Lahat ng Kabanata ng Trapped in Seduction: Between CEO and Mafia Boss: Kabanata 191 - Kabanata 200

Dumulas ang umaga patungo sa hapon na parang walang intensiyong magbigay ng sagot. Sa safehouse, nanatiling mabagal ang oras—parang hinihintay ang susunod na senyas bago tuluyang gumalaw. Ang liwanag sa labas ay mas maliwanag na ngayon, ngunit hindi nito napawi ang bigat na nakapirmi sa dibdib ng bawat isa.Nagpalit ng shift ang mga bantay. May bagong mukha, may lumang sugat na muling nabuksan sa anyo ng mga alaala. Sa isang sulok, tahimik na inaayos ni Aurora ang mga damit ng mga bata, maingat na tinutupi ang bawat piraso na parang paghawak sa isang pangakong dapat manatiling buo. Sa bawat tiklop, may kasamang panalangin—hindi para sa katahimikan, kundi para sa lakas na kakailanganin nila sa mga darating na oras.Si Samuel naman ay muling nakapwesto sa command table. May mga mensaheng pumasok mula sa mga kontak—hindi sapat para makabuo ng malinaw na larawan, ngunit sapat para patunayan na gumagalaw ang kabilang panig. Ang mga pangalan ay pira-piraso, ang mga lokasyon ay malabo, nguni

Hindi kaagad dumating ang tulog kahit pa humupa na ang ulan. Sa safehouse, nanatiling gising ang gabi—hindi sa ingay, kundi sa bigat ng mga iniisip na hindi marunong magpahinga. Ang mga ilaw ay bahagyang dimmed, sapat para hindi mawala ang anyo ng bawat isa, sapat para manatiling alerto.Si Samuel ay nakaupo pa rin sa harap ng mesa, ang mga daliri’y bahagyang nakapatong sa gilid na parang handang kumilos anumang oras. Hindi na niya tinitingnan ang mga screen; kabisado na niya ang impormasyon. Ang hinahanap niya ngayon ay hindi datos—kundi timing.Lumapit si Aurora, dahan-dahan ang hakbang. Umupo siya sa tabi niya, hindi nagsasalita agad. Sa pagitan nila, may mga tanong na hindi kailangang itanong, at mga sagot na hindi pa maaaring ibigay.“May naaalala ka ba sa pangalang ‘yon?” tanong niya sa wakas.Tumango si Samuel. “Hindi ko siya hinarap nang direkta. Lagi siyang nasa gilid—nag-aayos ng daan para sa iba. Kapag may gulo, nawawala siya.”“Parang anino,” sabi ni Aurora.“Parang takot

Tahimik ang ulan nang huminto ito—parang kusang umatras upang bigyang-daan ang susunod na kilos. Sa loob ng command van, isa-isang bumalik ang ilaw ng mga monitor. Ang EMP ay hindi ganap na pumatay sa sistema; sapat lamang upang mag-iwan ng marka. Isang pirma. Isang pahiwatig. “May naiwan,” sabi ng tech, may halong pagkamangha at pag-iingat. “Hindi sa meet point. Sa paligid.” Lumapit si Samuel. Sa screen, dahan-dahang binubuo ang mapa—mga pulse, mga micro-delay, mga pattern na hindi halata sa mata ng baguhan. Ngunit para sa kanya, malinaw ang hugis ng galaw. Isang kamay na marunong maglatag ng bitag, pero mas sanay sa pag-urong kaysa pagsugod. “Hindi siya umalis,” bulong ni Aurora. “Hinding-hindi,” sagot ni Samuel. “Hindi niya kailangang makita ang resulta. Alam niyang makakarating sa atin ang mensahe.” Tumango si Clara. “May secondary signal sa hilaga—mahina, parang echo.” “Ghost channel,” sabi ni Samuel. “Gamitin mo ang lumang key. Yung akala niyang wala na.” Nagpalitan ng ti

Nagpatuloy ang ulan na parang may sariling pasya—hindi upang linisin ang gabi, kundi upang lalong palalimin ang anino ng mga lihim na matagal nang naghintay ng pag-amin. Sa loob ng bodega, ang hangin ay tila tumigil sa paghinga. Ang ilaw sa itaas ay kumurap, at sa bawat kurap ay may alaala—mga kasunduang binuo sa dilim, mga pangakong tinupad sa dugo, at mga pangalang binura sa katahimikan. Si Samuel ang unang kumilos. Hindi siya umatras, ngunit hindi rin siya sumugod. Inilapag niya ang folder sa mesa—isang payak na kilos na may dalang bigat ng taon. “Ito ang huli,” sabi niya, malamig ang tinig. “Pagkatapos nito, wala ka nang babalikan.” Lumapit ang anino, ang ngiti’y mas lalong tumalim. “Akala mo ba papel lang ang sandata?” Tinapik nito ang mesa. “Ang mga tao, Samuel—sila ang sandata. At marami pa akong hawak.” Hindi kumurap si Aurora. Sa bawat hakbang ng lalaki, naramdaman niya ang pulso ng panganib—ngunit may kakaibang linaw sa loob niya. Hindi na siya ang babaeng pinilit pumikit

Tahimik ang mansyon kinagabihan—ang uri ng katahimikang may kinikimkim na sigaw. Sa bawat sulok, may matang nakadilat. Sa bawat pintuan, may kamay na handang humawak ng bakal. At sa gitna ng lahat, naroon sina Aurora at Samuel, magkatabi ngunit parehong gising ang isip.Hindi agad nakatulog si Aurora. Nakahiga siya, nakatitig sa kisame, binibilang ang mga lamat na para bang mga bituing puwedeng pagkapitan. Sa tabi niya, ramdam niya ang paghinga ni Samuel—kontrolado, sanay, ngunit may bahid ng pagod na hindi naitatago. Inabot niya ang kamay nito.“Hindi mo kailangang magpanggap,” bulong niya.Hindi sumagot si Samuel. Humigpit lang ang hawak. Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita. “May mga gabi na mas madali ang pumatay kaysa magpatawad.”Napapikit si Aurora. “At may mga gabi na mas mahirap ang manatili.”Bumaling si Samuel sa kanya. Sa dilim, nakita niya ang anyo ng lalaking pinili niya—hindi perpekto, hindi malinis ang mga kamay, ngunit buo ang paninindigan. “Kung babalik siya