All Chapters of รัก(ไม่)บังเอิญ ( NC 18+): Chapter 11 - Chapter 20

“เบียร์ดีกว่าค่ะ”คนชวนหัวเราะชอบใจ คราแรกเขาก็คิดว่าเธอไม่น่าจะกล้าดื่มเบียร์กับผู้ชายข้างบ้านที่เพิ่งรู้จักกัน เขาคงประเมินเธอต่ำไปนิดสินะ “อืม กินด้วยกันอร่อยนะครับ”เจ้าของบ้านกัดพิซซ่าเวียดนามครึ่งชิ้น จากนั้นก็กระดกเบียร์ขึ้นจิบ บุษกรไม่แปลกใจเพราะเธอเองก็คิดว่ามันน่าจะเข้ากับเบียร์ถึงได้เลือกเบียร์แทนน้ำอัดลม“น้าสวยทำอร่อยค่ะ” คุณหมอสาวยิ้มกับคำชม ดีใจที่ผู้ชายชอบ“ขอบคุณนะครับ เชียร์ครับ” เขาเอ่ยขอบคุณพร้อมทั้งยื่นกระป๋องเบียร์ในมือชนกับกระป๋องเบียร์ในมือเธอ เขาแค่ชนกระป๋อง แต่ทำไมหัวใจของเธอต้องเต้นแรงด้วยนะ“เชียร์ค่ะ”“เมี้ยว” เสียงเรียกของพอลลี่ทำให้บุษกรยิ้มอ่อน ไม่รู้ว่าแมวเจ้าหญิงตัวนี้คงหวงผู้ชายหรือแค่อยากมีส่วนร่วม จากที่นั่งบนเบาะ เวลานี้เจ้าหล่อนปีนขึ้นนั่งบนตักของเจ้าของส่วนน้องเสือเองก็ปีนลงมาจากคอนโดนั่งข้าง ๆ เขาอีกตัว กลัวว่าเธอจะขยับเข้าใกล้ผู้ชายหรือไงกันแมวพวกนี้“ช่วงนี้เจ้าสองตัวนี้ กินข้าวได้น้อยไม่รู้ว่าเป็นอะไรเราว่าจะพาน้องไปหาหมอ” เขาอธิบายเมื่อเห็นเจ้าแมวทั้งสองดูจะอ้อนเขามากกว่าปกติ“อาการเป็นอย่างไรบ้างคะ” เธอถามอย่างห่วงใย แมวเขาน่ารักขนาดนี้ม

“คุณหมอน้ากลับบ้านเลยนะคะ”“เอ่อ...ค่ะ ขอบคุณค่ะน้าสวย”ของว่างที่น้าสวยยกมาเป็นสลัดอโวคาโด้ กับเครื่องดื่มเป็นน้ำผักรวมปั่น เมื่อรู้ว่าอยู่ลำพังกันสองคนกลับไม่ขัดเขินคงเพราะเมื่อวานทั้งสองก็อยู่กันลำพังสองคนเกือบชั่วโมง“ทำไมวันนี้พอร์‍ชกลับเร็ว”“เราลางานสองชั่วโมง” คำตอบคล้ายกับเดจาวูเมื่อวานที่เขาถามเธอ“เกเร” เธอแกล้งว่าเขาอย่างที่เขาว่าเธอ เขาหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เนื้ออโวคาโด้ชิ้นพอดีคำจ่อที่ปากเจ้าของบ้านป้อนเก่ง...เธอค้อนฟ้าค้อนลมแต่กลับอ้าปากรับอย่างง่ายดาย“อร่อย” เขาพึมพำกับอโวคาโด้ที่เพิ่งได้ลิ้มลองเวลาที่กินกับน้ำสลัดน้ำมันอย่างนี้“น้าสวยเอาส้อมมาให้อันเดียว” เจ้าของบ้านบ่น“กินกับเรา” เขาว่าพลางจิ้มผักในจานสลัดเข้าปากเธอ ก่อนจะใช้ส้อมคันเดียวกันจิ้มผักเข้าปากตัวเอง“แล้วมาหาเรามีอะไรพอร์‍ช”“มาชวนกินข้าวเย็น” คนมาบ้านสาวบอกเหตุผลที่มาถึงที่นี่เพราะตั้งใจจะชวนเธอไปรับประทานอาหารเย็นบ้านตัวเอง“ขอว่ายน้ำก่อนได้ไหม” เธอเอ่ยบอก“ได้เดี๋ยวเรานั่งเป็นเพื่อน” ใครเขาอยากได้เพื่อนกันเล่า อยากได้แฟนคนอยากได้แฟนถอดเสื้อคลุมบางออกจากร่าง สีแดงสดตัดกับสีผิวขาวเนียนของคุณหมอสาว

