All Chapters of Trapped in Seduction: Between CEO and Mafia Boss: Chapter 181 - Chapter 190

Hindi agad sumugod ang mga anino. Sa halip, nanatili silang nakapuwesto sa pagitan ng mga puno—sakto sa hangganan ng liwanag at dilim. Ang hangin ay dumaan sa pagitan ng mga sanga, may dalang alingawngaw ng mga yabag na hindi pa tuluyang sumusulong. Sa gitna ng bukas na pinto ng mansyon, nanatiling matatag ang tindig ni Samuel, balikat ay tuwid, mga mata ay kalmado ngunit nag-aapoy sa babalang hindi kailangang isigaw.Sa likuran niya, ilang hakbang ang layo, tumigil si Aurora. Hindi siya nagkubli. Hindi rin siya umatras. Ang presensiya niya roon ay isang tahimik na pahayag—na hindi na siya ang babaeng iiwan sa likod ng pinto habang may ibang humaharap sa panganib.Isang mabagal na hakbang ang ginawa ng unang anino palabas ng kakahuyan. Sumunod ang isa pa, at pagkatapos ay ang ikatlo. Hindi sila nagtatago ngayon. Ang kanilang mga mukha ay hindi pa rin ganap na malinaw, pero sapat ang liwanag para makita ang kumpiyansa sa paraan ng kanilang paglakad.“Hindi ito ang lugar ninyo,” malamig

Hindi na bago sa mansyon ang paghahanda, pero may kakaiba sa umagang iyon. Walang sigawan. Walang pagmamadali. Ang bawat kilos ay eksakto, parang matagal nang pinaghandaan kahit hindi kailanman pinag-usapan nang buo. Ang mga tauhan ay gumagalaw na parang bahagi ng isang makina—tahimik, tiyak, walang puwang para sa pagkakamali.Sa garahe, nakapila ang tatlong sasakyan. Hindi iyon ang karaniwang convoy. Walang marka. Walang nakikitang armamento. Kung may makakakita man mula sa malayo, iisipin nilang isa lamang itong pribadong pamilya na aalis ng maaga.Ngunit sa ilalim ng mga upuan, sa pagitan ng mga panel, at sa mga bulsa ng mga pintuan, naroon ang katotohanan—handa sila sa anumang mangyari.Sa loob ng bahay, tinutulungan ni Aurora si Selene isuot ang jacket nito. Maingat ang bawat galaw, parang ayaw niyang ipasa ang kahit katiting na kaba sa bata. Si Calix naman ay nakatayo sa tabi ng pinto, tahimik, mapagmasid. Hindi siya nagtatanong, pero malinaw sa mga mata niya na nauunawaan niya

Mabigat ang katahimikan matapos ang huling palitan ng tingin nina Aurora at Samuel. Hindi iyon ang uri ng katahimikang puno ng pahinga—kundi ang katahimikang nagsisilbing hudyat bago ang unos. Sa safehouse, nagsimula nang gumalaw ang lahat nang mas mabilis, mas maingat. Walang sumisigaw ng utos, ngunit alam ng bawat isa ang dapat gawin. Sa control room, nagsimulang maglabasan ang bagong datos sa mga screen. Mga pangalan, oras, galaw. Ang dating mga hinala ay unti-unti nang nagiging malinaw na larawan. “May tatlong grupo,” ulat ng isa sa mga tauhan. “Hindi sila sabay-sabay kumikilos. Para silang naghihintayan.” “Hindi,” sagot ni Samuel habang pinag-aaralan ang pattern. “Nagtitiyak sila. Gusto nilang malaman kung alin ang aatakehin natin.” “Which means,” dagdag ni Aurora, “we give them something to watch.” Napalingon ang ilan sa kanila. Alam nila ang ibig sabihin noon—isang pain. Isang galaw na mukhang mali, pero sadyang ilalantad. “Too risky,” may bumigkas. “Mas delikado ang ma

Hindi agad natapos ang gabi.Matapos magsara ang mabibigat na pinto ng mansyon, nanatiling naka-alerto ang buong lugar—parang isang hayop na sugatan ngunit handang kumagat anumang sandali. Ang mga ilaw sa loob ay nanatiling bukas, maliwanag ngunit malamig, nagbibigay-liwanag sa mga aninong ayaw pang maglaho.Naglakad si Samuel sa gitna ng center hall, nakikipag-usap sa mga tauhan sa earpiece, nagbibigay ng maiikling utos na puno ng katiyakan. Walang galit sa boses niya—tanging kontrol. Isang kontrol na matagal na niyang hinubog, at ngayon ay mas tumitibay dahil sa presensiya ni Aurora sa tabi niya.Samantala, si Aurora ay bumalik sa silid ng mga bata. Nang buksan niya ang pinto, agad tumakbo si Selene papalapit, mahigpit na yumakap sa kanya, habang si Calix ay nanatiling nakatayo sa gilid—matahimik ngunit mapanuri, parang pilit inuunawa ang bigat ng mga nangyayari.“Tapos na ba, Mommy?” mahinang tanong ni Selene.Yumuko si Aurora at hinaplos ang buhok ng anak. “Sa ngayon, oo.”Hindi i

Nagpatuloy ang umaga sa mabagal na paghinga ng paligid. Ang liwanag ay unti-unting pumapasok sa pagitan ng mga puno, dumadampi sa mga bintana ng safehouse na tila nagmamatyag din. Walang ingay ng lungsod, walang busina o yabag ng mga estranghero—tanging huni ng ibon at ang maingat na galaw ng mga bantay sa labas. Nanatili si Samuel sa may bintana, nakatayo nang matagal kahit hindi na kailangang tumingin pa. Sanay ang katawan niya sa puyat, pero ang isip niya ang hindi mapakali. Ang bawat segundo ng katahimikan ay parang pahiram lamang—isang pahinga bago muling kumagat ang panganib. Sa sofa, bahagyang nakapulupot si Aurora, hawak ang kumot na hindi niya namalayang kinuha niya kanina. Hindi siya tulog, pero nakapikit ang mga mata, nakikinig sa paligid, sinusukat kung ligtas ba talaga ang sandaling ito. Ang hinga niya ay mabagal, pilit na kinokontrol. Lumapit si Samuel, tahimik ang mga hakbang. Huminto siya sa harap niya, pinagmasdan ang mukha nitong payapa pero may bakas ng pagod.