บททั้งหมดของ เมื่อฝาแฝดครบเดือน อดีตสามีถึงกับน้ำตาไหล: บทที่ 41 - บทที่ 50

เมื่อเห็นซูอวี่โหรวนั่งตัวตรงและห่างจากเขาไปมาก ดวงตาของผู้ช่วยวังก็ฉายแววเสียดายเล็กน้อย"สืบแล้วครับ แต่ก็ไม่เจออะไรเลย เธอเจ็บหนักขนาดลุกจากเตียงไม่ได้เลย คงจะทำอะไรไม่ได้หรอกครับ ผมว่าที่เธอเป็นแบบนี้ส่วนใหญ่น่าจะเพราะว่าเธอเจ็บหนักขนาดนั้น แต่ท่านประธานเสิ่นไม่เคยไปเยี่ยมเธอเลย ทำให้เธอหมดใจไป"ผู้ช่วยวังคิดว่าเฉียวอีก็เป็นแค่คนไร้สมอง คนแบบนี้จะไปทำอะไรได้ จะวางแผนอะไรก็ไม่มีปัญญาดวงตาของซูอวี่โหรวหม่นลงทันที เธอรู้ว่าเฉียวอีบาดเจ็บหนักจริงจนทำอะไรไม่ได้ แต่ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหน จะปวดใจเพราะเสิ่นเหยียนฉือแค่ไหน คนที่รักเขามากขนาดนั้น ไม่น่าจะทำถึงขั้นนี้ได้!มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นตอนเธออยู่โรงพยาบาล!ดังนั้นเธอจึงให้ผู้ช่วยหวังไปสืบเรื่องตอนที่เฉียวอีเข้าโรงพยาบาลอย่างละเอียด แต่ใครจะรู้ว่าไอ้คนไร้ประโยชน์คนนี้กลับสืบไม่เจออะไรเลย!"ผู้ช่วยหวังคะ ฉันอุตส่าห์ใช้ความพยายามมากขนาดนี้เพื่อให้พี่เหยียนฉือเก็บคุณไว้ ไม่ใช่เพื่อให้คุณสืบอะไรไม่เจอเลยนะคะ" เธอพูดจบก็รีบปรับน้ำเสียงให้แผ่วลง"ตอนนี้พี่สาวรับคุณไม่ได้เลยนะคะ ถ้าคุณไม่รู้แม้แต่ว่าพี่สาวคิดจะทำ

เขาบอกว่าฉันใจสกปรก มองอะไรก็สกปรก บอกว่าฉันใจแคบไม่มีความอดทน นั่นคือน้องสาวของเขาและเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ ฉันจะคิดแบบนั้นได้อย่างไรเมื่อถูกฉันเย้ยหยันแบบนั้น เสิ่นเหยียนฉือก็ไม่สามารถพูดอะไรต่อได้เขาย่อมจำได้ดีกว่าใคร ว่าเมื่อก่อนเขาตอบคำถามที่ฉันสงสัยครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไรหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ดึงเนคไทออกด้วยความหงุดหงิดและโยนลงบนโซฟา "เฉียวอี เธอไม่เหมือนฉัน!""ไม่เหมือนกันยังไง? เพราะฉันแค่รู้สึกขอบคุณที่เขาช่วยชีวิตฉันอย่างบริสุทธิ์ใจ ส่วนนายกลับอยากจะใช้เรื่องนี้มาบงการฉัน ทรมานฉัน และทำให้ฉันเป็นบ้าใช่ไหม?"เสิ่นเหยียนฉือรู้ว่าระหว่างชายหญิงควรเว้นระยะห่างและมีขอบเขต เขารู้ว่าสิ่งที่เขาทำมาก่อนหน้านี้ไม่ถูกต้อง แต่เขาก็ยังคงทำแบบนั้นยังโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉันและตำหนิฉันอีกมันอธิบายได้เพียงอย่างเดียว เขาแค่อยากจะใช้เรื่องนี้มาทรมานฉัน ทำให้ฉันมีชีวิตที่แย่ลง อยากจะทำให้ฉันเป็นบ้า เพื่อที่จะได้อยู่กับซูอวี่โหรวของเขาโดยไม่ต้องแบ่งทรัพย์สินให้ฉันเลยเสิ่นเหยียนฉือก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว จับไหล่ฉันไว้แน่น "ฉันไม่เคยอยากจะทำให้เธอเป็นบ้า!""ไม่ได้อยากใ

ฉันอยากพูดออกไปจริงๆ ว่าเขาน่ารังเกียจแค่ไหน แต่สภาพร่างกายตอนนี้ไม่อำนวยให้ฉันทะเลาะกับคนเมามากนัก ฉันจึงพูดขึ้น "นายปล่อยฉันก่อนเถอะ นายกอดฉันแบบนี้ฉันรู้สึกไม่สบายตัวเลย"เสิ่นเหยียนฉือได้ยินดังนั้นก็คลายอ้อมแขนออกเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปล่อยฉันไปฉันพูดต่อ "นายบอกว่าจะไม่ทำเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว งั้นนายก็ต้องแสดงความจริงใจให้ฉันเห็นบ้างสิ ไม่ใช่ทำร้ายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วปล่อยให้ฉันตายต่อหน้าต่อตา แล้วแค่พูดคำว่าขอโทษคำเดียว ฉันก็ต้องให้อภัยนายเลยเหรอ?"ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ กับเรื่องที่ฉันตกน้ำ ฉันเลยหยิบเรื่องนั้นขึ้นมาพูด เพื่อให้เขารู้สึกผิดมากยิ่งขึ้นไปอีกเป็นอย่างที่คิด แขนที่กอดฉันไว้แน่นก็แข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย"นายปล่อยฉันก่อนเถอะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว ฉันอยากนอน ถ้าต่อไปนายทำตัวดี บางทีฉันอาจจะสามารถปล่อยความเจ็บปวดในใจลงก็ได้"แม้ว่าจะกำลังปลอบเขาอยู่ แต่ฉันก็ยังไม่สามารถพูดโกหกได้ว่าในอนาคตจะให้อภัยเขาได้จริงๆเรื่องให้อภัยหรือไม่นั้นไม่มีความหมายเลย เพราะฉันไม่ได้โกรธเขา ฉันแค่ไม่อยากมีเขาอยู่ในชีวิตอีกต่อไปเท่านั้นชายผู้กอดฉันไว้แน่นเงียบไปพักหนึ่ง

