LOGIN“....” ลูกพีชมองตามรถที่ตัวเองนั่งมาในตอนแรก ทว่าตอนนี้กลับขับผ่านหน้าเธอไปอย่างไม่ไยดี หญิงสาวหัวเราะในลำคอเบา ๆ ไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ เขายังคงเป็นเขาอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ผู้ชายคนนี้ก็ยังคงใจร้ายและเย็นชากับเธอเสมอ แล้วในขณะนั้นเอง..
เอี๊ยด!!~ “ขึ้นรถ” เสียงเจ้าของรถคันหรูที่ขับมาเทียบฟุตบาทบอกกับหญิงสาว ลูกพีชมองซ้ายมองขวาว่ามีใครอยู่ตรงนี้ไหม ทว่านอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครเลย แต่เดี๋ยวนะ... “คุณ..” เมื่อคนบนรถเปิดไฟให้สว่างพอที่จะเห็นหน้าชัดเจน เสียงเล็กก็ร้องขึ้นด้วยความตกใจ นี่มันผู้ชายคนเดียวกับที่เจอที่บริษัทคุณลุงนี่ จำได้ว่าเขาทำงานให้คุณลุงด้วย “.....” “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” “ขึ้นรถ” “..ค่ะ” ลูกพีชพาตัวเองเข้ามานั่งในรถ ทันทีที่หญิงสาวขึ้นมานั่ง เขาก็ขับออกจากตรงนั้นไปด้วยความรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเร็วแค่ไหน แต่เร็วพอที่จะตามรถอีกคันทัน “....” ลูกพีชเหลือบมองรถคันที่อยู่ข้างหน้าตัวเองด้วยแววตาว่างเปล่า แล้วในตอนนั้นเอง เธอก็ต้องสะดุ้งขึ้นด้วยความตกใจเมื่อคนข้าง ๆ บีบแตรไล่รถคันข้างหน้ารัว ๆ ราวกับว่าถนนเส้นนี้เป็นของตน โชคดีตรงที่รถไม่เยอะมากเนื่องจากมันดึกแล้ว “คะ คุณบีบแตรทำไม” “....” เงียบ “คุณ..” “เงียบ” รำคาญ พูดอยู่นั่นแหละ แล้วจังหวะที่รถสองคันขับไปเสมอกัน สายตาดุดันก็ปรายตามองเจ้าของรถคันนั้นนิ่ง ๆ เช่นเดียวกับแผ่นดินที่กำลังมองมา ‘หึ’ จากนั้นก็เหยียบคันเร่งแซงไป ทิ้งไว้เพียงสายตาของอีกฝ่ายที่มองตามด้วยความสงสัย แผ่นดินตกใจเล็กน้อยที่เห็นหญิงสาวอยู่กับคนที่ตนไม่ค่อยชอบขี้หน้า “ตกใจหมดเลย” เมื่อกี้นึกว่าจะมีเรื่องกันแล้ว น่ากลัวมากเลย “เรื่อง?” ชายหนุ่มที่ทำหน้าที่ขับรถเหลือบมองคนตัวเล็กที่ยกมือทาบอกตัวเอง คงจะตกใจมากเลยสินะ “ก็อยู่ ๆ คุณไปขับแซงแบบนั้น ใครบ้างจะไม่ตกใจ” “ก็ขับปกติ” ไม่ชนมันตายโหงก็ดีแค่ไหนแล้ว “ว่าแต่คุณเถอะค่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นั่นได้ล่ะ มาทำธุระเหรอ หรือมากับคุณลุง” “เห็นฉันมากับใคร” เมื่อวานเขาดูสุขุมมาก พอมาวันนี้เธอต้องคิดใหม่แล้ว ผู้ชายที่เธอนั่งรถมาด้วยเขาดูน่ากลัวกว่าที่เจอวันแรกอีก