All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นภรรยาชาวนาผู้ยากจนซ้ำสามียังพิการ: Chapter 31 - Chapter 40

รุ่งขึ้นช่วงเช้าหลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จบัวเริ่มสานรองเท้าต่อ โดยมีลูกทั้งสองนั่งให้กำลังใจ กกที่มีอยู่น่าจะสานได้อีกประมาณยี่สิบคู่รวมถึงของแม่สามีที่สั่งไว้สามคู่ด้วย ที่จริงเธอทำให้โดยไม่คิดเงินก็ได้แต่บัวไม่อยากให้แม่สามีเคยตัวที่คอยจ้องจะเอาแต่ของฟรีอย่างเดียวบัวจะเร่งทำให้เสร็จภายในวันนี้แล้วจะเอาไปฝากขายที่ร้านของอุ่นเรือน ถ้าขายได้เธอจะทำเพิ่มอีก เรื่องนี้ต้องยกความดีให้กับแม่สามีที่จุดประกายให้เธอมีทางหารายได้ “ท่านแม่ทำไมทำรองเท้าเยอะจังเลยเจ้าคะ” เสียงเล็กแหลมของลูกสาวคนเล็กเอ่ยถามขึ้น คนในครอบครัวมีรองเท้ากันครบแล้วทำไมแม่ของเธอยังสานอยู่อีก “แม่จะเอาไปขายเอาเงินมารักษาท่านพ่อของพวกเจ้าอย่างไรเล่า” บัวยิ้มอ่อนให้ลูกสาวที่ตอนนี้หน้าแดงราวกับลูกตำลึงสุกเพราะวิ่งเล่นจนเหงื่อซึม บัวถักเปียสองข้างให้ละออง พอแต่งตัวให้ลูกสาวแบบนี้เธอก็น่ารักมากจนบัวอยากจับลูกสาวแต่งตัวเหมือนกับในเกมที่เธอเคยเล่น “ท่านพ่อจะเดินได้แล้วหรือเจ้าคะ” ละอองยังสงสัย “ถ้ามีเงินพอรักษาก็เดินได้” “งั้นข้ากับน้องจะช่วยท่านแม่หาเงินขอรับ ท่านพ่

แสงแดดยามเช้าส่องแสงเล็ดลอดเข้ามาภายในเรือนนอนของพ่อลูก บ่งบอกว่าตอนนี้สายแล้วแต่ภรรยาของเขาก็ยังไม่เข้ามาเก็บปัสสาวะของเขาไปทิ้งเหมือนเช่นทุกวัน สมิงทนรอภรรยาไม่ไหวจึงต้องพึ่งลูกที่กำลังงัวเงียตื่นขึ้นมา “เมฆ!” “ขอรับ” “ไปดูแม่ของเจ้าที ทำไมป่านนี้ยังไม่เข้ามา” หรือนางจะตื่นสายเพราะเมื่อคืนเขาเห็นแสงไฟจากกระบองในห้องนั้นสว่างอยู่จนดึกดื่น ไม่รู้ว่านางอยู่ทำอะไรไม่หลับไม่นอน “ขอรับ” เมฆขยี้ตายุกยิกแล้วเดินตรงไปยังห้องครัว ไม่นานเมฆก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “ท่านพ่อ! ท่านแม่ไม่อยู่แล้วขอรับ” เมฆหายใจหอบถี่วิ่งมาบอกพ่อ “หือ! ไม่อยู่แล้ว หมายความว่าอย่างไร” หัวใจของสมิงสลดวูบ นางจะหายไปไหนได้ “รองเท้าท่านแม่ก็ไม่อยู่แล้วขอรับ อาหารก็ทำไว้เรียบร้อยแล้ว” เมฆบอกพ่อเสียงสั่นสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ท่านแม่หนีพวกเราไปแล้ว ฮือ ๆ” ละอองได้ยินพ่อกับพี่ชายคุยกันดังนั้นก็ร้องไห้เป็นการใหญ่ มีความสุขกับท่านแม่ได้ไม่นานนางก็มาหนีห่าง “เจ้าดูดีแล้วรึ” สมิงถามย้ำอีกครั้ง “ดีแล้วขอรับ

สามวันแล้วที่บัวก้มหน้าก้มตาเย็บเสื้อผ้าให้ลูกกับสามี เวลาล่วงเลยมาเกือบสองชั่วโมงหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ตอนนี้ก็เย็บตัวสุดท้ายแล้ว เธอไม่ลืมที่จะเย็บกางเกงชั้นในเพิ่มให้สามีอีกสี่ตัว “ละอองมาลองชุดให้แม่หน่อย” “เจ้าค่ะ” เด็กตัวน้อยเปิดมุ้งเดินออกมาหาแม่ ถึงเป็นช่วงตอนกลางวันก็ต้องกางมุ้งเพราะยุงชุมเหลือเกิน บัวถอดชุดเดิมออกให้ลูกแล้วสวมเดรสตัวใหม่ให้ลูกสาวแทน พอลูกสวมแล้วก็เอ่ยปากชม “น่ารักมาก หมุนตัวให้แม่ดูหน่อยสิ” ละอองก็ทำตาม สมิงมองแล้วก็เผลอยิ้มตาม “ท่านแม่ตัดชุดเก่งจังเลยเจ้าค่ะ” “เจ้าชอบหรือไม่” “ชอบเจ้าค่ะ” “เดี๋ยวเราไปซักผ้ากัน” “เจ้าค่ะ ท่านพี่ไปซักผ้าด้วยกันหรือไม่” ละอองหันไปชวนพี่ชายที่นั่งอยู่ในมุ้งกับพ่อ “ไปสิ” “ข้าพาเด็ก ๆ ไปซักผ้าก่อนนะ ข้าจะรีบไปรีบกลับ” เผื่อเขาคิดว่าเธอจะหนีหายไปอีก เธอไม่ใช่คนที่ไม่รักษาคำพูดสักหน่อย สามวันมานี้เขาไม่ปล่อยให้เธอคลาดสายตาเลยแม้แต่น้อย คงกลัวว่าเธอจะหนีอย่างที่เมฆว่า “อืม” เขา

