All Chapters of วันไนต์วาเลนไทน์ ( NC 18+): Chapter 11 - Chapter 20

แต่นั่นแหละฉันไม่ต้องการมีสิ่งใดมาระคายเคืองระหว่างที่เราแนบชิด อยากให้ทุกอย่างเหมือนวันแรกที่เราเจอกัน ไม่คิดว่าไปเป็นพยาบาลพิเศษคืนเดียว คืนนี้ฉันจะได้ใช้น้องสาวออกงานแล้ว “น้องขอเนียน ๆ นะคืนนี้ต้องออกงาน” ฉันกระซิบน้องที่ทำหน้าที่เลเซอร์ขนทั้งตัวให้ฉัน เพราะฉันเป็นคนขนเยอะ ดีนะที่โลกนี้มีวิวัฒนาการกำจัดขนแบบเนียน “พี่รินพูดจนหนูเขินแล้วเนี่ย” “แหม ต้องประทับใจผู้รับหน่อยนะคะหนู” ไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งเดือน ครั้งแรกของเราฉันรู้แหละว่าเขาติดใจฉัน ถ้าไม่ติดใจจะมาขอจีบเหรอ ครั้งที่สองต้องไม่ผิดหวังเช่นกัน “พี่รินนอนหลับเลยก็ได้นะคะ เดี๋ยวพวกเราจัดการเอง” คนอื่นอาจจะนอนไม่หลับแต่สำหรับฉันหลับเป็นตาย เพราะเมื่อคืนไม่ได้งีบเลยสักนิด ใครจะหลับลงหลังจากผ่านเหตุการณ์ระทึกขวัญแบบนั้นมา อีกนิดเดียวคงได้เสียบได้เสย ถ้าไม่ติดว่าตำแหน่งหน้าที่ พยาบาลใจงามค้ำคออยู่ มีที่ไหนพยาบาลอยากกินคนไข้ นั่นแหละมีที่ไหน นอกจากที่นี่ ที่น้องภารินคนงาม คิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นคืนนี้ เขาจะพกถุงไว้หรือเปล่านะ ควรซื้อไปดีไหมหรือว่าไม่ควร เขาแค่ให้ไปหาน

เอาเสื้อเชิ้ตแขนยาวผ้าใส่สบายสีขาวแล้วกันกับกางเกงขายาวชิโนสีน้ำตาลนี่แล้วกันดูสบายตาดี เหมาะกับดินเนอร์ของเราวันนี้ เลือกชุดได้แล้วไปอาบน้ำก่อน วันนี้ต้องโกนหนวดโกนเคราให้เกลี้ยงเกลากลัวจะทำเธอเป็นรอยอาบน้ำถึงยากนิดแต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี อะไรที่เธออาจจะดูดจะกลืนต้องขัดให้สะอาด ผมหมายถึงลิ้น หมายถึงนิ้วมือไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่นจริง ๆ นะตบ ๆ โคโลญจน์หลังอาบน้ำสักหน่อย เลือกกลิ่นนี้เพราะตอนเจอเธอครั้งแรกผมใช้กลิ่นนี้ จากนั้นกะเผลก ๆ มาใส่เสื้อผ้า ให้เรียบร้อย ถุงยางอนามัยอยู่ไหนวะไม่เคยพาสาวมาทำกิจกรรมที่ห้อง ทำให้ผมไม่แน่ใจว่าเก็บไว้ที่ไหน ลิ้นชักในตู้เสื้อผ้าหรือเปล่านะลำบากจังว่ะ ข้อเท้าเจ็บเนี่ย แบบนี้อดอุ้มเธอเลย ท่ายืนสองขาต้องงดไปก่อนช่วงนี้ เน้นผู้หญิงอยู่สูง[1]ไปก่อนแล้วกันช่วงนี้ แต่ท่าคุกเข่าบนที่นอนผมก็...อาจจะติดนะเพราะไม่มีเท้าคอยค้ำยันไม่อยากเอาเปรียบเธอเลยอยากช่วย ๆ กันทำ จะได้สนุกด้วยกันเมื่อไหร่จะหกโมงวะเนี่ย คิดถึงจะแย่ผมมองโต๊ะอาหารริมกระจกสูงสุดเพดาน ข้างนอกหน้าต่างคือวิวเมืองเชียงใหม่และภูเขา โต๊ะอาหารทรงสี่เหลี่ยมถูกจัดสำหรับสองที่นั่งเชิงเทียนเพิ่มบรรยากาศโร