ใบหน้าของเฉินเหยียนฉือซีดเผือดลงทันทีเขาก็นึกขึ้นได้เหมือนกันว่าคนที่ชอบกินถั่วคือซูอวี่โหรวป้าหวัง "..."ตอนที่ใส่ส่วนผสมทำขนมปัง เธอก็พูดไปแล้วว่าคุณท่านใส่ถั่วมากเกินไป ตอนที่อยู่บ้านเธอไม่เคยเห็นคุณผู้หญิงกินพวกถั่วเลย น่าจะไม่ชอบแต่คุณชายกลับยืนยันอย่างหนักแน่นว่า คุณผู้หญิงชอบกินถั่วมากที่สุดเธอเห็นคุณชายยืนยันหนักแน่นขนาดนั้น ก็คิดว่าคุณผู้หญิงคงจะชอบกินถั่วจริงๆ และคิดว่าจะทำขนมที่มีถั่วเป็นส่วนผสมเพิ่มอีกในอนาคตผลลัพธ์คือ...คุณผู้หญิงกลับแพ้ถั่ว! แถมยังแพ้รุนแรงอีกด้วยนี่มัน... นี่มัน...ในฐานะสามี นอกจากจะไม่รู้ว่าภรรยาแพ้ถั่วแล้ว ยังคิดว่าภรรยาชอบกินถั่วมากที่สุดอีกอย่าว่าแต่ตัวคุณผู้หญิงเองเลย แม้แต่เธอที่เป็นคนรับใช้ยังรู้สึกสะเทือนใจ!คุณชายนี่จริงๆ เลย....ป้าหวังมองไปที่เสิ่นเหยียนฉือ และในขณะนั้นเองก็ไม่รู้ว่าจะสงสารเขาดี หรือรู้สึกว่าเขาสมควรโดนแบบนี้แล้วฉันค่อยๆ จิบโจ๊กบนโต๊ะจนหมด จากนั้นก็มองไปที่เสิ่นเหยียนฉือ "ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวขึ้นไปข้างบนก่อนนะ"...ไม่รู้ว่าเสิ่นเอียนซืออับอายจนไม่กล้าเจอหน้าฉัน หรือเพราะอะไร หลังจากออกไปในเช้าวันนั้น เขา

"ที่รัก" เสิ่นเหยียนฉือได้สติ รีบสาวเท้าก้าวตรงมาทางฉันทันทีในตอนที่เขาเดินผ่านซูอวี่โหรว ซูอวี่โหรวที่ยืนอยู่ดีๆ ก็พลันตัวอ่อนยวบและล้มลงไปสีหน้าของเฉินเหยียนฉือเปลี่ยนไปทันที รีบพุ่งเข้าไปประคองซูอวี่โหรว โดยลืมฉันไปโดยสิ้นเชิงในจังหวะที่เสิ่นเหยียนฉือมองไม่เห็น ซูอโหรวก็หันมายิ้มเยาะฉันอย่างท้าทายฉันยิ้มกลับ ไม่ได้กลัวหรอกว่าเธอมีลูกไม้อะไร กลัวแต่ว่าเธอจะไม่มี เพราะฉันยังหวังให้เธอช่วยให้ฉันหย่าได้เร็วขึ้นเมื่อเห็นซูอวี่โหรวล้มลง หวังซือหยวนก็รีบเข้าไปทันที "พี่โหรวโหรว เป็นอะไรไปคะ? ถูกเฉียวอีแย่งของจนโกรธเหรอ?"เธอพูดพลางร้องไห้และมองไปที่เสิ่นเหยียนฉือ "พี่คะ พี่ให้พวกเรายอมเฉียวอี พวกเราก็ทำตามที่พี่บอกแล้ว แต่เธอทำเกินไปแล้วนะคะ! ทั้งที่รู้ว่าพี่โหรวโหรวอยากได้ผลงานของอาจารย์ถังมากแค่ไหน เธอยังจงใจแย่งกับพี่โหรวโหรว จนทำให้พี่โหรวโหรวโกรธจนเป็นแบบนี้!""เธอตั้งใจจะให้พี่โหรวโหรวตายชัดๆ เลยค่ะ!"ซูอวี่โหรวที่ซบอยู่ในอ้อมกอดของเฉินเหยียนฉือพูดอย่างอ่อนแรง "หยวนหยวน เธออย่าพูดแบบนั้นเลยนะ พี่อยากได้อะไรก็ให้พี่เขาไปเถอะ ฉันไม่เป็นไรหรอก...""ก็แค่..." ซูอวี่โหรวพูด