All Chapters of นางร้ายอย่างข้าขออยู่คนเดียวเงียบ ๆ เถอะ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 20คำปลอบใจจากแม่ทัพแสงแดดยามเช้าส่องลอดม่านผ้าของรถม้าเข้ามาอย่างแผ่วเบา ทอแสงอบอุ่นให้กับบรรยากาศเงียบงันภายในเหม่ยหลินนั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของเบาะรถม้า ใบหน้าเรียบเฉย สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย เธอไม่ได้พูดอะไรตั้งแต่เช้า ไม่แม้แต่จะสบตากับใคร แม้ซูเยี่ยนและเหวินซีจะพยายามพูดคุย เปลี่ยนเรื่องเล่า หรือหยอกล้อคลายความตึงเครียด แต่เธอก็ยังคงนิ่งเหมือนวิญญาณบางส่วนของเธอ ยังคงติดอยู่ที่บ้านร้างเมื่อคืน“เหม่ยหลิน” เสียงของซูเยี่ยนดังขึ้นเบา ๆ ขณะที่จับมือเธอไว้แน่น “เจ้าทำเพื่อช่วยข้า ข้ารอดเพราะเจ้า”แต่เหม่ยหลินกลับค่อย ๆ ก้มหน้าลงมองมือของตนเอง ที่แขนเธอยังมีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดหุ้มบาดแผลเอาไว้เธอขยับริมฝีปากช้า ๆ “ข้าฆ่าคนไปแล้วจริง ๆ” เสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจน ราวกับลมที่พัดผ่านกลางใจคนทั้งรถม้าซูเยี่ยนชะงัก หันไปมองเหวินซี ก่อนทั้งสองจะพุ่งเข้ากอดเธอแน่นในเวลาเดียวกัน“เจ้าทำไปเพราะไม่มีทางเลือก เพราะเจ้าปกป้องพวกข้า” เสียงทั้งสองคนดังสลับกัน พยายามกล่อมความรู้สึกในใจของหญิงสาวผู้กำลังสั่นเทาอยู่เงียบ ๆและเมื่ออ้อมกอดอบอุ่นโอบเธอไว้ สิ่งที่เธอกดไว้ในใจมาต

ตอนที่ 22 ศาลานี้จะไม่เงียบเหงาอีกต่อไปในเช้าวันที่อากาศสดชื่น แสงแดดอ่อนสาดผ่านม่านบางๆ บนศาลาหลังเล็กที่ตั้งอยู่กลางสวนดอกไม้ของจวนเฟิงเฟิงเหม่ยหลินนั่งสงบนิ่งอยู่ตามลำพัง ริมฝีปากสัมผัสขอบถ้วยชาเบาๆ กลิ่นหอมอ่อนของใบชาพัดพาให้จิตใจเธอคลายจากเรื่องราววุ่นวายในค่ำคืนที่ผ่านมา ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีสายตาเสียดสี ไม่มีข่าวลือ ไม่มีรถม้า มีแค่เธอกับความเงียบสงบที่เธอปรารถนา แต่สวรรค์ก็มักใจร้ายเสมอ“คุณหนูเจ้าคะ” เสียงของสาวใช้คนสนิทดังขึ้นขัดจังหวะความสงบ นางเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแปลก ๆ บนใบหน้า “มีแขกมาเยือนเจ้าค่ะ”เหม่ยหลินเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเท่าไร “ซูเยี่ยนกับเหวินซีอีกแล้วสินะ” เธอบ่นเบา ๆ พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้งแต่เมื่อเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ เธอหันกลับไปอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะทำให้เธอชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะไม่ใช่แค่ซูเยี่ยนกับเหวินซี แต่ข้างหลังของพวกนางยังมีองค์ชายสามหลี่อี้เหิง และแม่ทัพซูหมิงเฉินติดสอยห้อยตามมาด้วยอีกสองคน“พวกท่านมาทำอะไรที่นี่” เหม่ยหลินถามเสียงเรียบ ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงงและระแวดระวังเล็กน้อยอี้เหิงยักไหล่แบบไม่ทุกข์ร้อ

