All Chapters of นางร้ายอย่างข้าขออยู่คนเดียวเงียบ ๆ เถอะ: Chapter 51 - Chapter 60

ตอนที่ 51 ความหวังดีที่ไม่ต้องการทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวออกจากท้องพระโรงเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝีเท้าของเฟิงเหม่ยหลินที่เดินอย่างมั่นคงออกมาจากการเข้าเฝ้า ข้างหลังไม่ไกลนักก็มีเสียงฝีเท้าหนักของหมิงเฉิน และเสียงก้าวที่ผ่อนคลายกว่าขององค์รัชทายาทและองค์ชายอี้เหิงตามมาองค์รัชทายาทเป็นคนพูดขึ้นก่อน เสียงแฝงความอบอุ่นและชื่นชม “คำพูดของเจ้าในท้องพระโรงวันนี้ทำให้ทุกคนเงียบสนิท ข้าคิดว่าไม่มีใครกล้าตั้งคำถามกับเจ้าอีกแล้ว”องค์ชายอี้เหิงหัวเราะเบา ๆ “ใช่ แต่ข้าก็ไม่แปลกใจหรอก เพราะข้ารู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ผ่านอะไรมามากกว่าที่คนอื่นจะจินตนาการได้” เขาเหลือบมองเฟิงเหม่ยหลินด้วยสายตาที่ผสมระหว่างความห่วงใยและความภูมิใจเฟิงเหม่ยหลินยังคงเดินนิ่ง สีหน้าเรียบสงบ “ข้าเพียงพูดความจริง ไม่จำเป็นต้องให้ใครเข้าใจ”แต่ในจังหวะที่ทุกคนกำลังเดินต่อ ร่างสูงของหมิงเฉินหยุดก้าวทันที เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยแรงกดดันแฝงความห่วงใย “เฟิงเหม่ยหลิน”เธอหยุดก้าวและหันกลับไป ดวงตาคมดุสบเข้ากับสายตาคมลึกของแม่ทัพซูที่ก้าวเข้ามาใกล้อย่างช้า ๆ จนยืนห่างเพียงครึ่งก้าว มือใหญ่ยกขึ้นเกือบจะสัมผัสไหล่

ตอนที่ 53 เตรียมความพร้อมยามเย็นในจวนตระกูลเฟิงเงียบสงัด เฟิงเหม่ยหลินนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือในห้องนังสือกว้าง แสงตะเกียงน้ำมันส่องสว่างไล้เงาผมยาวสลวยที่ปรกไหล่ หนังสือและเอกสารเกี่ยวกับแคว้นอันซุ่ยถูกกองเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ ดวงตาคมจดจ้องตัวอักษรทุกบรรทัดอย่างไม่คลาดสายตาประตูไม้เลื่อนเปิดออกอย่างเงียบงัน ร่างสูงของหมิงเฉินก้าวเข้ามา เขามองหญิงสาวที่หมกมุ่นกับการอ่านเอกสารด้วยสายตาลึก ก่อนจะถามเสียงทุ้มต่ำแต่ชัดถ้อยชัดคำ“เจ้ากำลังจะทำอะไร”เฟิงเหม่ยหลินยังคงก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเขา ดวงตาคมกริบวาววับในแสงตะเกียง เสียงเรียบนิ่งดังขึ้น“องค์รัชทายาทเรียกข้าไปปรึกษาเรื่องข้อเสนอทางการค้าจากแคว้นอันซุ่ย ถ้าข้าเดาไม่ผิด การเจรจาจะต้องถูกปฏิเสธ และสุดท้ายต้องมีคนเดินทางไปเจรจาด้วยตนเอง”เธอตอบ พร้อมพลิกหน้าหนังสือหนึ่งครั้ง น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย “ถ้าเวลานั้นมาถึง ข้าต้องพร้อมตั้งแต่ตอนนี้”หมิงเฉินฟังเงียบ ๆ สายตาคมอ่านแววจริงจังและความมุ่งมั่นที่ไม่ค่อยเปิดเผยของเธอออกชัดเจนเขาไม่ถามต่อเพียงแค่มองไปที่สาวใช้ของเธอ ที่กำลังฝนหมึกให้เธอเพียงแค่นั้นส

ตอนที่ 55 แคว้นอันซุ่ยท้องฟ้าเหนือชายแดนแคว้นอันซุ่ยหม่นมัวด้วยหมอกจาง ๆ ลมหนาวพัดแรงจนธงของทั้งสองแคว้นปลิวสะบัด เสียงเกือกม้าดังก้องขณะที่ขบวนเดินทางค่อย ๆ ชะลอความเร็ว ม้าศึกสีดำของหมิงเฉินเดินนำอย่างมั่นคง ในขณะที่รถม้าของเฟิงเหม่ยหลินหยุดนิ่งที่หน้าด่านใหญ่ทหารของแคว้นอันซุ่ยในเกราะสีเงินเรียงแถวต้อนรับ แต่แววตาที่มองมานั้นเย็นชาชัดเจน ไม่มีรอยยิ้มแห่งมิตรภาพ มีเพียงความแข็งกร้าวและท่าทีที่เหมือนจะกดข่มองค์รัชทายาทก้าวลงจากรถม้าเป็นคนแรก ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองบรรยากาศรอบด้าน แววตาของพระองค์นิ่งสงบแต่แฝงความระวัง อี้เหิงตามลงมาด้วยท่าทีสบาย ๆ ทว่าแววตาเฉียบคมจ้องทหารของอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจเมื่อถึงคราวของเฟิงเหม่ยหลิน ประตูรถม้าถูกเปิดออก ลมหนาวพัดเข้ามากระทบชุดผ้าสีเข้มของเธอจนปลิวเบา ๆ ร่างสูงใหญ่ของหมิงเฉินก้าวมาข้างรถทันที มือใหญ่ยกขึ้นพร้อมกันกับสายตาคมลึกที่กวาดมองทหารอันซุ่ยทีละคน ราวกับเตือนโดยไม่ต้องพูดว่าหากใครแม้แต่คิดจะเข้าใกล้หญิงสาวคนนี้ จะต้องเจอกับดาบของแม่ทัพซูเฟิงเหม่ยหลินก้าวลงอย่างสงบ สายตาคมกริบของเธอกวาดมองด่านต้อนรับตรงหน้าเย็นชาไร้มิตร แต่สีหน้านางกลับ

ตอนที่ 57 การเจรจาวันที่สองหลังจากการประชุมปิดฉากลง ขบวนของแคว้นกลับมาที่ที่พักซึ่งแคว้นอันซุ่ยจัดไว้ให้ บรรยากาศภายในเงียบสงบ ต่างจากความตึงเครียดในห้องประชุมเมื่อครู่โดยสิ้นเชิงองค์รัชทายาทเดินนำเข้ามาก่อน ถอนหายใจยาวราวกับแบกน้ำหนักที่กดทับมานาน พระเนตรยังคงฉายแววตื่นตะลึงไม่จางหาย ข้างพระองค์คือหมิงเฉินที่เดินตามมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่คมลึก“ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะกังวลหรือชื่นชมเจ้ากันแน่เฟิงเหม่ยหลิน” องค์รัชทายาทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงผสมระหว่างความตกใจและความภูมิใจ “การเดินหมากครั้งนี้ไม่ใช่แค่กล้าหาญ แต่เหนือความคาดหมายของข้าและขุนนางทุกคน”หมิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นช้า ๆ “นางไม่ได้เพียงปฏิเสธการต่อรอง แต่ยังหันสถานการณ์ให้เราเป็นฝ่ายกุมกระดานทั้งหมด นี่ไม่ใช่เพียงการเจรจา แต่เป็นการสั่งสอนอันซุ่ยว่าใครคือผู้ควบคุม”องค์ชายสามอี้เหิงที่เพิ่งตามเข้ามาหัวเราะหึในลำคอ “ข้าคิดว่าเรามีอำนาจต่อรองแค่เล็กน้อย แต่ดูเอาเถอะ ตอนนี้ข้าแทบอยากเอาเก้าอี้ไปนั่งดูคนพวกนั้นถกเถียงกันทั้งคืนมากกว่ากลับมาที่นี่”องค์รัชทายาทยิ้มบางอย่างเอ็นดู “ทุกครั้งที่เราพาเธอมาด้วย เหมือนพ

ตอนที่ 59 ข้าไปเป็นของท่านตั้งแต่เมื่อไรประตูห้องพักปิดลงเบา ๆ เมื่อเฟิงเหม่ยหลินก้าวเข้ามาภายในห้องพัก เธอถอดผ้าคลุมไหล่สีเข้มออก กำลังจะเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ แต่เสียงฝีเท้าหนักของหมิงเฉินก็ดังตามเข้ามา ร่างสูงใหญ่ปิดประตูแน่นหนากว่าปกติเฟิงเหม่ยหลินหันกลับมามองด้วยดวงตาคม “มีอะไรหรือท่านแม่ทัพซู หรือว่ายังมีเรื่องของสัญญาที่ต้องคุย” น้ำเสียงเธอยังคงราบเรียบแต่แฝงความเหนื่อยล้าจากวันที่ยาวนานหมิงเฉินไม่ตอบในทันที เขาก้าวช้า ๆ เข้ามาประชิด ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ค่อย ๆ หดลงจนเฟิงเหม่ยหลินต้องถอยหลังเล็กน้อยหลังสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน และความร้อนจากร่างสูงที่ใกล้เข้ามา ดวงตาคมลึกของหมิงเฉินจ้องเธอตาไม่กะพริบ น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ“ข้าไม่ชอบ ที่เจ้าไปพูดแบบนั้นต่อหน้าพวกขุนนางของอันซุ่ย ต่อให้เจ้าจะไม่คิดจริงก็ตาม”เฟิงเหม่ยหลินขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ยังคงท่าทีสงบนิ่ง “พูดแบบนั้น ท่านหมายถึงเรื่องที่ข้าพูดว่าให้ขุนนางพวกนั้นแต่งข้าไปอยู่แคว้นนี้นะหรือ”หมิงเฉินก้าวเข้าใกล้อีกจนใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ เสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคงดังใกล้หู “ใช่ เพราะเจ้าไม่ควรพูดอะไรแบบนั้