จังหวะที่เขาขับรถแซงเมื่อกี้ทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้องเลย น่ากลัวเกินไปแล้ว “มาคนเดียว” “ก็ตามนั้น” “หรือว่าคุณ..” “เลิกถาม รำคาญ” “.....” ลูกพีชยอมปิดปากนั่งเงียบ เธอเหลือบมองกระจกข้างรถ เห็นรถแผ่นดินอยู่ไกล ๆ เธอไม่รู้หรอกนะว่าเขาเป็นอะไร โกรธเกลียดเธอเรื่องไหน หรือเป็นเรื่องนั้น... “ฉันจะไปส่งที่คอนโด” “คุณรู้จักคอนโดฉันด้วยเหรอ” ถามด้วยความสงสัยปนตกใจ “....” เงียบ “นี่” “คอนโดนั้นฉันกำลังจะขาย” เธอคิดอะไรอยู่ แล้วคอนโดที่จะให้ไปก็คือคอนโดเขา ไม่ใช่ของเธอ ที่ให้ไปอยู่ที่นั่นก็เพราะคำสั่งนายใหญ่เท่านั้นแหละ อย่าทำเหมือนว่าเขากำลังพิศวาสเธอ รถยนต์คันหรูแล่นไปบนท้องถนนด้วยความเร็ว เพื่อไปส่งหญิงสาวที่คอนโดเก่าของตัวเอง เขาไม่รู้ว่านายใหญ่ต้องการทำอะไร เขามีหน้าที่แค่คอยฟังคำสั่งและทำตามเท่านั้น “ขอบคุณนะคะ” อย่างน้อยเธอก็ควรขอบคุณผู้ชายคนนี้ ถ้าไม่ได้เขา เธอคงต้องนั่งตบยุงอยู่ที่ป้ายรถเมล์บ้า ๆ นั่นอีกนาน ใช่สิ! เธอลืมไปเลยว่ายังไม่ได้ถามชื่อเขา ลูกพีชหันไปมองคนข้าง ๆ พร้อมกับเอ่ยถามชื่อ “คุณชื่ออะไรเหรอคะ” “ผืนป่า” “โห ชื่อเท่ดีอะ” “อยากถามอะไรอีกไหม” เขาจะได้ตอบทีเดียว ผู้หญิงนี่มันน่ารำคาญเหมือนกันนะ “คุณอายุเท่าไหร่เหรอ” “เท่ามัน” ใคร? พี่แผ่นดินน่ะเหรอ “พี่แผ่นดินเหรอคะ” “อือ” “เอ๊ะ จะว่าไปชื่อพวกพี่สองคนก็แอบคล้ายกันอยู่นะ คนหนึ่งแผ่นดิน อีกคนผืนป่า แผ่นดินกับผืนป่า ดูคล้องจองกันดี” “เลิกเพ้อเจ้อแล้วหุบปาก” ต้องอีกกี่ครั้งที่เขาต้องสั่งให้เธอหุบปาก เพราะทนฟังเสียงน่ารำคาญนี้ไม่ไหว “ก็ได้..” บุคลิกวันนี้กับเมื่อวานช่างแตกต่างกันเสียจริง วันนี้ดูดุดันแปลก ๆ ยังไงไม่รู้ หรือว่านี่จะเป็นนิสัยจริง ๆ ของพี่เขา อีกอย่างเมื่อวานพี่เขาแทนตัวเองว่าผมด้วย “ลงไป” ใช้เวลาไม่นาน ผืนป่าก็ขับมาถึงคอนโดเก่าของตัวเอง เขาไล่หญิงสาวให้ลงจากรถ เนื่องจากเขาต้องไปทำงานต่อ ไม่มีเวลาลงไปเปิดประตูให้ใครทั้งนั้น แล้วไม่ต้องมาถามหาความเป็นสุภาพบุรุษจากเขา ไม่มีให้ใครทั้งนั้น “ลูกพีชขอถามอีกครั้งได้ไหมคะ” เธอแค่อยากรู้อีกหนึ่งคำถาม แต่ไม่รู้ว่าเขาจะตอบหรือเปล่า “....” ผืนป่าสบตาหญิงสาวนิ่ง “ทำไมต้องให้พีชมาอยู่ที่นี่ล่ะคะ” ในเมื่อให้เธอกลับบ้านก็ได้ หรือนอนคอนโดตัวเองก็ได้ แต่ทำไมถึงให้เธอมาอยู่ที่นี่ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ถามอะไรมาก มือถือที่อยู่ในกระเป๋าก็มีสายเรียกเข้าเสียก่อน “ลงไป” ผืนป่าไล่คนตัวเล็กลงไปอีกครั้ง “..