MasukShare
ตอนที่ 9 อย่าเดินหนีฉัน
Tanggal publikasi:
2026-10-20 06:59:26คอนโดแห่งหนึ่ง
ครืน ครืน “ว่าไงเซลีน” (คิดถึง) “รีบกลับมาสิ” (ฉันมีข่าวดีจะบอกด้วยแหละ) “อะไร อย่าบอกนะว่ามีแฟนแล้ว” (ไม่จ้ะ ตราบใดที่ยังไม่เจอเนื้อคู่ ฉันจะไม่มีวันยกเวอร์จิ้นของตัวเองให้ใครไปฟรี ๆ แน่นอน) “ค่า ๆ ว่าแต่มีอะไร” (พรุ่งนี้มารับที่สนามบินด้วยนะ) “กลับมาแล้วเหรอ กรี๊ด!” ร่างเล็กร้องพร้อมกระโดดด้วยความดีใจที่เพื่อนคนเดียวของเธอกำลังจะกลับประเทศไทยในอีกไม่ช้า ความจริงเธอมีเพื่อนหลายคน เพียงแต่คนนี้เป็นเพื่อนที่เธอสนิทที่สุด อาจเพราะเราทั้งคู่เป็นคนไทยเลยคุยกันง่าย บวกกับเซลีนมีนิสัยเข้ากับคนง่าย ทั้งยังเป็นคนเฮฮา ชอบเล่าเรื่องตลกให้เพื่อนฟังอยู่บ่อย ๆ เซลีนเลยเป็นที่รักของเพื่อน ๆ ในกลุ่ม นี่ก็คงจะเที่ยวจนหนำใจแล้วสินะ ถึงกลับมาได้สักที เราสองคนเคยสัญญากันเอาไว้ ถ้าจะเรียนก็เรียนด้วยกัน หากคนใดคนหนึ่งไม่ต่อแล้ว อีกคนก็จะไม่ต่อเช่นเดียวกัน (ใช่ ฉันถึงประเทศไทยพรุ่งนี้เที่ยง ฉะนั้นเธอต้องมารับฉันด้วย) “ได้สิ ๆ ฉันจะรีบไปรอตั้งแต่เช้าเลย” (ถ้าไม่มานะ จะบ่นให้หูชาเลย) “ฮ่าฮ่า” (พรุ่งนี้อย่าลืม) “อืม ๆ” (แค่นี้แหละ) “พรุ่งนี้ชวนยัยเซลีนไปด้วยดีกว่า” พรุ่งนี้ถือว่ามีคนไปงานเลี้ยงเป็นเพื่อนแล้ว ไม่ต้องไปยืนเหงาอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้าคนเดียว แค่รู้ว่าเพื่อนจะกลับมาเธอก็ดีใจจนนอนไม่หลับ อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็ว ๆ จัง จริงสิ! เธอต้องส่งข้อความไปลางานกับพี่แผ่นดิน ยัยเซลีนมาถึงเที่ยง งั้นก็ทำถึงแค่สิบเอ็ดโมง นึกได้ก็รีบกดเข้าแชตคนตัวโตทันที พร้อมกับพิมพ์ข้อความแล้วกดส่งให้กับประธานหนุ่ม ลูกพีชวางมือถือไว้บนโต๊ะข้างเตียง แล้วเดินไปทิ้งตัวนอนราบไปกับเตียงใหญ่ ผ่านไปสักพักเสียงแจ้งเตือนมือถือก็ดังขึ้น ร่างเล็กดีดตัวลุกนั่งแล้วเอื้อมมือไปหยิบมาดู พี่แผ่นดิน: จะไปไหน ลูกพีช: ไปรับเพื่อนค่ะ พี่แผ่นดิน: ไม่ให้ลา ลูกพีช: พีชลาแค่ครึ่งวันค่ะ หรือไม่ก็ให้พีชไปรับเพื่อนก่อนแล้วจะรีบกลับมาทำงาน พี่แผ่นดิน: อย่าคิดว่าพ่อฉันดีด้วยแล้วฉันจะทำอะไรเธอไม่ได้นะลูกพีช ลูกพีช: พีชไม่ได้ลาไปเที่ยวค่ะ ไปรับเพื่อน คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเบา ๆ ทำไมคุยกับเขามันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้นะ แผ่นดินดูเป็นคนที่เข้าใจอะไรยากที่สุด ไหนจะเรื่องที่เขาทิ้งเธอไว้วันนี้อีก อยากรู้เหมือนกันว่าเธอไปทำอะไรให้เขาเกลียดหนักหนา ในขณะที่นั่งคิดเรื่องชวนปวดหัว จู่ ๆ มือถือก็แผดเสียงร้อง พอหลุบมองมือถือในมือก็เห็นเบอร์แปลกโทรเข้ามา “ใคร” ลองรับดูหน่อยคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง ติ๊ด! “สวัสดีค่ะ” (ฉันไม่ให้ลา) เสียงนี้มัน ถึงขนาดต้องโทรมาเลยเหรอ เมื่อกี้เขาก็ตอบมาแล้วแท้ ๆ ว่าไม่ให้ลา แล้วจะโทรมาย้ำอีกทำไม “ค่ะ” (พรุ่งนี้ฉันต้องไปงานเลี้ยง เธอต้องไปกับฉัน) “....” งานเลี้ยงงั้นเหรอ ลืมไปเลยว่าครอบครัวเราสนิทกันมาก งั้นก็แสดงว่าพรุ่งนี้พวกเราสองครอบครัวต้องไปเจอกันที่นั่นสินะ (เงียบทำไม) “เปล่าค่ะ” (หรือโกรธที่ฉันปล่อยให้กลับเอง) “ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นค่ะ” เธอไม่จำเป็นต้องโกรธให้เสียเวลาตัวเองเลย ในเมื่อตัวเธอกลับมาถึงที่พักอย่างปลอดภัยแล้ว แม้ว่าตอนนั้นจะมีความรู้สึกน้อยใจอยู่ลึก ๆ ก็ตาม (หึ อวดดี) “สรุปพีชลางานไม่ได้ใช่ไหม” (หางเสียงไปไหน) “เฮ้อ..” (ถอนหายใจทำไม) “นี่พะ..” ทันใดนั้นเอง.. แกร็ก! “.. /..” ลูกพีชและผืนป่าสบตากันนิ่ง ชายหนุ่มไม่คิดว่าหญิงสาวจะเข้ามานอนห้องนี้ เขานึกว่าเธอจะไปนอนห้องที่ตัวเองนอนเป็นประจำ เพราะห้องนี้ยังไม่ได้ให้คนมาทำความสะอาดให้ เขาเลยตั้งใจจะเข้ามาอาบน้ำเปลี่ยนชุดสักหน่อย ทว่ากลับมาเจอเธอนั่งคุยมือถืออยู่ในห้องพอดี “เอ่อ..” เนื่องจากผืนป่าสวมเพียงกางเกงสแล็กสีดำเท่านั้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยมัดกล้าม ทำเอาหญิงสาวในห้องนิ่งชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้สติเธอจึงรีบเบือนหน้าหนีด้วยความรวดเร็ว ทำให้หญิงสาวลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังถือสายใครอีกคนไว้อยู่ “ทำไมไม่นอนห้องฉัน” “พีชเห็นว่าห้องนี้พอนอนได้ก็เลย..” “ไปนอนที่ห้องฉัน” ฝุ่นเยอะขนาดนี้จะมานอนได้ยังไง ปกติจะมีแม่บ้านมาทำความสะอาดทุก ๆ อาทิตย์ เผอิญว่าแม่บ้านที่มาทำประจำดันป่วย เลยไม่มีใครมาทำแทน อาทิตย์หน้าถึงจะกลับมาทำงานปกติ “มะ..” “จะอาบน้ำไหม” “พีชไม่มีชุดค่ะ” “เอาเสื้อฉันไปใส่ก่อน” ผืนป่าหายเข้าไปในห้องแต่งตัว ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่และกางเกงวอร์มสีเทา “ขอบคุณค่ะ” (หึ) “ฮัลโหลพะ.. อ้าว วางสายไปแล้ว” ลูกพีชเลิกสนใจแล้วหันไปมองอีกคน ทว่าผืนป่ากลับหายไปแล้ว น่าจะเข้าไปอาบน้ำแล้วมั้ง คนตัวเล็กเก็บเอาของตัวเองแล้วออกจากห้องไป เพื่อไปอาบน้ำล้างตัวให้ผ่อนคลาย จะได้นอนพักผ่อนเอาแรงไปสู้รบกับท่านประธานจอมเอาแต่ใจของเธอ วันรุ่งขึ้น ตึก ตึก “ลูกพีช!” เสียงตะโกนเรียกชื่อคนตัวเล็กดังมาจากอีกทาง ใบหน้าสวยหันไปมองยังที่มาของเสียง ก่อนจะเผยรอยยิ้มหวานอ่อน ๆ “พี่ทิชา” “เป็นไงบ้าง” “เรื่องอะไรเหรอคะ” “ที่ไปทำงานกับคุณแผ่นดินมาเมื่อวาน” พอท่านประธานใหญ่บอกว่าลูกพีชจะออกไปคุยงานข้างนอกกับแผ่นดิน ทำให้เธอรู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อย กลัวว่าแผ่นดินจะทำอะไรกับลูกพีชหรือเปล่า รายนั้นยิ่งไม่ค่อยชอบขี้หน้าลูกพีชอยู่ด้วย “ไม่มีอะไรนี่คะ ปกติดี” ไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องที่ตัวเองถูกทิ้งให้กลับเอง เธอจะแกล้งทำเป็นลืมเหตุการณ์เมื่อคืน จะถือเสียว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอก็แล้วกัน “เฮ้อ แล้วไป” “พี่ทิชามีอะไรหรือเปล่า” ทำไมถึงทำเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง หรือว่ากลัวผู้ชายคนนั้นจะทำไม่ดีกับฉัน กลั่นแกล้งฉันแบบนั้นเหรอ งั้นก็คงไม่ทันแล้ว เพราะเขาทำไปแล้ว “เปล่าหรอก เราไปทำงานกันดีกว่า” “ค่ะ” แล้วทั้งสองก็เดินควงแขนพากันไปทำงานของตัวเอง “ลูกพีชไปกินข้าวกัน” “พี่ทิชาจะไปกินอะไรเหรอคะ” “ร้านข้างบริษัทนี่เอง แต่เป็นร้านอาหารอีสานนะ เราไหวไหม” “เอ่อ.. พีชยังไม่ดีกว่าค่ะ” เธอไม่ค่อยถนัดอาหารแนวนี้สักเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่ารังเกียจนะ กินได้ แต่ถ้าให้เลือกก็เอาแนวที่ตัวเองชอบดีกว่า เธอถนัดพวกอาหารอิตาเลียนมากกว่า “โอเค งั้นพี่ไปก่อนนะ” “ค่ะ” หลังจากที่ทิชาออกจากห้องไปแล้ว ลูกพีชก็กลับมาเคลียร์งานตัวเองต่อ เธอแยกเอกสารที่ทำเสร็จแล้วไปวางยังชั้นวางของด้านหลัง ตอนนี้เหลืองานอีกไม่เยอะ ไว้ค่อยกลับขึ้นมาทำต่อก็แล้วกัน ในขณะที่คนตัวเล็กกำลังวุ่นอยู่กับกองเอกสาร จู่ ๆ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมองเพราะเข้าใจว่าคนที่เข้ามาคือทิชา “พี่ทิ..” ทว่า.. “....” ยืนจ้องหน้า “พี่แผ่นดิน” “หลับสบายดีไหม” แสยะยิ้มมุมปาก “..