All Chapters of นางร้ายอย่างข้าขออยู่คนเดียวเงียบ ๆ เถอะ: Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 30 เฝ้าไข้ในยามดึก ไข้ของเหม่ยหลินยังไม่ลด หมิงเฉินนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ขยับแม้แต่น้อย เขาผสมน้ำสมุนไพรใหม่และคอยเช็ดเหงื่อให้เธอ มือใหญ่คอยประคองศีรษะและจับมือเธอไว้ตลอดกลางดึก เหม่ยหลินสะลึมสะลือ เธอกุมมือเขาไว้แน่น พึมพำเสียงเบาคล้ายคนละเมอ “นะ...หนาว ชะ...ช่วยข้าด้วย”หมิงเฉินนิ่งไปก่อนจะตอบเธอชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับกุมมือเธอแน่นขึ้น “ไม่ต้องกลัวข้าอยู่นี้” เขาตอบด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมให้เธออย่างแผ่วเบาในความฝันของเหม่ยหลิน เธอได้เสียงกระซิบจากวิญญาณที่ถูกเธอปลดปล่อยเมื่อคืนดังขึ้นอีกครั้ง“ขอบคุณท่านผู้มาจากอีกโลก”แสงแดดอ่อนส่องผ่านผนังผ้าใบของกระโจม เสียงนกร้องแผ่วเบาแทนที่ความเงียบหนักหน่วงของคืนที่ผ่านมา เหม่ยหลินลืมตาขึ้นช้า ๆ หลังจากไข้ทรมานเธอมาหลายวัน กล้ามเนื้อยังคงหนักอึ้ง แต่พลังเล็กน้อยเริ่มกลับมาทีละนิดซูเยี่ยนที่เฝ้าอยู่ข้าง ๆ ดีใจจนแทบร้องไห้ นางรีบเรียกเหวินซีเข้ามา และไม่ลืมบอกหมิงเฉินที่เฝ้าหน้ากระโจมให้เข้ามาดูหมิงเฉินเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมที่มักเย็นชา แวบความโล่งใจออกมาชัดเจนเมื่อเห็นเธอลืมตาเต็มที่“เจ้าฟื้นแล้ว” เสียงเขาทุ้มต่

ตอนที่ 32 การเจรจาวันที่สองรุ่งเช้าวันใหม่ เมืองเหนือยังถูกปกคลุมด้วยหิมะที่หนากว่าเมื่อวาน เสียงระฆังศาลาว่าการดังขึ้นบอกสัญญาณเริ่มต้นการประชุมวันที่สอง เฟิงเหม่ยหลินเดินเข้ามาในห้องประชุมพร้อมซูเยี่ยน องค์หญิงเหวินซี หมิงเฉิน และองค์ชายสามอี้เหิง สายตาของขุนนางหลายคนเริ่มมองเธอต่างออกไปจากเมื่อวานเจ้าเมืองเหนือยืนขึ้นก่อน กล่าวเสียงดัง “เมื่อวานพวกท่านทุกคนได้ฟังข้อเสนอของคุณหนูเฟิงแล้ว วันนี้ข้าหวังว่าทุกคนจะหาข้อยุติได้ โดยไม่ต้องใช้เวลานานจนความหนาวจะฆ่าชาวเมืองเสียก่อน”ขุนนางที่คัดค้านหนักที่สุดเมื่อวานวันนี้กลับนิ่งลงเล็กน้อย แต่ยังมีท่าทีไม่เต็มใจ“ข้าจะฟังข้อเสนอใหม่ แต่ยังยืนยันว่าเมืองหลวงได้สามส่วน เท่านั้น”เสียงฮือฮาดังขึ้น เหม่ยหลินที่นั่งนิ่งยกมือเล็กน้อยเพื่อขอพูด ทุกสายตาหันมาที่เธอ“เมื่อวานข้าอาจพูดเร็วไป วันนี้ข้าจะชี้ให้ชัด เมืองเหนือคงสัดส่วนเจ็ดส่วน แต่จะต้องจัดส่งสินค้าพิเศษเพิ่มอีกหนึ่งส่วน เป็นของสำรองให้ในครังส่วนกลางในยามฉุกเฉิน” เธอพูดพร้อมปรายตามองทุกคน“ส่วนเมืองหลวงจะส่งช่างมาช่วยสร้างเส้นทางขนส่งใหม่ และตั้งคลังอาหารสามแห่ง ในระยะสามปี ส่วนแบ่งจะ