“งือ” ทันทีที่ร่างหนาหายลับไปกับประตูบานใหญ่ คนเก่งต้องยกแก้วไวน์ขึ้นซดหลายอึกแทบจะหมดแก้ว หัวใจของเธอเต้นแรงตั้งแต่เดินขึ้นมาชั้นสองกับเขาแล้ว เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่สระว่ายน้ำวันก่อนยังคงทำให้เธออกสั่นขวัญหายครั้งนี้ยิ่งน่าตื่นเต้นกว่าเพราะนี่มันในโรงภาพยนตร์ ซึ่ง แสง สี เสียง ชวนให้คิดอีโรติกสุด ๆยอมรับว่าประหม่า ครั้งสุดท้ายที่เธอไปดูหนังในโรงภาพยนตร์กับผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ น่าจะตอนที่เรียนปีหนึ่งแต่ตอนนั้นก็ไปกันหลายคนและคนก็เต็มโรง แต่เวลานี้มีแค่เธอกับเขาแค่สองคน ในบ้านของเขา แต่ก็ใช่ว่าไม่เคยอยู่กันสองคน ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาเธอกับเขาก็อยู่ด้วยกันสองคนแทบทุกเย็น เพราะดื่มเข้าไปหลายอึกความร้อนในร่างกายเพิ่มขึ้นจนเธอต้องยกคอเสื้อขึ้นลงเพื่อโบกลมเข้าร่างกาย ใจหนึ่งก็กลัวว่าเขาจะทำอะไร อย่างวันนั้นเหมือนกลางสระน้ำ อีกใจกลับโหยหาสัมผัสจากเขา หลายคืนที่ผ่านมาเธอเอาแต่คิดถึงเขาจูบเร่าร้อนดูดกลืนและหยอกล้ออย่างผู้ชำนาญการอยากให้เขาสัมผัสเธอแบบนั้นอีกสักครั้ง อยากให้เขาทำให้เธอหลุดจากความสงสัยครั้งแรกมันจะเจ็บแค่ไหน‘กลัว’ คำพูดในส่วนลึกของจิตใจห

น้าสวยแนะนำ อย่างไรเสียคุณหมอก็ยังอ่อนต่อโลกนักโดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย ถึงคุณพอร์‍ชจะหล่อแต่ท่าทางก็แพรวพราวเหลือเกินไม่รู้ว่าแอบซุกแฟนไว้หรือเปล่าทิ้งให้อยู่ด้วยกันบ่อย ๆ กลัวว่าคุณหมอจะโดนหนุ่มข้างบ้านหลอกล่อเอาได้“งั้นไปกันค่ะน้าสวย ไปจีบผู้ชายกัน” ว่าแล้วสองคนเจ้านายกับลูกน้องก็ตรงไปยังอีกบ้านใช้เวลาเดินจากบ้านอีกหลังไปบ้านอีกหลังเพียงไม่กี่นาที ทันทีที่เสียงสัญญาณกดเรียกดังคนที่เดินมาเปิดประตูก็คือน้าสาว“สวัสดีค่ะคุณหมอ” น้าสาวยกมือสวัสดีเจ้านายของน้องสาว คุณหมอสาวยกมือรับไหว้ทั้งยังบอกกับน้าสาวอย่างเดียวกับที่บอกกับน้าสวย“ต่อไปห้ามไหว้แบมนะคะ แบมไม่อยากอายุสั้น”คนแก่กว่าพยักหน้ารับคำ หมอแบมน่ารักอย่างที่สวยน้องสาวของเธอเล่าให้ฟังจริง ๆ“พี่สาว คุณพอร์‍ชละ” น้าสวยกระซิบถามกับพี่สาว ถึงเจ้านายของอีกฝ่าย“อยู่ห้องรับแขกตามมาเร็ว” เพราะเจ้าของบ้านเห็นผ่านกล้องวงจรปิดแม่บ้านวัยผู้ใหญ่จึงไม่ต้องกังวลว่าจะเชิญแขกที่เขาไม่ต้องการพบเข้าบ้านและก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อเจ้าของบ้านยิ้มเป็นประกายเมื่อเห็นแขกที่มาเยือน“หวัดดีครับแบม” เจ้าของบ้านเอ่ยทักทายด้วยตาเป็นประกาย เขาจ้องริมฝีปากแดง

บทที่ 8 ขนาดไม่ธรรมดาบุษกรยืนหลบให้เขาขนของจากรถเข็นขึ้นชั้นวางของเพื่อรอคิดเงิน เวลานี้สติเธอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พยายามคิดว่านั่นมันก็แค่ถุงยางอนามัย สมัยนี้ใคร ๆ เขาก็พกกัน แม้แต่ผู้หญิงเขายังพกกันเลย แล้วเธอที่เป็นถึงสู‍ติ‍นรีแพทย์เรื่องแค่นี้ไม่ควรอายไม่ควรอาย แต่มันอาย ภาพที่เธอกับเขาจูบกัน นัวเนียกันฉายชัดขึ้นมาอีกครั้งและสิ่งที่ทำให้เธอหวาดหวั่นก็คือขนาดที่ติดอยู่บนข้างกล่อง ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะนั่น มากกว่ามาตรฐานชายไทยไปมากโขมากถึงมาก เข้าใจนะว่าเขาคงมีเชื้อสายต่างชาติ แต่นี่มันใหญ่เกินกว่าที่เธอจินตนาการไปมาก ไม่อยากคิดถึงครั้งแรกว่าจะแหกไปถึงไหน“แบมครับ แบมครับ”“แหกค่ะแหก อุ๊ย! ขอโทษค่ะ”คนเรียกได้ยินคำที่เธออุทานถึงกับกลั้นขำแทบไม่ไหว“แบม กลับครับ” เขาเรียกสติคนแหกอีกครั้ง‘นอกจากขาวอมชมพู ยังกำไม่มิดอีก ตายแน่อีแบม’พอร์‍ชกระชับมือคนข้างกาย ที่เวลานี้เธอดูไม่ได้สติ ไม่แน่ใจว่ามีเรื่องอะไรให้คิดตลอด เห็นหน้านิ่วคิ้วขมวด บางทีก็เม้มปาก บางทีก็แก้มแดง บางทีก็หน้าซีดหน้าตาลนลานเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง “แบมครับมีอะไรหรือเปล่าครับ”“ค่ะ ค่ะ ขอบิลหน่อยค่ะ” เธอลนลาน เพิ่งตั้