ค่ะ” คนตัวเล็กนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป ถ้าเธอไม่เข้าข้างตัวเองเกินไป สายตาที่แผ่นดินใช้มองเธอเต็มไปด้วยความดุดัน ราวกับว่าเขาไม่พอใจอะไรสักอย่างในตัวเธอ หรือจะเป็นเรื่องที่เธอลางานวันนี้ แต่เขาก็ไม่ให้ลานี่ เมื่อเช้าลูกพีชส่งข้อความไปบอกเซลีนว่าไม่ได้ไปรับ แต่ให้คนที่บ้านไปรับแทน ตอนนี้ก็น่าจะถึงคอนโดเธอแล้ว เนื่องจากคืนนี้เซลีนต้องไปงานเลี้ยงกับเธอ หญิงสาวจึงไปพักผ่อนที่คอนโดลูกพีชแทน เพราะไม่อยากเดินทางไปมาให้เหนื่อย เนื่องจากบ้านเธออยู่แถบชานเมือง เลยขออยู่กับเพื่อนสักสองสามวันแล้วค่อยกลับก็แล้วกัน “คงจะมีความสุขมากที่ได้อยู่กับมัน หึ” “คะ?” เขากำลังจะสื่ออะไรกันแน่ “ไหนคำตอบ” “ไม่ว่างค่ะ” เขาคงจะหมายถึงเรื่องไปงานด้วยกันเมื่อคืน เพราะเราคุยกันยังไม่จบแต่สายก็ตัดไปก่อน “ทำไม” เธอจะไปไหน ทำไมถึงไม่ว่าง แล้วมันสำคัญถึงขนาดต้องปฏิเสธเขาทันควันเลยหรือไง “พีชต้องไปกับครอบครัวค่ะ” เธอต้องไปกับครอบครัว ส่วนเขาก็ต้องไปกับครอบครัวตัวเองเหมือนกัน ยังไงซะเราก็ต้องไปเจอกันที่งานอยู่ดี ไม่จำเป็นต้องไปด้วยกัน ต่างคนต่างไปน่ะดีแล้ว เธอไม่อยากถูกทิ้งไว้ข้างถนนอีก “ไปพร้อมฉันแล้วมันจะทำไม” หรือกลัวมันรู้ หึ~ สุดท้ายแม่งก็เป็นแบบนี้จนได้ “พีชขอตัวไปพักเที่ยงก่อนดีกว่า” ลูกพีชวางทุกอย่างในมือลงแล้วหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย คนตัวเล็กเดินผ่านหน้าอีกคนไป ทว่า.. หมับ! “อย่า..” น้ำเสียงที่เบาหวิวราวกับกำลังอ้อนวอนไม่ให้เธอไป สร้างความแปลกใจให้กับหญิงสาวอยู่ไม่น้อย แต่มันก็แค่ชั่วครู่เท่านั้น เมื่อเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง “อย่าเดินหนีตอนที่ฉันกำลังพูดอยู่” กึก! “....” ดวงตาคู่สวยหลุบมองข้อมือตัวเอง แผ่นดินออกแรงบีบจนเธอนิ่วหน้าเจ็บ กลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งสองยืนจับมือกันโดยที่ต่างฝ่ายต่างก็หันหลังให้กัน “เจ็บเหรอ” ‘เจ็บเหรอ’ “อ๊ะ!” จู่ ๆ ลูกพีชก็ร้องขึ้นพร้อมกับทรุดตัวลงนั่งทั้งที่มือยังไม่หลุดจากกัน “....” “พะ พี่” “ไปสิ ออกไป” พรึ่บ~ “อึก..” “แค่นี้ไม่ตายหรอก” สิ้นประโยคแผ่นดินก็เดินเข้าห้องนอนที่อยู่ในห้องทำงานไป ทิ้งให้หญิงสาวนั่งจมอยู่กับคำพูดของเขา เหตุการณ์เมื่อกี้มันคืออะไร ประโยคที่แทรกเข้ามา เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน..