“พี่ไม่ได้ร้องเพราะเขา ร้องไห้ให้ตัวเองต่างหาก เจ็บใจที่โง่ไปเชื่อเขา” เสียใจที่สุดคือตัวเองทำแบบเดียวกับคนที่ตัวเองเกลียด “งั้นยิ่งไม่ต้องร้องไห้ พี่ไม่ได้ผิดอะไรจะไปร้องไห้ทำไมกัน” “ไม่ร้องแล้ว” ฉันเช็ดน้ำตาอีกรอบ “ไปเที่ยวกันไหมยังไม่ดึกมาก” มองเวลาแล้วตอนนี้แค่สามทุ่ม ฉันเพิ่งนอนไปเกือบห้าชั่วโมง ตอนนี้บอกได้เลยตาสว่างมาก น้องเจนจัดการแต่งหน้าแต่งตัวให้ฉันและตัวเธอเองเสียใหม่ บอกว่าวันนี้เราต้องสวยสุดในร้าน นักศึกษาสาว ๆ เยอะแยะ เราอาจสู้ความสดใหม่ไม่ไหว แต่รับรองความแซ่บของเรากินขาด นั่นแหละ เพียงไม่นานหลังจากนั้นเราก็มาถึงร้านอาหารกึ่งผับบรรยากาศดี เราเลือกนั่งโซนด้านนอกรับลม เพราะอากาศวันนี้เย็นกำลังดี “พี่รินรู้เปล่า เจ้าของร้านนี้เคยมาตามจีบพี่ปลายด้วย” “จริงเหรอ หล่อไหม” “หล่อสิหล่อมาก แต่พี่ปลายกับหมอผา[1]เขากิ๊กกั๊กกันอยู่แล้วไงเลยไม่สนใจพี่พก” ชื่อที่เจนพูดถึงทำให้ฉันชะงัก อย่าบอกนะว่าคนเดียวกันกับ “ริน!” “...”บทที่ 10 คนกำลังจะบ้าผมรอเธอจนถึงสองทุ่มเธอยังไม่มาจนผ

ผมพยายามเคลียร์ทุกอย่างให้เธอฟัง อยากให้เธอสบายใจในการคบกันไม่ต้องมีเรื่องให้ระแวง“ผมล้มด้วยตอนวิ่งตามคุณ เจ็บมากเลย ไม่รู้ว่าต้องไปหาหมอไหม ดูให้หน่อยได้ไหมครับ”“ไหนขอรินดูหน่อยค่ะ”“ไปดูที่ห้องได้ไหม...ไอ้จ๊อดกูจะกลับแล้ว” ผมรีบเรียกไอ้คนเดินตามสาว พอเจอสาวแม่งทิ้งเจ้านายไอ้นี่ น่าจะตัดหางปล่อยวัด“น้องเจนกลับด้วยกันเลยนะครับ” ผมถามน้องเจนคิดว่าทั้งสองสาวน่าจะมาด้วยกัน“พี่รินอยากกลับหรือยังคะ” เธอถามยิ้ม ๆ คนโดนถามพยักหน้ายิ้มรับ“ริน จะกลับแล้วเหรอ” ไอ้เจ้าของร้านนี่มันรู้จักกับรินด้วยเหรอวะ“กลับแล้วค่ะ พี่พก”“พรุ่งนี้พี่ไปรับที่ห้อง” เดี๋ยวนะ มันนัดกับคนที่ผมกำลังจีบว่าจะไปรับที่ห้อง ผมไม่ได้หูฝาดใช่ไหมเนี่ย นัดไปรับที่ห้องบทที่ 11 สะท้าน ทำไมอารมณ์ฉันตลอดหลายชั่วโมงมานี้ถึงได้สวิงมากมาย เริ่มตั้งแต่ตื่นเต้นดีใจ รื่นรมย์มีความสุข ก่อนจะระทมร้องห่มร้องไห้ สุดท้ายกลับมาหน้าบานยิ่งกว่าอะไร แต่พอพี่พกบอกว่าจะไปรับที่ห้องเท่านั้นแหละ ลืมไปได้ไงว่าพรุ่งนี้นัดพี่พกไว้ “ไปไหนกัน” รู้หรอกว่าไม่พอใจ สีหน้าแสดงออกชัดเจนเลยนะคุณธาม คนอะไรชื่อก็สั้นอยู่แล้วยังจะมี

บทที่ 12 ก้างชิ้นโต ทันทีที่เธอบอกว่าขอแรงกว่านี้ผมกระแทกเข้าหาเธอจนอกใจเธอไหวตามแรงกระแทก ภาพตรงหน้าคือภาพที่ผมเฝ้าฝันถึงมากี่คืนตั้งแต่วันนั้นวันวาเลนไทน์ วันแห่งความรักแสนบัดซบ “รินขย่มหน่อย” ผมจับไหล่เธอให้ลุกขึ้นขย่มบนต...ตัวผม มือบางนุ่ม ๆ ของเธอวางบนหน้าท้องผม ยกสะโพกขึ้นกดลงมาหาผมอย่างเชื่องช้า ส่ายร่อนสลับกับเข้าสุดออกสุดทำผมแทบบ้า “ขอขย่มแรง ๆ ไม่เอานวด” ผมสั่งเสียงเข้มตอนนี้ความต้องการพลุ่งพล่านจนจะทนไม่ไหว เธอหัวเราะคิกคักอย่างพอใจ “นี่แกล้งผมเหรอ” “คุณแกล้งรินก่อน” “เดี๋ยวจะโดนไม่น้อย” ผมขู่เธอไม่จริงจังติดว่าขาเจ็บนี่แหละถ้าขาไม่เจ็บนะ จะโดนไม่น้อย “ที่โดนอยู่นี่ก็ไม่น้อยนะ ใหญ่อยู่” นั่นไง เธอเคยยอมแพ้ผมที่ไหนกัน คำพูดคำจาน่าโดนนัก “ทูนหัวพี่ไม่ไหวแล้ว ขย่มหน่อย” เธอก้มลงมาจูบผมดูดจนผมครางร้องขอชีวิต จากนั้นจากพยาบาลสาวเธอกลับเปลี่ยนร่างเป็นพญามารตัวร้าย เสียงเนื้อกระทบเนื้อทำผมหูตาฝ้าฟางได้จริงสินะ แม่เสือสาวทำผมคำรามไม่หยุด ยิ่งภาพเธอจับหน้าอกตัวเองแล้วขย่มพร้อมทั้งครางเ