ก็ได้ค่ะ” คิดว่าน่าจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง อีกอย่างผืนป่าก็เป็นคนของคุณลุง ไม่น่าจะทำอะไรที่นอกเหนือจากคำสั่ง เธอคิดว่าน่าจะเป็นคำสั่งของคุณลุงนั่นแหละ เพียงแต่ไม่ค่อยเข้าใจเท่านั้นเอง ลูกพีชเปิดประตูลงจากรถไปด้วยความมึนงง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมทำตามอีกคน ผืนป่าบอกชั้นกับเลขห้องไว้หมดแล้ว คนตัวเล็กเข้าไปในตัวคอนโด ตรงไปที่ลิฟต์แล้วขึ้นไปยังชั้นที่ผืนป่าบอกเอาไว้ทันที(ย้อนอดีตต่อจากตอนที่แล้ว)อาการป่วยของลูกพีชเริ่มแสดงออกตอนที่เธอย้ายไปเรียนต่างประเทศได้หนึ่งปี หญิงสาวพอรู้ว่าตัวเองผิดปกติจึงรีบไปหาหมอทันที แล้วสิ่งที่เธอไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นจนได้‘คนไข้ป่วยเป็นโรคมะเร็งสมองครับ’วินาทีที่รู้ว่าตัวเองป่วย เธอหมดแรงจะใช้ชีวิตต่อไป เอาแต่นั่งมองแหวนบนนิ้วตัวเอง พลางปล่อยให้น้ำตาไหลอาบใบหน้า ความเสียใจในครั้งนั้นทำให้เธอกลัว กลัวไปหมดเสียทุกอย่าง กลัวว่าวันหนึ่งตัวเองไม่อยู่แล้วแผ่นดินจะเป็นยังไงบ้าง เขาจะเสียใจที่เธอไม่อยู่แล้วไหม ความคิดต่าง ๆ นานาผุดขึ้นมา เขาจะยังรักเธอไหม เสียใจหรือเปล่า อยากมีเธอเป็นคนรักอยู่ไหม เธอกลัวจนทำอะไรไม่ถูกจริง ๆเธอใช้เวลาอยู่เป็นเดือนกว่าจะตัดสินใจได้ว่าจะเอายังไง สุดท้ายเธอก็ได้ข้อสรุปให้กับตัวเอง ลูกพีชตัดสินใจโทรไปบอกครอบครัวว่าตัวเองกำลังป่วย เพียงแต่ไม่ได้ลงรายละเอียดถึงอาการป่วยว่าเป็นอะไร แต่สิ่งที่ได้รับกลับคืนมาคือ..‘ป๊าไม่ว่าง’‘ดูแลตัวเองไปก่อนนะลูก’‘หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถ..’“ฮึก” ลูกพีชไม่สามารถติดต่อครอบครัวได้อีกเลย ทุกคนเอาแต่ปฏิเสธสายของเธอ หรือถ้ารับ พวกเขาก็เอาแต่บอกว่ายุ่ง ไม
หลังจากที่ลูกพีชเข้าห้องผ่าตัดไปหลายชั่วโมง เธอก็ถูกพาไปพักที่ห้องพักฟื้น ผลสรุปออกมาแล้วว่าหญิงสาว ‘ความจำเสื่อม’ เธออาจไม่ได้ลืมไปเสียหมดทุกเรื่อง ยังมีบางคน บางเรื่อง และบางเหตุการณ์ที่เธอจดจำได้ แต่จะมากน้อยแค่ไหนก็ต้องรอลุ้นตอนเธอฟื้นขึ้นมาด้านผืนป่าได้ทำใจไว้แล้วว่าเธออาจฟื้นขึ้นมาแล้วจำเขาไม่ได้ก็ได้ จะเป็นยังไงก็ต้องมาลุ้นไปด้วยกัน ผืนป่าเป็นคนเดินเรื่องจัดการเรื่องห้องพักฟื้นไว้รอระหว่างที่เธออยู่ในห้องผ่าตัด