All Chapters of วันไนต์วาเลนไทน์ ( NC 18+): Chapter 31 - Chapter 40

คิดแล้วก็แค้นอยากให้มันอกหักรักคุด แต่นั่นแหละเพราะการเลิกราครั้งนั้นทำให้ฉันได้เจอเฮียบอม ถ้าไม่มีอีตาพี่เบียร์นั่นฉันอาจไม่กล้าคว้าหนุ่มหล่อ ขนาดใหญ่กลับห้อง “เฮีย พ่อแม่เฮียดุไหม” “ไม่ดุ บ่นอยากเจอหนูทุกวัน เฮียบอกว่ารอเฮียหายขาเจ็บก่อนเขาเลยเชื่อ” ฉันกังวลไม่น้อย เรื่องฐานะของเราสองฉันก็แอบกังวลนะ แต่ก็นั่นแหละ จะให้ฉันรวยเท่าเขาชาตินี้คงไม่ได้คบกัน หรือจะให้เขามาจนเท่าฉัน มันก็ใช่เรื่อง แฟนรวยถามว่าดีไหม มันก็ดีนั่นแหละใครจะว่าไม่ดี แต่พ่อแม่เขาอาจมีคนที่อยากได้เป็นลูกสะใภ้ อยากได้คนที่ทัดเทียมกันทางสังคม ไม่แปลกหรอกหากพวกท่านจะอยากให้ลูกชายคนโตแต่งงานกันคนที่หมายตาไว้ มากกว่าพยาบาลตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง“หนูอย่าคิดมาก พ่อแม่เฮียรักคนที่เฮียรักอย่าคิดมาก” นั่นสิฉันไม่ควรคิดมากสินะ ให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ถ้าทำทุกอย่างเต็มที่แล้วพวกท่านไม่เอ็นดู ฉันคงต้องทำใจ“เทคโนโลยีจะล้ำหน้าแค่ไหน แต่มนุษย์กลับไม่ได้มีจิตใจล้ำหน้าตาม ยังคงยึดติดกับสิ่งสมมุติที่เรียกว่าเงิน” ยิ่งคนเราก้าวหน้าเท่าไร กลับเหยียบย่ำกันเท่านั้น“เป็นคนคิดมากตั้งแต่ตอนไหนกัน” เฮียบ

“เฮียรักหนูไหม” ฉันกอดแขนเขาอย่างออดอ้อน “รักสิ ถามอะไรโง่ ๆ โอ๊ย! บุ้งกี๋ตีปากลุงทำไม” “พูดไม่เพราะเลย เป็นผู้ชายพูดแบบนี้กับผู้หญิงได้ยังไง บุ้งกี๋จะฟ้องปู่” เด็กหญิงตัวน้อยได้ยินเฮียบอมพูดไม่เพราะถึงกับตีปาก “น่ารักที่สุดเลยบุ้งกี๋ของป้า” ฉันซุกหน้าเข้ากับแก้มนุ่มของบุ้งกี๋ เด็กอะไรน่ารักน่าหลงที่สุด เฮียบอมวางบุ้งกี๋ลงในตอนที่เดินเข้ามาในเขตตัวบ้านไม้บนชั้นสอง เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งไปหาผู้เป็นแม่ “แม่จ๋า ลุงบอมพูดไม่เพราะ” “ลุงพูดว่าไงลูก” “พูดไม่เพราะค่ะ” “แล้วลุงพูดว่าอะไร” เจ้บายถามแต่เหมือนบุ้งกี๋ ไม่อยากพูดคำนั้น “บุ้งกี๋พูดไม่ได้ค่ะ ไม่เพราะ ๆ แต่บุ้งกี๋ตีปากลุงไปแล้วทีหนึ่ง” “บุ้งกี๋ ไปตีลุงได้ไงลูก” เจ้บายสีหน้าตกใจกับการกระทำของลูกสาว เดาว่านี่คงเป็นครั้งแรกที่บุ้งกี๋ทำร้ายคนอื่น “ไม่เป็นไรอย่าดุลูก” เฮียบอมผู้สปอยล์หลานอันดับหนึ่งถึงกับออกโรงปกป้องเมื่อเห็นหน้าของหลานสาวไม่สู้ดี “เฮียตามใจเกินไปแล้ว บุ้งกี๋ขอโทษลุงก่อน” เจ้บายสั่งเ

