All Chapters of The Mafia's Marked Nanny: Chapter 141 - Chapter 150

Tahimik ang La Union sa hapon—iyong uri ng katahimikan na mapanlinlang. May alon, may hangin, may araw na tila payapa, pero sa ilalim ng lahat ng iyon ay may kasaysayang marunong kumagat kapag ginising.Huminto ang sasakyan sa tuktok ng isang burol na tanaw ang dagat. Walang karatula. Walang gate na bakal. Walang bakas ng kayamanan o kapangyarihan. Isang lumang bahay na bato at kahoy lang, napapalibutan ng matatandang puno ng niyog at acacia, na parang matagal nang sumuko sa modernong mundo.Ngunit alam ni Rio ang totoo.Hindi lahat ng kapangyarihan ay kailangang ipagsigawan.Bumaba siya ng sasakyan kasunod sina Sven, Theo, at Collin. Tahimik silang apat. Walang nagtanong kung sigurado ba siya. Wala ring nag-alinlangan kung bakit dito sila pumunta.Kung may natitirang lugar sa mundo na kayang magising ang multong matagal nang inilibing, ito iyon.Ang tahanan nina Emmanuel at Raquel.Ang matalik na kaibigan at ang nag-iisang kapatid ng kanyang amang si Russell.Ang huling haligi ng Top

Hindi tuwid ang daan papasok sa isang kabundukan na parte ng Southeast Asia. Paikut-ikot ito, tila sinadyang lituhin ang sinumang magtatangkang pumasok—makipot ang ilang bahagi, basag ang lupa sa iba, at ang hamog ay nakadikit sa mga puno na parang bantay na ayaw magpaistorbo.Tahimik ang sasakyan nina Rio at Theo habang paakyat sila. Walang musika. Walang biro. Tanging ang tunog ng gulong sa lubak-lubak na kalsada at ang mahinang ugong ng makina ang sumasabay sa paghinga nila.Dalawa lang sila sa field.Hindi dahil kulang sila sa tao—kundi dahil ito ang uri ng lugar na mas maraming paa, mas maraming bakas. At kung may isang bagay na hindi nila gustong gawin, iyon ay ipaalam sa kalaban na paparating sila.“Elevation check,” boses ni Juliet mula sa comms, malinaw kahit may bahagyang static. “Nasa one thousand two hundred meters na kayo. Paglagpas niyan, mawawala na ang civilian signal.”“Copy,” sagot ni Rio, hindi inaalis ang tingin sa daan.Si Theo ay nakasandal sa upuan ng pasahero,

Tahimik ang loob ng silid, ngunit hindi iyon katahimikang payapa. Ito ang katahimikang bago pumutok ang baril. Bago gumuho ang isang mundo. Bago maglaban ang dalawang paniniwalang parehong hinubog ng dugo at kasinungalingan.Nakatayo si Rio sa mismong bungad ng liwanag, mabigat ang baril sa kamay, mabigat ang hininga sa dibdib. Sa harap niya—sa gitna ng malawak ngunit malamig na chamber na puno ng bakal, monitor, at mga simbolong matagal nang tinatakasan ng mundo—nakatayo ang isang babaeng kilalang-kilala niya kahit imposible dapat.“Alliyah...” Marahang lumabas ang pangalan mula sa labi niya, parang dasal na matagal nang kinimkim.Ang batang limang taon lang noon ay ganito na ang pinagbago. Hindi lang sa edad, kundi pati na rin sa awra nito, na para bang hindi siya labinglimang taong bata. Ang mga mata nito ay puno ng galit at mukhang iyon ang dahilan kung bakit parang trentahin na ito.Tumayo si Alliyah sa ilalim ng ilaw, diretso ang tindig, walang bakas ng pag-aalinlangan. Mas mata

Tahimik ang silid sa loob ng ilang segundo matapos sumenyas sa dalawang kasamahan si Alliyah ang kamay niya. Isang uri ng katahimikan na hindi likas—parang hinihila ang hangin palabas ng dibdib, parang may nag-aabang ng unang pagkakamali.“Pabagsakin sila. Iyong sakto lang na mabubuhay pa sila ng tatlong araw. Kapag hindi nagpakita si Gray sa loob ng tatlong araw, saka sila patayin.”Hindi sigaw ang utos. Hindi rin galit. Isa lang itong pahayag na binitiwan nang sanay, parang matagal nang alam ang mangyayari pagkatapos.Sa magkabilang gilid niya, gumalaw ang dalawa niyang kasama.Sabay.Eksakto.Parang salamin ng isa’t isa ang kilos—isang hakbang pasulong, sabay ang pag-angat ng armas, sabay ang pagtutok.Hindi umatras si Alliyah.Hindi rin siya nagkubli.Nanatili siyang nakatayo sa gitna ng liwanag, tuwid ang tindig, nakataas ang baba, ang mga mata’y hindi kumukurap habang pinagmamasdan sina Rio at Theo.Hindi siya kalahok sa laban.Isa siyang manonood.Isang hukom.“Get ready!” siga

Siklab ang ilaw sa kisame—hindi sapat para magbigay-liwanag, ngunit sapat para hindi ka makatulog. Iyon ang unang bagay na napansin ni Rio sa ikalawang araw ng paghihintay. Hindi na siya sigurado kung araw pa ba o gabi na. Dito sa ilalim ng bundok, pantay-pantay ang oras, mabagal, malagkit, at sinasadya ang bawat segundo.Wala pa ring anino ni Gray.Hindi na mabilang ni Rio kung ilang beses siyang huminga nang malalim para pigilan ang sarili na sumigaw. Ang hangin ay malamig at may amoy ng bakal at lumang bato. Ang sahig ay magaspang, sapat para ipaalala sa katawan na gising pa ito kahit gustong bumigay. Nakagapos ang mga kamay niya sa likod—hindi masikip, ngunit sapat para hindi makagalaw nang maayos. Ang bawat maliit na kilos ay may kapalit na kirot, parang paalala na may mga matang nakabantay.Sa ilang metro ang layo, nakaupo si Theo, bahagyang nakayuko, may benda ang tagiliran na basa na sa dugo. Hindi ito bagong sugat—pinabayaan nilang manatiling bukas, pinahiran lang ng kaunting