All Chapters of นางร้ายอย่างข้าขออยู่คนเดียวเงียบ ๆ เถอะ: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่ 40 ครั้งนี้ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมร้านอาหารริมน้ำในยามค่ำสว่างไสวด้วยโคมไฟสีทองที่สะท้อนกับผิวน้ำระยิบระยับ โต๊ะไม้กลมที่พวกเขานั่งตั้งอยู่ริมระเบียง มีเพียงราวไม้บาง ๆ กั้นระหว่างพวกเขากับลำน้ำที่สายน้ำเอื่อยพัดผ่าน เสียงดนตรีพิณจากด้านในร้านดังคลอเบา ๆ เพิ่มบรรยากาศอบอุ่นและสงบอย่างน่าประหลาดซูเยี่ยนวางตะเกียบลง ยกแก้วชาเล็กขึ้นดื่มพร้อมรอยยิ้มกว้าง “ข้าจำได้เลยนะ ครั้งแรกที่พวกเรามานั่งกินข้าวด้วยกันที่งานเทศกาลครั้งก่อน”องค์หญิงเหวินซีหัวเราะเบา ๆ “อืม ข้าก็จำได้ตอนนั้นบรรยากาศตึงเครียดพิลึก ข้านั่งกินไปกังวลไปว่ามื้อนั้นจะจบมั้ย หรือโต๊ะจะพังก่อน”ซูเยี่ยนพยักหน้าแรงขึ้น “ใช่ ตอนนั้นท่านพี่กับองค์ชายสามยังไม่ไว้ใจเหม่ยหลินของข้าเลย ทั้งสองคนเอาแต่เงียบจนข้าเกือบกินข้าวไม่ลงด้วยซ้ำ” ซูเยี่ยนทำท่าถอนหายใจเกินจริงจนเหวินซีกับอี้เหิงหลุดยิ้มเฟิงเหม่ยหลินที่นั่งฟังอยู่เพียงเหลือบตามองนาง สีหน้าเธอยังนิ่งสงบเช่นเดิม แต่ในดวงตาลึก ๆ มีประกายบางอย่างแฝงอยู่“เจ้าชอบพูดเกินจริง ข้าจำได้ว่าครั้งที่แล้ว พวกเจ้ายังกินไปคุยไป ไม่เห็นจะมีใครกังวลอย่าที่พูด” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ

ตอนที่ 42 หลักฐานความชั่วขบวนรถม้าของราชสำนักหยุดหน้าจวนใหญ่ของขุนนางตระกูลจาง เสียงม้าสะบัดหูดังแผ่ว ๆ ในยามบ่ายที่แดดแผดจ้าเฟิงเหม่ยหลินก้าวลงจากรถด้วยกิริยาสงบมั่นคง ชุดสีเข้มสะบัดเบา ๆ ทุกย่างก้าวของเธอทำให้บ่าวไพร่สองข้างทางต้องก้มหัวหลบโดยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงขุนนางจางก้าวออกมาต้อนรับ ใบหน้าอวบหนาแฝงรอยยิ้มเยาะเย้ย เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้น“คุณหนูเฟิง เจ้าถึงกับต้องมาเองเชียวหรือ ข้าได้ยินว่าฝ่าบาททรงประทานโอกาสให้ตรวจค้นจวนข้า ข้าก็ไม่คิดจะขัดแต่เกรงว่าเจ้าจะเสียแรงเปล่าอีกครั้ง เพราะก่อนหน้านี่ก็ได้มีการตรวจค้นไปแล้วหลาย ต่อหลายครั้งแต่ก็ไม่เจออะไร”คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจและดูถูก แต่เฟิงเหม่ยหลินเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเธอกวาดมองเขาโดยไม่พูดสักคำ ก่อนจะก้าวผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ เงาร่างของทหารที่เดินตามทำให้ขุนนางจางต้องถอยหลบอย่างไม่พอใจหมิงเฉินและอี้เหิงเดินเคียงข้างเธออย่างเงียบ ๆ ความสงบนิ่งของแม่ทัพซูราวกับพายุที่รอเวลาพัดถล่ม ขณะที่องค์ชายสามเพียงยิ้มบาง ๆ แต่สายตาเต็มไปด้วยความระแวงเฟิงเหม่ยหลินไม่เสียเวลาสนทนา เธอเดินตรงไปยังสวนของเรือน ผ่านสว