สายลมพัดหวีดหวิวพัดพาความหนาวเข้ามาตามช่องว่างของผนังที่กรุด้วยใบตองพลวงบรรยากาศโดยรอบเริ่มหนาวเหน็บขึ้นเรื่อย ๆ ร่างอวบกำลังขดตัวเข้าหาผ้าห่มเพราะอากาศยามดึกที่เพิ่งคืบคลานเข้าสู่เช้าของวันใหม่มาเพียงชั่วโมงเดียวครืน! ครืน! เสียงฟ้าร้องดังสนั่นจนเรือนนอนสั่นสะเทือน และแสงแปลบปลาบจากฟ้าแลบจนบัวสะดุ้งตื่น สองนาทีต่อมาฝนก็เทลงมาอย่างหนัก บัวงัวเงียขึ้นมานั่งสักพักดวงตากลมของนางเบิกโพลง “แย่แล้ว!” บัวเบี่ยงผ้าห่มออกจากกายแล้วลนลานจุดไฟกระบอง หยิบหมวกปีกที่สานด้วยไม้ไผ่คลุมศีรษะไว้อย่างลวก ๆ จากนั้นก็รีบวิ่งลงเรือนโดยเร็ว เธอนึกขึ้นได้ว่าตากต้นกกไว้กลางแจ้ง เพิ่งจะตากได้แค่สองวันก็มาโดนฝนอีก กว่าจะเก็บเสร็จก็ทำเอาเธอตัวเปียกชุ่ม กระบองนั้นใช้ไม่ได้แล้วเพราะโดนฝน อาศัยความสว่างจากแสงฟ้าแลบ เดินขึ้นเรือนมาก็ได้ยินเสียงลูกสาวร้องไห้ “ฮือ ๆ ท่านพ่อข้ากลัวฟ้าร้องเจ้าค่ะ” ละอองตื่นขึ้นมานั่งข้างพ่อแล้วร้องไห้สะอื้นฮึก ๆ ตัวสั่นเทาจนน่าสงสาร “ไม่ต้องกลัวพ่ออยู่นี่แล้ว” สมิงขยับกายพยุงร่างตัวเองลุกขึ้น แล้วรั้งลูกเข้ามากอดปล

ห้าวันแล้วที่ฝนตกหนักตอนกลางคืน เช้าวันนี้มีแสงแดดแต่เช้า สมิงลงมารับวิตามินดีจากแสงแดดอ่อน ๆ ตอนเช้า ตั้งแต่ฝนตกในคืนนั้น เขาก็ให้ภรรยามานอนที่ห้องกับลูกทุกคืน และมันเพิ่งทำให้เขารู้สึกได้ถึงคำว่าภรรยากับสามีหลังจากที่แยกกันนอนมานาน เหลือเพียงเรื่องนั้นเรื่องเดียวที่ยังขาดหายไป และเขาคงไม่คาดหวังกับเธออีกเพราะถึงอย่างไรทั้งสองก็ต้องเลิกกัน บัวถือจอบเดินตรงไปทุ่งนาที่สามีเคยขุดทำนาเมื่อปีที่แล้ว เธอจะต้องขุดดินเตรียมไว้ปีนี้เธอจะทำนาแบบหว่าน ถ้าปักดำเธอคงทำไม่ไหวแน่ แค่ขุดดินร่างก็แทบล้มแล้วกระมัง บัวเข้าใจแล้วว่าทำไมสามีของเธอทำนาแค่หนึ่งไร่ ทั้งที่มีพื้นที่เกือบสองไร่ เพราะดินมันแข็งมากกว่าจะขุดได้คงเหนื่อยใจแทบขาด อีกอย่างเขาก็ไม่มีควาย ไม่มีคันไถ คนที่มีควายและคันไถที่ใช้ส่วนมากก็ทำจากไม้ ไถได้ไม่นานก็คงพัง อีกอย่างไม้ต้นใหญ่ก็มีหลายต้นถ้าจะใช้คนตัดก็คงตัดลำบาก รากของมันก็แผ่ออกไปกว้างจะขุดออกก็ยากอีก สามีของเธอยังบอกอีกว่า การทำนาในหมู่บ้านนี้ค่อนข้างลำบาก บางปีถ้าไม่แล้งก็น้ำท่วม ผลผลิตก็เลยไม่เคยได้เต็มเม็ดเต็มหน่วย ผู้คนในหมู่บ้านจึงไม่ค่อยม