ค่าใช้จ่ายทั้งหมดพรเกียรติเป็นคนจัดการ ส่วนเรื่องครอบครัวของเธอ ตอนนี้พรเกียรติก็กำลังจัดการอยู่เช่นเดียวกันวันเวลาผ่านไปเกือบสองอาทิตย์ ลูกพีชตื่นขึ้นมาพร้อมคำทักทายจากผืนป่าว่า ‘คุณเป็นใคร’ ก็สรุปได้แล้วว่าเธอจำเขาไม่ได้ ในระหว่างที่รักษาตัวอยู่ที่นี่ ผืนป่าก็พยายามเอารูปภาพมาให้หญิงสาวดูว่าแต่ละคนเป็นใคร และแน่นอนว่ามีทั้งคนที่เธอจำได้และจำไม่ได้ เธอจำพ่อของเขาได้ จำแผ่นดินได้ จำทุกคนได้ ยกเว้นเขาคนเดียว และสิ่งที่เขาอยากให้เกิดขึ้นก็เกิดจนได้ ลูกพีชลืมเรื่องราวที่ผ่านมาไปหมดแล้ว ถึงแม้ว่าจะจำแผ่นดินได้ แต่บางเรื่องที่เกี่ยวกับพี่ชายของเขา หญิงสาวกลับลืมมันไปจนหมดสิ
ครามมองเจ้านายด้วยความสงสาร ตั้งแต่ขึ้นมาบนเครื่องบิน แผ่นดินก็เอาแต่เงียบ นั่งมองรูปหญิงสาวในมือถืออยู่อย่างนั้นเป็นชั่วโมงแล้ว โชคดีที่ครั้งนี้เขาตามเจ้านายมาด้วย แต่ใครจะคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ แผ่นดินเป็นผู้ชายที่ดีมาก ๆ คนหนึ่ง คลั่งรักลูกพีชสุด ๆ ใส่ใจทุกอย่างที่เกี่ยวกับหญิงสาว ไม่ว่าจะเป็นรายละเอียดอะไร แผ่นดินก็จำได้หมด ไม่เคยลืมวันสำคัญ จดจำทุกอย่างไว้เป็นอย่างดี"นายครับ""กูอยากอยู่คนเดียว""..ครับ" ครามกลับไปนั่งที่ของตัวเอง เครื่องบินลำนี้เป็นเครื่องบินส่วนตัวของครอบครัวแผ่นดิน เขาใช้มันเดินทางมาหาหญิงสาวทุก ๆ เดือน และไม่ได้มีแค่ลำนี้ลำเดียวหนึ่งอาทิตย์ต่อมา"เพราะอะไร""ไม่มีเหตุผล"พรเกียรติจ้องลูกชายตัวเองนิ่ง ไหนมันบอกว่าจะไปหาหนูลูกพีชยังไงล่ะ ทำไมถึงมานั่งพูดจาไร้สาระอยู่ตรงนี้ แผ่นดินมาหาพ่อในช่วงเช้าเพื่อขอให้ท่านถอนหมั้นระหว่างเขากับหญิงสาว เขาไม่ต้องการหมั้นกับเธอแล้ว ไม่มีความจำเป็นอะไรอีกต่อไปสำหรับผู้หญิงคนนี้ ทว่าท่านกลับไม่เห็นด้วย พรเกียรติยืนยันว่ายังไงก็จะไม่ถอนหมั้นให้ทั้งสอง อยากให้แผ่นดินกลับไปคิดดี ๆ ก่อน มองย้อนกลับไปในวันที่ตัวเองรักหญิง
“....” แผ่นดินกลับมาถึงห้องของคนตัวเล็ก เขาพาตัวเองไปนั่งบนโซฟากลางห้อง โดยที่ภายในห้องยังคงมืดสนิท และเขาก็หวังว่าสิ่งที่ได้ยินมาจะเป็นเพียงคำโกหก เธอคงเลือกกลับมาหาเขาที่กำลังรออยู่ใช่ไหมเข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อย ๆ กระทั่งถึงเช้า สุดท้ายแล้วลูกพีชก็ทิ้งให้แผ่นดินรออยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียว โดยที่เธอไปสนุกกับผู้ชายอีกคน เขาไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะเจ็บปวดกับความรักได้ขนาดนี้ ทั้งที่ทุ่มเทความรักทั้งหมดให้กับผู้หญิงคนหนึ่งมาโดยตลอด แต่สิ่งที่อีกฝ่ายตอบแทนกลับเป็นการหักหลัง มันคงไม่เจ็บเลยถ้าผู้ชายคนนั้นเป็นคนไกลตัว ถ้าไม่รักกันแล้วก็ควรบอกกันตรง ๆ ไม่ควรทำแบบนี้กับเขาเลย แม้แต่โทรศัพท์เธอยังไม่โทรมาหาสักสาย การที่เราเห็นแฟนของตัวเองไปกับผู้ชายคนอื่น ไม่มีใครรับได้หรอกนะ รักเขาแทบตาย ห่วงเขาฉิบหาย กลัวว่าเขาจะอยู่ไม่ได้ กลัวว่าอาหารที่นี่จะไม่ถูกปาก กลัวว่าอากาศจะหนาวจนเกินไป แม่งกลัวไปทุกเรื่องที่เขาต้องเจอ แต่สุดท้ายเธอมาทำแบบนี้เหรอวะ นี่คือสิ่งตอบแทนของคนที่ซื่อสัตย์มาโดยตลอดใช่ไหม รักแทบตาย ห่วงแทบตาย สุดท้ายแม่งก็โดนหักหลัง เจ็บสุดตรงที่สองคนนั้นเป็นคนที่เรารักยังไงล่ะ“เธอโคตรใจร้าย
ย้อนกลับไปในอดีตณ สหรัฐอเมริกา“พี่แผ่นดิน” หญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้มตะโกนเรียกแฟนหนุ่มที่ยืนรออยู่หน้ามหาวิทยาลัย แผ่นดินหันไปยิ้มให้แฟนสาวพร้อมกับเดินเข้าไปหา ทั้งสองโผกอดกันด้วยความคิดถึง เนื่องจากลูกพีชมาเรียนที่ต่างประเทศ และคนที่ต้องเดินทางมาหาอยู่บ่อย ๆ ก็คือแผ่นดิน แม้ว่าทั้งสองจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ความรักก็ไม่เคยจืดจางไปเลยสักครั้ง แผ่นดินไม่เคยน้อยใจแฟนสาวที่เรียนหนักจนไม่มีเวลาให้ เขากลับเข้าใจว่านี่คืออนาคตของเธอ จึงอยากสนับสนุนให้คนตัวเล็กทำมันออกมาให้ดีที่สุด และจะคอยเป็นกำลังใจให้อยู่ตรงนี้เสมอ“ไหนบอกจะไม่มาหาหนูไง” ใบหน้าสวยง้ำงอ แผ่นดินบอกกับเธอว่าเดือนนี้ไม่ได้มาหาเหมือนทุกครั้ง เพราะติดงานสำคัญ ต้องเลื่อนไปเป็นเดือนหน้าแทน“อยากเซอร์ไพรส์” แค่อยากแกล้งแฟนตัวเองไปเท่านั้นแหละ ใครจะปล่อยให้คอยล่ะ เขาต้องรีบเคลียร์ตัวเองให้ว่าง เพื่อจะได้มาอยู่กับเธอนานหน่อย เอาเวลาทั้งหมดยกให้เธอคนเดียวไปเลย“นิสัยไม่ดีเลยนะ”“เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม”“ไม่เลยค่ะ คิดถึงพี่แผ่นดินมากกว่า^^”“ปากหวาน”“อย่างอื่นก็หวานนะ^^” คนขี้เล่นชอบพูดแหย่ให้แฟนหนุ่มหมดความอดทน แล้วมันก็จะไปจบที่เรื่องอ