ตอนที่ 44ออกเดินทางอีกครั้งเช้าวันเดินทาง ขบวนรถม้าของราชสำนักเคลื่อนตัวช้า ๆ ออกจากประตูเมืองหลวง ธงประจำองค์รัชทายาทโบกสะบัดเหนือท้องฟ้าสีคราม ทหารและขุนนางที่ร่วมขบวนต่างแต่งกายราวกับเป็นการตรวจเยี่ยมชาวบ้านจริง ๆ ไม่มีร่องรอยของการเตรียมรบให้พวกโจรจับพิรุธได้เฟิงเหม่ยหลินนั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกับองค์รัชทายาทและองค์ชายสามหลี่อี้เหิง ม่านบางพลิ้วไหวตามแรงลม อากาศภายนอกอบอ้าวแต่ในรถกลับตึงเครียดด้วยบรรยากาศเงียบสงัดองค์รัชทายาททอดพระเนตรมองเหม่ยหลินที่นั่งสงบ มือเรียววางบนตักไม่ไหวติง ก่อนที่รอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้น “เจ้าดูเหมือนจะยังไม่ชินกับการเดินทางเลยนะ”เฟิงเหม่ยหลินเหลือบตาขึ้นมองพระองค์เพียงแวบเดียว ก่อนตอบด้วยเสียงราบเรียบ “หม่อมฉันไม่เคยชินกับมัน และคงไม่มีวันชินด้วยเพคะ”องค์ชายอี้เหิงหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความหยอกล้อ “แต่ดูเหมือนการเดินทางจะชอบเจ้าเหลือเกิน ครั้งนี้ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ดื้อจนทำให้แม่ทัพซูต้องอุ้มเจ้าออกมาจากที่ไหนอีกนะ”คำพูดนั้นทำให้เฟิงเหม่ยหลินชะงักเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงนิ่งไม่เปลี่ยน เธอตอบเสียงเย็น “องค์ชายสามโปรดห่วงตัวเองจะดีกว่า ข้าเอง

ตอนที่ 46แผนการป้องกันไฟป่าบรรยากาศในห้องโถงของจวนเจ้าเมืองเงียบลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเจ้าเมืองเอนตัวไปข้างหน้า สีหน้าจริงจังขึ้น ดวงตาคมเต็มไปด้วยความกังวล“คุณหนูเฟิง ปัญหาไฟป่าที่นี่ร้ายแรงมาก ทุกปีเราสูญเสียป่าและบางครั้งลามไปถึงบ้านเรือนราษฎร หากท่านมีวิธีแก้ไขได้จริง กระหม่อมต้องขอให้ท่านอธิบายให้ละเอียด เพื่อที่ข้าจะได้สั่งการกำลังคนและทรัพยากรให้จัดการได้อย่างรวดเร็ว”เฟิงเหม่ยหลินนั่งหลังตรง ดวงตาคมจ้องมองเจ้าเมืองอย่างมั่นคง เธอวางถ้วยชาลงเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงนิ่งและชัดถ้อยชัดคำ“ปัญหาไฟป่าที่นี่ไม่ได้เกิดจากโชคร้ายเพียงอย่างเดียว แต่เพราะการจัดการป่าไม่เป็นระบบ หากอยากลดความเสียหาย ต้องเริ่มจากการป้องกัน”เธอชี้ไปยังแผนที่ที่วางอยู่บนโต๊ะใหญ่ “อันดับแรก ต้องจัดทำ แนวกันไฟ รอบป่าชั้นนอก ข้าขอให้ใช้คนงานและชาวบ้านช่วยกันถางพื้นที่กว้างพอสมควร ตัดต้นไม้และพุ่มไม้ในแนวกว้างหลายช่วงตัวม้า เมื่อไฟป่าลุกลามมาถึงจะไม่สามารถข้ามแนวนี้ได้ง่าย ๆ จะช่วยชะลอเวลาและควบคุมไฟได้ดีขึ้น”เจ้าเมืองพยักหน้าพร้อมสั่งให้ขุนนางจดรายละเอียดทันทีเฟิงเหม่ยหลินพูดต่ออย่างไม่หยุด “อันดับที่สอง ต้องตั

ตอนที่ 48 วิญญาณที่ถูกดึงและสายน้ำเย็นลมยามเย็นพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่ขบวนของกองทัพเริ่มแตกกระจายเพื่อค้นหาหมอผี เฟิงเหม่ยหลินเดินนำหน้าออกจากเส้นทางหลักเพียงลำพัง มือเรียวกำชายเสื้อคลุมไว้แน่น เสียงกระซิบแผ่วเบาของวิญญาณชาวบ้านดังรอบตัวราวกับเสียงลมผ่านใบไม้“มาทางนี้…ใกล้แล้ว…ใกล้แล้ว…”ดวงตาคมของนางหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อความรู้สึกแปลกประหลาดเริ่มครอบคลุมหัวใจ ทุกก้าวที่เข้าใกล้น้ำตกด้านหลังภูเขา กลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งดึงดูดวิญญาณของเธอออกจากร่าง ความหนาวเย็นไหลเวียนในเส้นเลือดจนปลายนิ้วชาเฟิงเหม่ยหลินหยุดก้าว มือข้างหนึ่งจับอกตัวเองแน่น ขนลุกซู่ตั้งแต่สันหลังจนถึงท้ายทอย “นี่มัน อะไรกัน” เสียงพูดเธอเบาราวกับพึมพำให้ตนเองเงาร่างสูงสวมผ้าคลุมดำปรากฏอยู่ไม่ไกล หมอผีตัวการที่กักขังวิญญาณชาวบ้านไว้ เขาหันมามองเธอด้วยรอยยิ้มแสยะ ดวงตาขาวซีดไร้แววแห่งความเป็นมนุษย์ เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้นก้องไปทั่วลานหิน“วิญญาณ ที่มาสวมร่างคนอื่น” เสียงของหมอผีแหบแห้งแต่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย “เจ้าคิดว่าข้าจะไม่รู้หรือ ว่าร่างนี้ไม่ใช่ร่างของเจ้า ข้าจะดึงวิญญาณเจ้าออกมาและส่งมันกลับไปยังที่ที่ควรอยู