ตอนที่ 24 คำสั่งให้ออกเดินทางในห้องโถงของตำหนักองค์รัชทายาท แสงแดดยามสายส่องลอดเข้ามาทางบานหน้าต่างโปร่ง ทำให้บรรยากาศภายในดูสว่างและอบอุ่นกว่าทุกวัน แต่กลับไม่มีใครกล้าหลุดหัวเราะหรือพูดคุยส่งเสียงดัง เพราะภายในห้องนี้มีทั้งองค์รัชทายาท องค์ชายสามหลี่อี้เหิง ขุนนางจากสามกรม และคุณหนูเฟิงเหม่ยหลินหญิงสาวในชุดสีเรียบ ๆ ทว่าสะอาดสะอ้านยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะกลางห้อง ก่อนจะยื่นรายงานม้วนสุดท้ายให้ขันทีประจำราชสำนักนำไปวางต่อหน้าองค์รัชทายาท“รายงานชุดสุดท้าย หม่อมฉันรวบรวมรายละเอียดเรียบร้อยแล้วเพคะ” องค์รัชทายาทรับม้วนรายงานเปิดออก และเพียงไม่กี่อึดใจก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจตัวอักษรที่เรียงกันอย่างเป็นระเบียบ สะอาด สวยงามจนแทบจะเป็นแบบอย่างให้เหล่าขุนนางชายได้เรียนรู้ บรรจุทั้งข้อมูล ภาพรวม และแนวทางแก้ไขโดยละเอียด กระชับ ไม่เยิ่นเย้ออ่านแล้วเข้าใจง่าย“รายงาน ช่างครบถ้วนและเรียบเรียงได้น่าอ่านนัก” องค์รัชทายาทพึมพำเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปยังเหม่ยหลินฝั่งของหลี่อี้เหิงที่กำลังพลิกดูรายงานอีกชุด ก็อดเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้ด้วยรอยยิ้มบาง“เจ้าทำรายงานชุดนี้ด้วยตัวเองจริงหรือ ดูแล้

ตอนที่ 26เหมือนจะมีคนไม่พอใจหญิงสาวผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มเดินเข้ามาหาหมิงเฉินด้วยท่าทางนอบน้อมงดงามตามแบบกุลสตรีในวัง ชุดสีหวานตัดกับริมฝีปากที่ยกยิ้มบาง ราวกับทุกอิริยาบถล้วนผ่านการฝึกมาอย่างดี“ท่านแม่ทัพซูเจ้าคะ” นางเอ่ยเสียงหวานแผ่วเบา ดวงตาหวานมองเขาอย่างตั้งใจ “มีแม่น้ำที่อยู่ใกล้เพียงนี้ แต่พวกข้าไม่เคยได้ออกนอกวัง จึงไม่คุ้นชินนัก ข้าเกรงว่าจะพลัดหลง ไม่ทราบว่าท่านพอจะเมตตา พาข้าไปเดินชมแม่น้ำสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ”นางพูดคำหวาน คำพูดฟังดูไร้พิษภัย แต่สายตาที่นางเหลือบมองเหม่ยหลินกลับบ่งชัดว่าเจตนาไม่ได้บริสุทธิ์นักหมิงเฉินไม่ได้ตอบในทันที หากแต่หันมามองเหม่ยหลิน ซึ่งตอนนี้ยืนอยู่ไม่ไกล และแน่นอน เธอเห็นทุกอย่างเหม่ยหลินจ้องสบตาเขาตรง ๆ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา มีเพียงสายตานิ่งเฉยเย็นชา ที่บอกชัดว่าเธอไม่พอใจ และยิ่งชัดเจนยิ่งขึ้น เมื่อเธอ เมินหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกับเอ่ยขึ้นเบา ๆ กับเหวินซีว่า“ชากระบอกที่สามควรมาได้แล้วกระมัง ข้ารอนานจนข้าเริ่มสงสารใบชาที่อย

ตอนที่ 28วิญญาณหรือคนหมิงเฉินสั่งให้ตั้งค่ายรวมกันตรงลานกว้าง เพื่อหลีกเลี่ยงการกระจายกำลังและจุดกองไฟเพื่อให้ความสว่างและความอบอุ่น แต่ถึงจะอยู่รวมกันความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านและบรรยากาศน่าขนลุกก็ทำให้ทุกคนไม่อาจสบายใจได้เลย“ทำไมต้องพักที่นี่ด้วยนะ” ซูเยี่ยนพูดเสียงสั่นพลางนั่งใกล้เหม่ยหลินที่จุดกองไฟเล็ก ๆเหม่ยหลินยื่นผ้าคลุมให้ซูเยี่ยนก่อนจะพูดปลอบนาง น้ำเสียงยังคงนิ่งแต่สายตากวาดมองรอบ ๆ ไม่หยุด “ช่วยไม่ได้เพราะม้าเหนื่อยเกินไปจึงไม่ยอมเดินต่อ แต่พรุ่งนี้เช้าเราจะออกไปให้เร็วที่สุด เจ้าไม่ต้องกลัวนะ”องค์หญิงเหวินซีกำหมัดแน่น “เหม่ยหลิน เจ้ารู้สึกว่ามีใครกำลังมองพวกเราอยู่หรือไม่ ทำไมข้าถึงรู้สึกเหมือนมีใครมองอยู่ตลอดเวลา”หมิงเฉินเองที่ยืนตรวจตราอยู่ใกล้ ๆ ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงชักดาบออกมาวางไว้ข้างตัวไม่ให้ห่างจากมือทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังก้องไปทั่วลานร้าง แต่ทุกคนที่ยืนยามต่างสาบานได้ว่าไม่มีใครเดินอยู่แถวนั้น“ใครอยู่ที่นั่น” ทหารนายหนึ่งร้องขึ้น พอหันคบเพลิงไปส่องก็เห็นเพียงบ้านร้างที่ประตูเปิดอ้าและเงามืดกระเพื่อมไปตามแรงลมเสียงหัวเราะของเด็กดังขึ้นอีกครั้ง คราวน