Bab terbaru
ผิดที่รักคนใจร้าย ตอนที่ 31 เบื้องหลังของคนป่วย
(ย้อนอดีตต่อจากตอนที่แล้ว)อาการป่วยของลูกพีชเริ่มแสดงออกตอนที่เธอย้ายไปเรียนต่างประเทศได้หนึ่งปี หญิงสาวพอรู้ว่าตัวเองผิดปกติจึงรีบไปหาหมอทันที แล้วสิ่งที่เธอไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นจนได้‘คนไข้ป่วยเป็นโรคมะเร็งสมองครับ’วินาทีที่รู้ว่าตัวเองป่วย เธอหมดแรงจะใช้ชีวิตต่อไป เอาแต่นั่งมองแหวนบนนิ้วตัวเอง พลางปล่อยให้น้ำตาไหลอาบใบหน้า ความเสียใจในครั้งนั้นทำให้เธอกลัว กลัวไปหมดเสียทุกอย่าง กลัวว่าวันหนึ่งตัวเองไม่อยู่แล้วแผ่นดินจะเป็นยังไงบ้าง เขาจะเสียใจที่เธอไม่อยู่แล้วไหม ความคิดต่าง ๆ นานาผุดขึ้นมา เขาจะยังรักเธอไหม เสียใจหรือเปล่า อยากมีเธอเป็นคนรักอยู่ไหม เธอกลัวจนทำอะไรไม่ถูกจริง ๆเธอใช้เวลาอยู่เป็นเดือนกว่าจะตัดสินใจได้ว่าจะเอายังไง สุดท้ายเธอก็ได้ข้อสรุปให้กับตัวเอง ลูกพีชตัดสินใจโทรไปบอกครอบครัวว่าตัวเองกำลังป่วย เพียงแต่ไม่ได้ลงรายละเอียดถึงอาการป่วยว่าเป็นอะไร แต่สิ่งที่ได้รับกลับคืนมาคือ..‘ป๊าไม่ว่าง’‘ดูแลตัวเองไปก่อนนะลูก’‘หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถ..’“ฮึก” ลูกพีชไม่สามารถติดต่อครอบครัวได้อีกเลย ทุกคนเอาแต่ปฏิเสธสายของเธอ หรือถ้ารับ พวกเขาก็เอาแต่บอกว่ายุ่ง ไม
ผิดที่รักคนใจร้าย ตอนที่ 30 ความจริง
หลังจากที่ลูกพีชเข้าห้องผ่าตัดไปหลายชั่วโมง เธอก็ถูกพาไปพักที่ห้องพักฟื้น ผลสรุปออกมาแล้วว่าหญิงสาว ‘ความจำเสื่อม’ เธออาจไม่ได้ลืมไปเสียหมดทุกเรื่อง ยังมีบางคน บางเรื่อง และบางเหตุการณ์ที่เธอจดจำได้ แต่จะมากน้อยแค่ไหนก็ต้องรอลุ้นตอนเธอฟื้นขึ้นมาด้านผืนป่าได้ทำใจไว้แล้วว่าเธออาจฟื้นขึ้นมาแล้วจำเขาไม่ได้ก็ได้ จะเป็นยังไงก็ต้องมาลุ้นไปด้วยกัน ผืนป่าเป็นคนเดินเรื่องจัดการเรื่องห้องพักฟื้นไว้รอระหว่างที่เธออยู่ในห้องผ่าตัด ค่าใช้จ่ายทั้งหมดพรเกียรติเป็นคนจัดการ ส่วนเรื่องครอบครัวของเธอ ตอนนี้พรเกียรติก็กำลังจัดการอยู่เช่นเดียวกันวันเวลาผ่านไปเกือบสองอาทิตย์ ลูกพีชตื่นขึ้นมาพร้อมคำทักทายจากผืนป่าว่า ‘คุณเป็นใคร’ ก็สรุปได้แล้วว่าเธอจำเขาไม่ได้ ในระหว่างที่รักษาตัวอยู่ที่นี่ ผืนป่าก็พยายามเอารูปภาพมาให้หญิงสาวดูว่าแต่ละคนเป็นใคร และแน่นอนว่ามีทั้งคนที่เธอจำได้และจำไม่ได้ เธอจำพ่อของเขาได้ จำแผ่นดินได้ จำทุกคนได้ ยกเว้นเขาคนเดียว และสิ่งที่เขาอยากให้เกิดขึ้นก็เกิดจนได้ ลูกพีชลืมเรื่องราวที่ผ่านมาไปหมดแล้ว ถึงแม้ว่าจะจำแผ่นดินได้ แต่บางเรื่องที่เกี่ยวกับพี่ชายของเขา หญิงสาวกลับลืมมันไปจนหมดสิ