“นายแน่ใจว่าจะกลับ”“เออดิ มึงไปเรียกไอ้แอ๊ดมาช่วยเปลี่ยนกันขับหน่อย”“นายแค่สามชั่วโมงเองจ๊อดขับไหว”“ไม่เอา ๆ เปลี่ยนกันขับ จะได้ไม่เหนื่อยมากพรุ่งนี้อีกวันต้องขับมาตั้งแต่เช้า”“นายนี่คลั่งรักน่าดู” ใจมันได้อะไร ๆ ก็ไม่มีผลทั้งนั้นแหละเราออกเดินทางจากไร่กาแฟบนดอยช้างในเวลาบ่ายสามครึ่ง สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าเขามีบ้างคนเป็นระยะ รถเอสยูวีราคาแพงเน้นเรื่องความปลอดภัยและสมรรถนะที่เหมาะสมกับราคา พาผมกับผู้ร่วมเดินทางมาถึงตัวเมืองเชียงใหม่ในเวลาเกือบหนึ่งทุ่มผมตรงไปยังคอนโดของตัวเองทันที รู้ว่าตอนนี้เธอต้องถึงคอนโดแล้วเพราะเลยเวลาเลิกงานของรินแล้ว หลับมาตลอดทางมาถึงคอนโดตาสว่างทันที ผมให้ไอ้จ๊อดและไอ้แอ๊ดไปพักผ่อนได้เลยทันทีที่ส่งผมลงหน้าคอนโด พร้อมทั้งจ่ายโบนัสพิเศษไปด้วยความรู้สึกได้กลับบ้านเป็นอย่างนี้สินะ ความรู้สึกได้กลับมาหาคนรักเป็นอย่างนี้สินะ แค่คิดใจก็ฟูไปถึงไหน ๆสองเท้าของผมก้าวตรงไปยังลิฟต์สำหรับในส่วนของคอนโดชั้นธรรมดาผมมีคีย์การ์ดห้องของรินอยู่แล้วตั้งใจจะไปเซอร์ไพรส์เธอที่บนห้องในนาทีนั้นพลันสายตาผมจับจ้องกับสองคนที่นั่งในร้านกาแฟตอนกลางวันและปรับเปลี่ยนเป็นร้านเหล้า

ฉันแอ่นกายรับปลายลิ้นหนาที่กำลังปรนเปรอไม่หยุด เขารู้ว่าตรงไหนคือจุดที่ฉันชื่นชอบ ตาฉันพร่ามัวเพราะน้ำตาแห่งความเสียวอย่างที่เคยเจอบ่อย ๆ แต่เพราะเวลานี้ บนระเบียงของเพนต์เฮาส์โล่งแจ้งทำให้ฉันเสียวและสุขยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ “อื้อ เฮีย” ยิ่งเขาสอดนิ้วเข้ามาจนสุดพร้อมกับปลายลิ้นสาก แค่นิ้วกับลิ้นเขาเท่านั้น ฝ่ามือหนาอีกข้างช่วยกันแหวกให้กว้างขึ้นเพื่อให้นิ้วและลิ้นเขาได้สัมผัสฉันให้มากขึ้น “อ๊า...เฮีย” ความสุขสมแตกกระจาย ท้องฟ้าพร่างพราวอยู่ตรงหน้า แสงดาวแสงเดือนอาบล้อมเราสองคน ฉันชอบเหลือเกิน out door ครั้งแรกกับเฮียบอม ผู้ชายคนแรกและคนเดียวของฉันบทที่ 22 จะขาดใจ เสียงกรีดร้องของเธอท่ามกลางหมู่ดาวหมู่เดือนทำผมปวดร้าวไปทั้งร่าง ไม่ไหวแล้วความต้องการของผมกำลังถึงจุดที่ทนไม่ไหวแล้ว อยากเข้าไปในตัวเธอตอนนี้ เสื้อผ้าของผมถูกถอดทิ้งไปตอนไหนผมแทบไม่รู้ตัว เพราะผมมันพวกถอดเร็วถอดไว อย่าเสียเวลากับสิ่งที่ไม่จำเป็นตอนขึ้นเตียง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอะไรที่ไม่จำเป็นเวลาขึ้นเตียงกับเมีย ผมแนบร่างกายไร้อาภรณ์กับผิวกายขาวผ่อง ตอนนี้ผิวของเมียรักยังขาวนวลต้อ

ผมเดินขึ้นบันไดมาไม่นานเห็นรินเดินออกมาจากห้องพอดี คิดว่าเธอน่าจะตื่นสักพักแล้วเพราะชุดที่ใส่ถูกเปลี่ยนเป็นชุดใส่สบายอยู่บ้าน “หนูไปชิมกาแฟให้เฮียหน่อย บอกให้หน่อยว่าหนูชอบรสไหน” ผมจูงมือเธอเดินมาถึงโต๊ะด้านนอกระเบียง ซึ่งทั้งสามคนนั่งรออยู่แล้ว “รินแฟนผมครับ” “นี่น้าพร้อม ไผ่” ผมแนะนำเพื่อนไร่และทั้งยังเป็นญาติให้รินรู้จัก แต่รินกลับขยับหนีและเซจนผมต้องประคอง เธอมองน้าพร้อมตาไม่กะพริบ “ริน!” “พ่อ!!!”บทที่ 23 ผู้ชายคนหนึ่ง “ริน!” “พ่อ!!!” พ่ออย่างนั้นเหรอ ผู้ชายแบบนี้เหรอควรเรียกตัวเองว่าพ่อ ฉันสะบัดแขนจากเฮียบอมวิ่งตรงไปยังห้องนอน ฉันไม่อยากเจอหน้าผู้ชายที่มักมากและทิ้งฉันกับแม่ไปอย่างไม่ไยดี คนที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี แม้แต่เด็กนักเรียนของตัวเองก็ไม่เว้น ฉันทั้งอายทั้งรู้สึกเสียใจที่มีคนอย่างเขาเป็นพ่อ “รินเป็นอะไรริน” เฮียบอมวิ่งตามฉันมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาเครียดไม่ต่างจากฉันเพราะไม่เคยเห็นฉันเป็นแบบนี้มาก่อน “ผู้ชายคนนั้นคือคนที่ให้กำเนิดริน แต่รินเกลียดเข