ณ โรงพยาบาลหญิงวัยกลางคนเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน กำลังจะเข้าไปทำความสะอาดห้อง แต่พอเปิดประตูเข้าไปก็พบหญิงสาวนอนหมดสติอยู่บนพื้น นาทีนั้นแม่บ้านตกใจจนทำอะไรไม่ถูก จึงโทรเรียกสามีที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ในคอนโดแห่งนี้ รวมถึงนิติบุคคลให้ขึ้นมาช่วย จากนั้นจึงหามเธอส่งโรงพยาบาลทันทีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ แม่บ้านทำได้เพียงเก็บความสงสัยเอาไว้กับตัวเอง ระหว่างที่รอให้หมอตรวจเช็กอาการหญิงสาว ทางด้านนิติบุคคลได้ติดต่อหาญาติ และตอนนี้ก็รอแค่ญาติมาหาเท่านั้น ตอนที่ทุกคนพาลูกพีชมาส่งโรงพยาบาล ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงจัด ดวงตาทั้งสองข้างมีน้ำใส ๆ ไหลออกมาไม่หยุด ไม่รู้ว่าเธอป่วยเป็นอะไรกันแน่ ตอนนี้ทำได้แค่รอให้หมอออกมาแจ้งอาการตึก ตึกผ่านไปสักพักก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งดังมาแต่ไกล ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะเข้ามาหยุดนิ่งข้างหญิงวัยกลางคนพร้อมกับเสียงหอบหายใจ แม่บ้านหันไปมอง แล้วก็พบกับร่างสูงที่มีใบหน้าเรียบนิ่ง ตามกรอบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ ตอนที่มีคนโทรไปแจ้งว่าลูกพีชเข้าโรงพยาบาล สมองเขาตอนนั้นไม่รับรู้อะไร คิดแค่ว่าตัวเองต้องรีบมาหาหญิงสาวให้เร็วที่สุด ทั้งที่แม่งไม่ต้องสนใจ
ให้ตัวเอง“พี่เอามาฝาก” เขามองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ตรงนี้ จึงใช้สรรพนามที่เอาไว้เรียกเวลาอยู่ด้วยกันสองคน ทว่าหญิงสาวกลับรู้สึกตกใจจึงหันขวับมองไปรอบ ๆ ตัวเองก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก“แกล้งฝันอีกแล้ว” นี่แหละผู้หญิงที่พ่อเขาพูดถึงก่อนหน้านั้น เธอชื่อว่า 'ฝันดี' ฝันดีเป็นพนักงานใ
ณ คฤหาสน์ตระกูลปรีดิวัฒน์“พ่อเรียกผมมาทำไม” ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ทันทีที่เดินมาถึงห้องนั่งเล่น ปากหยักได้รูปจึงเอ่ยถามผู้เป็นพ่อพลางหย่อนตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม“พรุ่งนี้น้องจะไปฝึกงานที่บริษัท ดูแลน้องให้ดี” ประมุขของบ้านเอ่ยกำชับลูกชายเพียงคนเดียวของตน เพราะลูกพีชเป็นหลานสาวเพี
ตึก ตึก“รอด้วยค่ะ!” เสียงที่ดังมาจากข้างหลัง เรียกสายตาผู้คนในละแวกนั้นให้หันมองด้วยความตกใจ เช่นเดียวกับร่างสูงที่ยืนอยู่ในลิฟต์ เขาจึงเอื้อมมือไปกดไม่ให้ประตูปิดลงเพื่อรอเธอ“ขอบคุณค่ะ แฮ่ก~” เมื่อเข้ามาอยู่ด้านในตัวลิฟต์ ใบหน้าเปื้อนหยาดเหงื่อจึงหันไปเอ่ยขอบคุณ“ชั้นไหนครับ”“37ค่ะ” เมื่อได้รับ