ผิดที่รักคนใจร้าย ตอนที่ 29 เพราะไม่อยากเป็นภาระ
ครามมองเจ้านายด้วยความสงสาร ตั้งแต่ขึ้นมาบนเครื่องบิน แผ่นดินก็เอาแต่เงียบ นั่งมองรูปหญิงสาวในมือถืออยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมงแล้ว โชคดีที่ครั้งนี้เขาตามเจ้านายมาด้วย แต่ใครจะคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ แผ่นดินเป็นผู้ชายที่ดีมาก ๆ คนหนึ่ง คลั่งรักลูกพีชสุด ๆ ใส่ใจทุกอย่างที่เกี่ยวกับหญิงสาว ไม่ว่าจะเป็นรายละเอียดอะไร แผ่นดินก็จำได้หมด ไม่เคยลืมวันสำคัญ จดจำทุกอย่างไว้เป็นอย่างดี"นายครับ""กูอยากอยู่คนเดียว""..ครับ" ครามกลับไปนั่งที่ของตัวเอง เครื่องบินลำนี้เป็นเครื่องบินส่วนตัวของครอบครัวแผ่นดิน เขาใช้มันเดินทางมาหาหญิงสาวทุก ๆ เดือน และไม่ได้มีแค่ลำนี้ลำเดียวหนึ่งอาทิตย์ต่อมา"เพราะอะไร""ไม่มีเหตุผล"พรเกียรติจ้องลูกชายตัวเองนิ่ง ไหนมันบอกว่าจะไปหาหนูลูกพีชยังไงล่ะ ทำไมถึงมานั่งพูดจาไร้สาระอยู่ตรงนี้ แผ่นดินมาหาพ่อในช่วงเช้าเพื่อขอให้ท่านถอนหมั้นระหว่างเขากับหญิงสาว เขาไม่ต้องการหมั้นกับเธอแล้ว ไม่มีความจำเป็นอะไรอีกต่อไปสำหรับผู้หญิงคนนี้ ทว่าท่านกลับไม่เห็นด้วย พรเกียรติยืนยันว่ายังไงก็จะไม่ถอนหมั้นให้ทั้งสอง อยากให้แผ่นดินกลับไปคิดดี ๆ ก่อน มองย้อนกลับไปในวันที่ตัวเองรักหญิง
ผิดที่รักคนใจร้าย ตอนที่ 28 ความสัมพันธ์ที่จบลง
“....” แผ่นดินกลับมาถึงห้องของคนตัวเล็ก เขาพาตัวเองไปนั่งบนโซฟากลางห้อง โดยที่ภายในห้องยังคงมืดสนิท และเขาก็หวังว่าสิ่งที่ได้ยินมาจะเป็นเพียงคำโกหก เธอคงเลือกกลับมาหาเขาที่กำลังรออยู่ใช่ไหมเข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อย ๆ กระทั่งถึงเช้า สุดท้ายแล้วลูกพีชก็ทิ้งให้แผ่นดินรออยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียว โดยที่เธอไปสนุกกับผู้ชายอีกคน เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเจ็บปวดกับความรักได้ขนาดนี้ ทั้งที่ทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับผู้หญิงคนหนึ่งมาโดยตลอด แต่สิ่งที่อีกฝ่ายตอบแทนกลับเป็นการหักหลัง มันคงไม่เจ็บเลยถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นคนไกลตัว ถ้าไม่รักกันแล้วก็ควรบอกกันตรง ๆ ไม่ควรทำแบบนี้กับเขาเลย แม้แต่โทรศัพท์เธอยังไม่โทรมาหาสักสาย การที่เราเห็นแฟนของตัวเองไปกับผู้ชายคนอื่น ไม่มีใครรับได้หรอกนะ รักเขาแทบตาย ห่วงเขาฉิบหาย กลัวว่าเขาจะอยู่ไม่ได้ กลัวว่าอาหารที่นี่จะไม่ถูกปาก กลัวว่าอากาศจะหนาวจนเกินไป แม่งกลัวไปทุกเรื่องที่เขาต้องเจอ แต่สุดท้ายเธอมาทำแบบนี้เหรอวะ นี่คือสิ่งตอบแทนของคนที่ซื่อสัตย์มาโดยตลอดใช่ไหม รักแทบตาย ห่วงแทบตาย สุดท้ายแม่งก็โดนหักหลัง เจ็บสุดตรงที่สองคนนั้นเป็นคนที่เรารักยังไงล่ะ“เธอโคตรใจร้าย
