All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ: Chapter 21 - Chapter 30

ให้หลังลูกและภรรยา สมิงหยิบกางเกงในที่วางอยู่ใต้เสื้อของตนที่ภรรยาตัดให้ใหม่ขึ้นมาพินิจดูลักษณะมันเป็นผ้าสามเหลี่ยมพอดีสำหรับที่จะห่อหุ้มส่วนนั้น เธอช่างหาทำ กลิ่นของมันหอมจนเขาเผลอยกขึ้นมาดอมดม เขาไม่ใช่คนโรคจิตเพียงแต่เธอซักผ้าด้วยอะไรทำไมกางเกงในถึงได้มีกลิ่นหอมสะอาดเช่นนี้ กลิ่นหอมกรุ่นเหมือนฟางข้าวที่มีน้ำค้างเกาะโดนแดดยามเช้าตรู่ในช่วงฤดูหนาวก็ไม่ปาน ในหมู่บ้านนี้ไม่มีใครเคยได้ใส่สิ่งที่เรียกว่ากางเกงในเช่นนี้ เขาไม่เคยรู้จักมันมาก่อน สมิงค่อย ๆ ใช้มือยกขาตัวเองทีละข้างขึ้น อาการของเขาเป็นไปอย่างขลุกขลัก การใส่กางเกงในมันไม่ใช่งานเล็กเหมือนขนาดของมันเลยสักนิด ผ่านต้นขามาได้ก็เอียงสะโพกซ้ายทีขวาทีจนมันสวมเข้าไปได้ เล่นเอาเขาเหงื่อซึมกันเลยทีเดียว เธอทำเชือกผูกไว้ด้านหนึ่ง ถึงจะรู้สึกแปลกและไม่ชินอยู่บ้างแต่กลับรู้สึกดีกว่าไม่ได้ใส่ มันไม่โล่งโตงเตงเหมือนเคยและรู้สึกมั่นใจขึ้นมาอีกโขมุมปากเผลอยกยิ้มขึ้นมาเมื่อคิดว่าเธอช่างเข้าใจทำและวัดขนาดของเขาได้อย่างเหมาะเจาะราวกับจับวาง เพียงเสี้ยววินาทีก็ต้องหุบยิ้มลงทันควันเมื่อคิดต่อว่าภรรยาแอบคิดลามกกับตน

กลับมาถึงเรือนบัวจึงเอ่ยขึ้น“เจ้าทั้งสองไปล้างหน้าล้างตาก่อนเถอะ แล้วค่อยมาช่วยแม่ แม่จะเดินไปดูพ่อของพวกเจ้าสักหน่อย” บัวบอกลูกทั้งสองก่อนเดินขึ้นเรือน เธอปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวมาพักใหญ่แล้ว “เจ้าค่ะ/ขอรับ” ลูกทั้งสองจึงเดินไปที่ตุ่มน้ำที่อยู่ใกล้ต้นกล้วยน้ำว้ากอใหญ่ แล้วล้างหน้าล้างตาให้สะอาด อยู่กับแม่คนนี้พวกเขาต้องทำตัวให้สะอาด ต้องล้างมือก่อนรับประทานอาหาร อาบน้ำทุกวัน สระผมสัปดาห์ละสามวัน นั่นคือสิ่งที่แม่ของพวกเขากำชับให้ทำให้เป็นนิสัย บัวเดินขึ้นเรือนไปก็เห็นสามีกำลังนั่งสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์ ตอนนี้ขาของเขารู้สึกดีขึ้นมากถึงจะยังไม่หายปวดแต่ก็รู้สึกดีขึ้นเร็วกว่าที่หมอบอกไว้ในวันนั้นเหมือนเขาได้ยาดีอย่างไรอย่างนั้น “ท่านหิวมากหรือไม่” บัวเอ่ยถามสามีเสียงเรียบแต่เขากลับมองเธอไม่วางตาตั้งแต่เห็นเธอเดินเข้ามาในห้องแล้ว เหมือนเขากำลังจับผิดอะไรเธอบางอย่างทั้งแววตาดุและหนวดเคราของเขามันทำให้ใจเธอสั่น เธอไม่ชอบผู้ชายมีหนวดเลยสักนิด ถึงจะมองดูกร้าวใจแต่มันก็ทำให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบอยู่เหมือนกัน “ข้าทนได้” สมิงพูดพลางเป่าควันขาวออ