ตอนที่ 34จากนางร้ายกลายเป็นเทพธิดาลานกว้างใจกลางเมืองเหนือเต็มไปด้วยโคมไฟสีสันสดใส และเสียงหัวเราะของผู้คนที่มาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับฤดูหนาว ขณะที่เฟิงเหม่ยหลินนั่งอยู่ในห้องพักของจวน เธอยังคงลังเลไม่อยากออกไปเพราะอากาศหนาวจัดจนลมหายใจกลายเป็นไอขาวซูเยี่ยนวิ่งเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง แล้วดึงแขนเธอเบา ๆ “ไปเถอะเหม่ยหลิน พรุ่งนี้เราก็จะกลับเมืองหลวงแล้วนะ เจ้าไม่อยากเดินเที่ยวดูบรรยากาศสักหน่อยหรือ”เฟิงเหม่ยหลินถอนหายใจ แต่พอมองเห็นแววตาอ้อนวอนและเสียงที่แทบจะสั่นของซูเยี่ยน เธอก็ทำได้แค่พยักหน้าช้า ๆ “ก็ได้แต่ก่อนออกไป ข้าต้องทำถุงร้อนก่อนเพราะข้าจะไม่ยอมออกไปหนาวตายที่ข้างนอกนั้นแน่ ๆ ”ซูเยี่ยนกับเหวินซีที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ทำหน้างง “ถุงร้อนคืออะไรหรือ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”เหม่ยหลินยิ้มเล็กน้อย เธอสั่งใหสาวใช้นำถุงผ้ากับข้าวสารมาก่อนจะอธิบาย “เป็นถุงเล็ก ๆ ใส่ข้าวสารแล้วนำไปอังไฟหรืออังเตาผิงให้ร้อน หลังจากนั้นก็ห่อเก็บไว้ จะเอามาวางบนตักหรือซุกไว้ในแขนเสื้อเพื่อให้ความอบอุ่น”เหวินซีตาโตขึ้นทันที “ข้าไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อนเลย ส่วนใหญ่คนที่นี่ใช้แค่ถ่านไฟใส่กระเป๋าโลหะ แต่ถุง

ตอนที่ 36จดหมายทาบทามกลิ่นอาหารหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วห้องอาหารใหญ่ของจวนตระกูลเฟิง คืนนี้โต๊ะยาวที่ปกติใช้รับรองแขกสำคัญกลับถูกจัดเรียบง่ายเพื่อต้อนรับการกลับมาของเฟิงเหม่ยหลิน บิดาของเธอนั่งอยู่หัวโต๊ะ มองลูกสาวที่นั่งอย่างสง่างามแต่ดูสบายขึ้นกว่าเมื่อก่อนเฟิงซื่อเฉิงยกถ้วยสุราขึ้น “หลินเอ๋อร์ ครั้งนี้เจ้าทำให้พ่อภูมิใจจริง ๆ” เขายิ้มอย่างอบอุ่น ก่อนจะวางถ้วยลงแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงแฝงความลังเล “และเพราะข่าวลือที่เมืองเหนือ ตอนนี้พ่อแทบจะไม่ได้พักเลยนะ มีแต่คนมาขอทาบทามเจ้าทุกวัน”เฟิงเหม่ยหลินที่กำลังใช้ตะเกียบคีบอาหารหยุดมือเล็กน้อย ก่อนจะเลิกคิ้วถามเสียงนิ่ง “ทาบทาม”พ่อของเธอพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่ ตระกูลใหญ่หลายตระกูลส่งแม่สื่อมาสู้ขอเจ้า ทั้งลูกขุนนาง ขุนศึก และแม้แต่ตระกูลพ่อค้าใหญ่ที่ร่ำรวย พวกเขาพากันบอกว่าเจ้าไม่เพียงงดงาม แต่ยังมีปัญญา และมีจิตใจเมตตา พวกเขาอยากให้เจ้ามาเป็นสะใภ้”สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างแอบหัวเราะคิกคัก กระซิบกันเบา ๆ “คุณหนูของเราคงเลือกไม่ถูกแน่”“หรือไม่แน่นางอาจจะไม่เลือกใครเลยก็ได้”เฟิงซื่อเฉิงมองลูกสาวด้วยสายตาคาดหวัง “หลินเอ๋อร์ เจ้ามีใครในใจ

ตอนที่ 38เจ้าจะหนีจากข้าไม่ได้อีกแล้วที่หน้าประตูวังเฟิงเหม่ยหลินก้าวออกมาด้วยท่าทีเรียบนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ปลายนิ้วกลับกำชายกระโปรงแน่นกว่าปกติ เธอตั้งใจจะขึ้นรถม้ากลับจวนโดยไม่มองใครทั้งนั้น ทว่าเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังตามมาติด ๆ กลับทำให้เธอชะงัก“เหม่ยหลิน”เสียงทุ้มต่ำของหมิงเฉินดังขึ้นไม่ไกลนัก พอเธอจะเร่งท้าวก้าวขึ้นรถม้า มือใหญ่ของเขากลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอแน่น ก่อนจะดึงให้เธอก้าวตามเขาโดยไม่ให้ตั้งตัว“ท่านจะทำอะไร” เธอถามเสียงนิ่งแต่ในแววตาเริ่มมีความสับสนหมิงเฉินไม่พูดอะไร เขาก้าวยาว ๆ มุ่งไปที่ม้าศึกสีดำของเขาที่ผูกไว้ใกล้ประตูวัง ก่อนจะอุ้มร่างเธอขึ้นไปนั่งบนอานม้าด้วยท่าทีที่เด็ดขาดและไม่ยอมให้ขัดขืน มือใหญ่โอบรอบเอวเธอแน่นเมื่อเขาก้าวขึ้นตามมานั่งซ้อนด้านหลังฌเธอ“จับไว้ให้ดี” เขากระซิบใกล้หู น้ำเสียงทุ้มและเย็นเฉียบไม่ทันให้เธอได้โต้แย้ง ม้าศึกก็ถูกบังคับให้ควบออกไปอย่างรวดเร็ว ฝุ่นทรายปลิวตลบ ขบวนรถม้าของตระกูลเฟิงที่รอรับยังไม่ทันเคลื่อน ม้าศึกก็พุ่งหายไปตามถนนสู่เส้นทางนอกเมืองอย่างรวดเร็วริมแม่น้ำนอกเมือง เสียงคลื่นน้ำกระทบฝั่งดังแผ่วเบา ลมเย็นพั