All Chapters of The Mafia's Marked Nanny: Chapter 161 - Chapter 169

Madaling-araw pa lang ay gising na sina Gray at Juliet.Hindi dahil may tumunog na alarm, kundi dahil pareho nilang alam—ang araw na iyon ay hindi pwedeng sayangin. Ang dating base ng Alliance ay ilang oras lang ang layo mula sa lodging house, ngunit ang distansya ay hindi nasusukat sa kilometro.Nasusukat ito sa panganib, sa alaala, at sa posibilidad na hindi na sila makabalik kapag nagkamali sila ng isang hakbang.Tahimik silang naghanda.Walang usapang walang saysay. Walang biro. Walang tanong na hindi kailangan. Ang bawat kilos ay eksakto—parang isang sayaw na matagal na nilang kabisado kahit hindi pa nila kailanman sinayaw nang magkasama. Sinuri ni Gray ang mga armas, hindi para gamitin, kundi para siguruhing handa sila kung sakaling kailanganin. Si Juliet naman ay abala sa pag-check ng mga kagamitan—mga portable drive, signal jammer, at ang maliit na device na gagamitin niya para i-recover ang files.“Handa ka na?” tanong ni Gray, mababa ang boses.Tumango si Juliet. “Matagal na

Hindi na nagtagal ang pagkabigla.Sa sandaling malinaw na malinaw kay Gray at Juliet ang lawak ng nangyari, kusang gumalaw ang mga katawan nila—parang matagal nang sanay sa ganitong uri ng impiyerno. Walang sigawan. Walang tanong na “bakit.” Ang mga ganoong salita ay para sa mga taong may oras pang masaktan. Wala na silang ganoong pagkakataon.“Juliet,” sabi ni Gray, mababa ngunit matalim ang tinig, “hanapin mo siya.”Hindi na kailangan ng paliwanag.Tumango si Juliet at agad na tumakbo patungo sa control room ng hideout—isang maliit ngunit sapat na silid na puno ng mga monitor, wire, at improvised na sistema ng surveillance na inayos nila ni Rio para hanapin sana ang may pakana ng sunog sa bahay nina Nikolai na sa hindi inaasahan ay si Alliyah pala, at ngayon ay si Alliyah pa rin ang dahilan.Ngunit ngayon, iyon na lang ang pag-asa nilang makita kung saan nagpunta si Alliyah o kung may bakas man siyang naiwan.Samantala, lumuhod si Gray sa tabi ng unang sugatan na nadaanan niya.Isan

Tahimik ang kabundukan, ngunit ang katahimikang iyon ay panlilinlang. Sa ilalim ng bawat yabag ni Gray sa basang lupa ay may nakaabang na panganib—mga patalim ng alaala, mga aninong maaaring gumalaw anumang oras. Nagsimula na siyang kumilos. Hindi na siya nag-aksaya ng oras sa pagdududa. Ang bawat segundo ay mahalaga, at alam niyang habang tumatagal, mas lalong tumitibay ang galit na bumabalot kay Alliyah.“Juliet,” bulong niya sa comms, mahina ngunit malinaw. “Nasa silangang bahagi na ako. May bakas ng dugo sa mga puno.”Static muna ang sagot bago marinig ang boses ni Juliet—kalmado, ngunit may halong pag-aalala.“Nakikita ko sa thermal scan ang galaw mo. Mag-ingat ka, Gray. May isang heat signature, mga tatlong daang metro sa unahan mo.”Huminto si Gray. Dahan-dahan siyang yumuko, hinipo ang lupa. Sariwa pa. Hindi pa natutuyo ang dugo.“Siya ‘yon,” sabi niya. “Hindi na siya nagtatago.”“Parang... hinihintay ka niya,” sagot ni Juliet. “Gray, kung pakiramdam mo ay delikado—”“Delikado

Nagising si Alliyah sa tunog ng sariling paghinga.Hindi agad siya kumilos. Hindi dahil kalmado siya—kundi dahil may mali. May bigat sa mga braso niya. May higpit sa mga pulso. May lamig ng lupa sa likod niya at amoy ng dugo at damo sa hangin. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.Dilaw ang liwanag ng umaga, sumisingit sa pagitan ng mga puno. Ang gubat ay tahimik, pero hindi payapa. Ang katahimikan nito ay parang nanonood.Sumubok siyang igalaw ang kamay niya.Hindi siya makawala.“—Ano ‘to?!” biglang sigaw niya, sabay pilit na hinila ang mga kamay na nakatali. Sumakit ang pulso niya agad.Umupo siya nang biglaan, galit na galit, humahagulgol ang hininga. “Pakawalan mo ako!” sigaw niya, kahit wala pa siyang nakikitang tao. “Pakawalan mo ako ngayon din!”Pinilit niyang tumayo, ngunit nakatali rin ang mga paa niya. Bumagsak siya pabalik sa lupa, marahas, ngunit hindi niya naramdaman ang sakit—o mas tamang sabihin, mas malakas ang galit kaysa sa kirot.“Gray!” sigaw niya, paos, puno