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จบัวป้อนยาสามีแล้วก็เตรียมตัวที่จะออกไปซื้อของในตลาดกับอุ่นเรือน “ท่านแม่ข้าอยากไปตลาดกับท่านด้วย” ละอองทำเสียงงอแงเหมือนจะร้องไห้เดินมาเกาะแขนแม่ไม่ให้เดินออกไป “ข้าก็อยากไปขอรับท่านแม่” เมฆนั่งทำหน้าเศร้าเช่นกันเกรงว่าถ้าน้องสาวได้ไปแล้วเขาจะไม่ได้ไป อีกใจหนึ่งก็ห่วงผู้เป็นพ่อ “แม่ก็อยากให้พวกเจ้าไปด้วย แต่ถ้าพวกเราไปกันทั้งหมดแล้วใครจะดูแลพ่อของพวกเจ้าล่ะ” บัวหันมาบอกลูกด้วยความลำบากใจ เธอก็อยากให้ลูกไปเปิดหูเปิดตา แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเธอจะต้องเดินทางไปค่อนข้างไกล “ให้ลูกไปเถอะ ข้าอยู่คนเดียวได้” สมิงก็อยากให้ลูกได้ไปเที่ยวตลาดสักครั้ง เพราะตอนที่เขาเดินได้เมฆกับละอองไม่มีโอกาสได้ไปไหนมาไหนเลย “แต่ว่าข้าไปไกล ไม่รู้ว่าเพลาไหนเกวียนเขาถึงจะพากลับ” มีคนในหมู่บ้านโดยสารไปหลายคน บัวก็ไม่รู้ว่าคนที่ไปด้วยเขาจะทำธุระเสร็จกันตอนไหน เธอจึงระบุเวลากลับแน่นอนไม่ได้ “ไม่เป็นไร ข้าอยู่ได้จริง ๆ” สมิงพูดกับเธอสีหน้าจริงจัง เขาขับถ่ายเรียบร้อยแล้วอาหารเธอก็เตรียมไว้ให้เรียบร

ดวงตะวันคล้อยต่ำลงมากเก้งกับเสือมายืนชะเง้ออยู่หน้าบ้านของบัว ไม่เห็นใครสักคนเก้งจึงตะโกนเรียก “พี่บัว!” บัวจัดข้าวของที่ซื้อมาจากตลาดกำลังจะเสร็จจึงรีบลุกขึ้น “เสียงเก้งนี่ เขามาทำอะไร” สมิงถามขึ้นรู้สึกแปลกใจว่าเก้งจะมาที่เรือนของเขาทำไม “สงสัยเอาเก้าอี้ม้าโยกมาให้กระมัง” บัวตอบด้วยสีหน้าตื่นเต้น “เก้าอี้ม้าโยก เอามาให้ทำไม” สมิงคิ้วขมวดมุ่น เขาไม่ได้สั่งป้าชื่นจะทำมาให้ได้อย่างไร “ข้าสั่งป้าชื่นทำเอง ข้าจะเอามาให้ท่านนั่งรับลมตอนเย็น ข้าขอไปดูเขาก่อน” บัวเดินออกไปลูกทั้งสองก็วิ่งตาม เพราะอยากเห็นเก้าอี้ม้าโยกที่ว่า สมิงมองตามด้วยความฉงน ไม่คิดว่าภรรยาจะคิดเอาใจเขาเป็นด้วย อีกอย่างนางยังกล้าไปคุยกับป้าชื่นด้วย “ข้าเอาเก้าอี้ม้าโยกมาให้พี่บัว” เก้งกับเสือหามเก้าอี้มาส่งเธอถึงเรือน “เสร็จเร็วดีจัง” บัวพูดกับเด็กหนุ่มที่โตเต็มวัยทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม เขาทั้งสองยังเป็นหนุ่มโสดทั้งคู่ คนพี่นั้นเป็นคนอัธยาศัยดี ส่วนคนน้องนั้นไม่ค่อยชอบพูดกับผู้คนเท่าไรนัก แต่ทั้งสองเป็นคนนิสัยดีทั้งคู่ โชคดีอีกอย่างหนึ่งของบ

หายใจเข้าท้องพอง หายใจออกท้องยุบ เสียงนั้นดังอยู่ในหัวของหญิงร่างอวบซ้ำไปซ้ำมาอย่างมีสมาธิอยู่ทุกชั่วขณะบัวกำลังฝึกโยคะอยู่คนเดียวที่ห้องทางฝั่งตะวันตก เธอตื่นตั้งแต่ตีสี่ครึ่งทุกวันเพื่อมาฝึกโยคะวันละชั่วโมงครึ่งแล้วค่อยเริ่มทำอาหารเช้า แต่อุปสรรคของการฝึกโยคะตอนนี้ก็คือเธอมีแต่ผ้าถุงและไม่มีเสื่อโยคะ ถ้ามีใครลุกมาเห็นเธอตอนฝึกโยคะมีหวังผวากันแน่ ๆ เพราะเธอทำท่าชี้แข้งชี้ขาไปทุกทิศทาง ถึงทุกอย่างจะไม่เอื้ออำนวยแต่เธอก็ยังมีความสุขที่ได้ฝึก กว่าจะจบทุกท่วงท่าที่เธอเรียบเรียงไว้ก็เล่นเอาเหงื่อท่วมตัว วันนี้ช่วงสายเธอคิดไว้แล้วว่าจะสานรองเท้า หลังจัดการทุกอย่างให้ลูกกับสามีเสร็จบัวจึงปลีกตัวไปขุดดินใกล้ ๆ กับเล้าไก่เพื่อปลูกผัก ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงจึงเสร็จ บัวปลูกคะน้าและผักบุ้งจีนไว้จะได้เก็บไปผัดน้ำมันหอยกินกับข้าวต้มร้อน ๆ ตอนเย็นเธอจะทำไข่เค็มด้วยจากนั้นก็เดินไปดูต้นกก เห็นว่าต้นกกที่ตากไว้แห้งพอดีแล้วจึงเอาน้ำมาพรมให้นุ่มแล้วจึงเริ่มสาน รองเท้าแตะคีบคู่แรกเธอแอบดูวิธีทำในมิติของเธอ ใช้เวลาสานไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เสร็จคู่แรกแล้วก็ทำต่อคู่ที่สอง คู่ที่สา