ผิดที่รักคนใจร้าย ตอนที่ 27 เจ็บชิบหาย
ย้อนกลับไปในอดีตณ สหรัฐอเมริกา“พี่แผ่นดิน” หญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มตะโกนเรียกแฟนหนุ่มที่ยืนรออยู่หน้ามหาวิทยาลัย แผ่นดินหันไปยิ้มให้แฟนสาวพร้อมกับเดินเข้าไปหา ทั้งสองโผกอดกันด้วยความคิดถึง เนื่องจากลูกพีชมาเรียนที่ต่างประเทศ และคนที่ต้องเดินทางมาหาอยู่บ่อย ๆ ก็คือแผ่นดิน แม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ความรักก็ไม่เคยจืดจางไปเลยสักครั้ง แผ่นดินไม่เคยน้อยใจแฟนสาวที่เรียนหนักจนไม่มีเวลาให้ เขากลับเข้าใจว่านี่คืออนาคตของเธอ จึงอยากสนับสนุนให้คนตัวเล็กทำมันออกมาให้ดีที่สุด และจะคอยเป็นกำลังใจให้อยู่ตรงนี้เสมอ“ไหนบอกจะไม่มาหาหนูไง” ใบหน้าสวยง้ำงอ แผ่นดินบอกกับเธอว่าเดือนนี้ไม่ได้มาหาเหมือนทุกครั้ง เพราะติดงานสำคัญ ต้องเลื่อนไปเป็นเดือนหน้าแทน“อยากเซอร์ไพรส์” แค่อยากแกล้งแฟนตัวเองไปเท่านั้นแหละ ใครจะปล่อยให้คอยล่ะ เขาต้องรีบเคลียร์ตัวเองให้ว่าง เพื่อจะได้มาอยู่กับเธอนานหน่อย เอาเวลาทั้งหมดยกให้เธอคนเดียวไปเลย“นิสัยไม่ดีเลยนะ”“เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม”“ไม่เลยค่ะ คิดถึงพี่แผ่นดินมากกว่า^^”“ปากหวาน”“อย่างอื่นก็หวานนะ^^” คนขี้เล่นชอบพูดแหย่ให้แฟนหนุ่มหมดความอดทน แล้วมันก็จะไปจบที่เรื่องอ
ผิดที่รักคนใจร้าย ตอนที่ 26 ความจำเสื่อม
ณ โรงพยาบาลหญิงวัยกลางคนเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน กำลังจะเข้าไปทำความสะอาดห้อง แต่พอเปิดประตูเข้าไปก็พบหญิงสาวนอนหมดสติอยู่บนพื้น นาทีนั้นแม่บ้านตกใจจนทำอะไรไม่ถูก จึงโทรเรียกสามีที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ในคอนโดแห่งนี้ รวมถึงนิติบุคคลให้ขึ้นมาช่วย จากนั้นจึงหามเธอส่งโรงพยาบาลทันทีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ แม่บ้านทำได้เพียงเก็บความสงสัยเอาไว้กับตัวเอง ระหว่างที่รอให้หมอตรวจเช็กอาการหญิงสาว ทางด้านนิติบุคคลได้ติดต่อหาญาติ และตอนนี้ก็รอแค่ญาติมาหาเท่านั้น ตอนที่ทุกคนพาลูกพีชมาส่งโรงพยาบาล ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงจัด ดวงตาทั้งสองข้างมีน้ำใส ๆ ไหลออกมาไม่หยุด ไม่รู้ว่าเธอป่วยเป็นอะไรกันแน่ ตอนนี้ทำได้แค่รอให้หมอออกมาแจ้งอาการตึก ตึกผ่านไปสักพักก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งดังมาแต่ไกล ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะเข้ามาหยุดนิ่งข้างหญิงวัยกลางคนพร้อมกับเสียงหอบหายใจ แม่บ้านหันไปมอง แล้วก็พบกับร่างสูงที่มีใบหน้าเรียบนิ่ง ตามกรอบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ตอนที่มีคนโทรไปแจ้งว่าลูกพีชเข้าโรงพยาบาล สมองเขาตอนนั้นไม่รับรู้อะไร คิดแค่ว่าตัวเองต้องรีบมาหาหญิงสาวให้เร็วที่สุด ทั้งที่แม่งไม่ต้องสนใจ
ผิดที่รักคนใจร้าย ตอนที่ 2 คืนนี้ว่างไหม
ให้ตัวเอง“พี่เอามาฝาก” เขามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ตรงนี้ จึงใช้สรรพนามที่เอาไว้เรียกเวลาอยู่ด้วยกันสองคน ทว่าหญิงสาวกลับรู้สึกตกใจจึงหันขวับมองไปรอบ ๆ ตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“แกล้งฝันอีกแล้ว” นี่แหละผู้หญิงที่พ่อเขาพูดถึงก่อนหน้านั้น เธอชื่อว่า 'ฝันดี' ฝันดีเป็นพนักงานใ
ผิดที่รักคนใจร้าย ตอนที่ 1 น้องสาว
ณ คฤหาสน์ตระกูลปรีดิวัฒน์“พ่อเรียกผมมาทำไม” ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ทันทีที่เดินมาถึงห้องนั่งเล่น ปากหยักได้รูปจึงเอ่ยถามผู้เป็นพ่อพลางหย่อนตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม“พรุ่งนี้น้องจะไปฝึกงานที่บริษัท ดูแลน้องให้ดี” ประมุขของบ้านเอ่ยกำชับลูกชายเพียงคนเดียวของตน เพราะลูกพีชเป็นหลานสาวเพี
ผิดที่รักคนใจร้าย INTRO
ตึก ตึก“รอด้วยค่ะ!” เสียงที่ดังมาจากข้างหลัง เรียกสายตาผู้คนในละแวกนั้นให้หันมองด้วยความตกใจ เช่นเดียวกับร่างสูงที่ยืนอยู่ในลิฟต์ เขาจึงเอื้อมมือไปกดไม่ให้ประตูปิดลงเพื่อรอเธอ“ขอบคุณค่ะ แฮ่ก~” เมื่อเข้ามาอยู่ด้านในตัวลิฟต์ ใบหน้าเปื้อนหยาดเหงื่อจึงหันไปเอ่ยขอบคุณ“ชั้นไหนครับ”“37ค่ะ” เมื่อได้รับ
Anda juga akan menyukai
สลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์74.5K Dibacaนางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย160.0K Dibacaสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์83.0K Dibacaพิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet189.8K Dibacaเฮียซันคลั่งรัก
เม็ดขนุน160 Dibacaอยากเลิกเป็นเพื่อนเธอ
เด็กหญิงมอมแมม (I'm star)238 Dibacaคุณหมอจองจำรัก [นิยายชุด จำยอมรัก 1]
P. Chamomile216 Dibacaเฮียโซ่ช่างสัก
Summerrain404122 Dibaca
