Semua Bab The Mafia's Marked Nanny: Bab 151 - Bab 160

Tahimik ang buong base.Hindi iyong uri ng katahimikan na dulot ng kawalan ng tao, kundi iyong mas nakakatakot—ang katahimikang bunga ng isang presensyang kayang patigilin ang lahat nang hindi kailangang mag-utos.Ang mga ilaw ay nananatiling patay sa karamihan ng pasilyo. Ang ilang emergency strip lamang ang nagbibigay ng mapulang liwanag sa sahig, sapat lang para makita ang hugis ng mga pader at ang bakas ng mga yapak na hindi dapat naroon.Sa loob ng pangunahing silid, nakahandusay sina Rio, Theo, Sven, at Collin.Buhay sila. Iyon ang unang siniguro ng presensyang gumalaw sa dilim.Isa-isang dumaan ang malamig na hangin sa ibabaw ng kanilang mga katawan—hindi literal, kundi parang pakiramdam na may tumitingin, may nagbibilang ng hininga, may sumusukat kung hanggang saan pa ang kaya ng laman at buto.Ang mga posas ay tuluyan nang nawalan ng kuryente. Ang mga sensor ay patay. Ang mga camera ay nakatingin sa maling direksyon.Sinadya nilang patulugin sina Rio.Alam niya na kung magigi

Hindi humupa ang galit ni Alliyah. Mas lalo lang itong nagliyab.Sa mismong sandaling narinig niya ang mga salitang binitiwan ni Gray— hindi nanghahamon, hindi pananakot, kundi pagpili na hindi siya labanan—may kung anong pumutok sa loob niya. Hindi galit lang. Hindi sakit lang. Isang matagal nang kinulong na puwersa na ngayon ay nakawala, walang direksyon, walang preno. Diretso ang galit na iyon kay Gray.Tumayo siya nang biglaan.Mabilis.Masyadong mabilis para sa isang kinse anyos na dalaga, na dapat ay ini-enjoy ang buhay kasama ng mga kaibigan, pero ito at natuto nang humawak ng kung ano-anong sandata, makipaglaban at madungisan ng dugo ang sariling mga kamay.Ngunit si Alliyah ay hindi na basta bata na lang ngayon. Hindi sa mundong ito. Hindi sa mga taon ng karahasang kinain ang bawat yugto ng kanyang paglaki.Sumugod siyang muli.Hindi na pabigla-bigla. Hindi na desperada.Ang bawat galaw niya ngayon ay mas linis, mas eksakto, mas mapanganib. Kung kanina ay naglalaro lang siya,

Tahimik ang buong hideout kahit pa napuno na iyon ng mga kasamahan ni Gray.Hindi na iyon ang katahimikang puno ng banta at tensyon, kundi ang uri ng katahimikan na sumusunod matapos ang isang bagyong matagal nang naghahanda. Ang mga ilaw ay muling umandar—hindi biglaan, kundi paisa-isa, parang maingat ding bumabangon mula sa pagkakahinto. Ang mga pinto ay bukas na, ang mga sensor ay muling nagbabalik sa normal, at ang hanging dati’y mabigat ay tila unti-unting gumagaan.Ngunit ang mga katawan nila—hindi pa.Isa-isang ginamot sina Rio, Gray, Theo, Sven, at Collin. Walang salitang malalalim. Walang tanong na hindi kailangan. Ang mga sugat ay nilinis, tinahi, binalutan. Ang mga pasa ay tiningnan, ang mga bali ay tinantiya. May mga sandaling napapapikit si Rio sa sakit, may mga sandaling napapahigpit ang panga ni Gray tuwing tinatamaan ang sugat sa tagiliran. Si Theo ay nanatiling tahimik, ngunit ang mga kamay niya ay nanginginig tuwing hinahawakan ang benda sa tiyan. Si Sven ay nakatiti

Ilang araw ang lumipas.Hindi iyon mga araw na mabilis dumaan—bagkus ay mabigat, mabagal, at puno ng tensiyong tila nakasabit sa bawat sulok ng base. Sa bawat pag-ikot ng orasan, may isang katahimikang hindi mapakali, parang may hinihintay na pagsabog na matagal nang nakapigil sa sarili.Si Alliyah ay hindi pa rin nagigising.Sa bawat shift ng mga bantay sa labas ng silid, pare-pareho ang tanong... 'gising na ba siya?' At sa bawat sagot—hindi pa—mas lalo lang tumitindi ang kaba. Hindi dahil takot silang magising ito, kundi dahil alam nilang kapag nangyari iyon, walang kasiguraduhan kung ano ang unang lalabas, ang bata ba, o ang galit na matagal nang hinubog ng dugo at kasinungalingan.Sa loob ng silid, maayos ang lahat—o iyon ang akala ng mga tao sa labas.Mahinang umuugong ang mga makina. Pantay ang tibok ng monitor. Nakahiga si Alliyah sa kama, maputla ngunit buhay, ang mga kamay ay nakaposas sa magkabilang gilid ng kama. Hindi masikip, ngunit hindi rin sapat ang luwag para makawala

Hindi agad umalis sina Gray.Bago pa man tuluyang isara ang huling pinto ng base at iwan ang lugar na pansamantalang naging kanlungan nila, tinipon muna niya ang mga taong ilang beses nang tumaya ng buhay para sa isa’t isa. Hindi ito isang pormal na pagpupulong na may ranggo at utos. Isa itong pag-uusap na mabigat, tahimik, at puno ng mga bagay na hindi na kailangang sabihin nang malakas para maintindihan.Nasa iisang silid sila— sina Rio, Sven, Collin, Theo, at ang ilang mga kasamahan ni Gray na nagligtas kina Rio, na ngayo’y muling tinulungan siya nang walang pag-aalinlangan.Tumayo si Gray sa gitna, ang mga kamay ay nakapamulsa, ang tindig ay pagod ngunit buo. Hindi siya sanay sa ganitong klase ng pamamaalam—iyong hindi tiyak kung kailan muli magkikita.“Hindi pa tapos ang lahat,” panimula niya, diretso. “At alam kong may mga obligasyon kayo sa organisasyon ninyo.”Tumango ang ilan. Ang organisasyong iyon ang humila kay Gray mula sa anino noong akala ng lahat ay patay na siya—ang g