All Chapters of วันไนต์วาเลนไทน์ ( NC 18+): Chapter 41 - Chapter 50

แต่ปัญหาอีกอย่างคือเธอจะกลับไปนอนบ้านคนเดียวได้อย่างไรกัน บ้านเช่าหลังนั้นถึงจะดูปลอดภัยแต่เธอคงอยู่คนเดียวไม่ได้แน่นอน ยังดีหน่อยที่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาปิดเทอม เธอไม่ต้องไปโรงเรียน เด็กหญิงในวัยสิบเอ็ดปีผู้ไม่มีญาตินั่งเฝ้ามารดาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน การผ่าตัดของแม่ผ่านพ้นไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เด็กหญิงภารินเข้าไปเยี่ยมแม่หลังจากที่แพทย์อนุญาตให้เยี่ยม เด็กหญิงปาดน้ำตาของตัวเองหลายต่อหลายครั้ง บอกตัวเองว่าไม่ร้องไห้ กลัวแม่ตื่นขึ้นมาแล้วจะเห็นน้ำตาของเธอ แม่ต้องเป็นห่วงแน่ ๆ เธอยืนมองสายระโยงระยางทั่วตัวของแม่ บนศีรษะแม่ยังมีผ้าพันแผลอยู่ “แม่ตื่นได้แล้วนอนไปตั้งหลายวันแล้ว” เธอจับมือแม่แน่น มือแม่ไม่มีการขยับเลย เธอกลัวว่าแม่จะไม่ตื่นขึ้นมา สองวันแล้วที่เธอนอนที่โรงพยาบาล กลับบ้านก็กลัวว่าแม่จะไม่มีเพื่อน เด็กหญิงตัวน้อยอาศัยนอนอยู่กับเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล ข้างกายเธอจะมีกระเป๋าเสื้อผ้าใบหนึ่ง อาบน้ำและนอนที่นี่มาสองคืนแล้ว เป็นที่รู้กันของทั้งหมอพยาบาลว่าเด็กหญิงภารินมาเฝ้าผู้เป็นแม่ที่อยู่ในห้องฉุกเฉินอย่างน้อยโลกก็ยังไม่โหดร้ายกับเธอเมื่อมีพี่หมอและพี่พยาบาลช่วยเหลือเธอ ทั้

แต่แล้ววันหนึ่งน้าดารันก็เดินไปบอกคุณยายเล็กกับคุณตาว่าเธอท้องกับน้าพร้อม พ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงคนดังกลัวอับอายผู้คนละแวกนั้นถ้ามีคนรู้ว่า ลูกสาวเป็นชู้กับผัวชาวบ้านและท้องไม่มีพ่อยายเล็กถึงขั้นให้ทนายพาไปถึงบ้านน้าพร้อม ถ้าน้าพร้อมไม่รับผิดชอบจะจับเข้าคุก ทั้งยังข่มขู่ว่าทั้งลูกเมียจะเดือดร้อนไปด้วย เพราะยายเล็กเป็นคนโมโหร้ายซึ่งแม่และทุกคนรู้เรื่องนี้ดี และคิดว่าท่านทำจริงแน่นอนน้าพร้อมกับเมียเก่าหย่ากันในวันต่อมา หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองแม่ลูกก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นไม่มีใครได้รู้ข่าวคราวอีกเลย เรื่องนี้แม่ของผมไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ยายเล็กทำ แต่เพราะเป็นแค่ลูกเมียเก่าแม่จึงพูดอะไรไม่ได้ ส่วนตาก็ห่วงหน้าตาของตัวเองเกินไปห่วงหน้าตาจนต้องให้ลูกสาวแย่งผัวของคนอื่น นอกจากแย่งผัวของคนอื่นแล้วยังแย่งพ่อของคนอื่นมาให้หลานของตัวเอง ส่วนคนที่ทำผิดอย่างน้าพร้อมที่ทั้งนอกใจภรรยาของตัวเองและมีเรื่องชู้สาวกับนักเรียนของตัวเองกลับถูกปกป้องเชิดชูหลังจากนั้นน้าพร้อมก็ลาออกจากการเป็นอาจารย์ ตาและยายเล็กเอาใจลูกเขยคนเล็ก ช่วยกันสร้างภาพให้ความรักต่างวัยพ่อม่ายหนุ่มกับเด็กสาวไร้เดียงสา อำนาจเงินลบได้ทุกอย่

“อยากแช่น้ำหรืออยากแซ่บกันก่อน” คำถามน่าอายถูกส่งออกมาจากคนตัวโต ฉันหัวเราะพร้อมทั้งชูแขนทั้งสองข้างไปข้างหน้าให้เขาอุ้ม“แช่น้ำก่อนนะคะรินเมื่อย” น้ำในอ่างอุ่นกำลังพอดี กระแสน้ำไหลวนช่วยทำให้ผ่อนคลายได้ดี“เฮียนวดให้” เขาดึงฉันไปนั่งในระหว่างขาทั้งสองข้างของเขา เฮียบอมเริ่มนวดไหล่ฉันด้วยน้ำหนักพอดี ไม่แรงและเบาจนเกินไป ร่างกายฉันเริ่มผ่อนคลาย“เขาทิ้งเราไปเพราะทำผู้หญิงท้อง พ่อแม่ฝ่ายนั้นไม่ยอมเพราะผู้หญิงยังไม่ถึงสิบหก แม่เลยต้องหย่าให้เพื่อไม่ให้เขาติดคุก” ฉันพิงหลังบนอกกว้าง สองแขนของเขากอดรอบเอวฉันไว้ ไม่ถามหรือพูดอะไร ฉันเว้นจังหวะนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ“แม่กับรินย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ จนวันหนึ่งแม่ล้มหัวฟาดพื้น รินกลัวมากทั้งเรื่องค่ารักษาพยาบาล ทั้งเรื่องความปลอดภัยของแม่รินเลยโทร.หาเขา แต่เขาบล็อกเบอร์ริน” น่าแปลกที่ครั้งนี้ฉันกลับไม่ร้องไห้ ความรู้สึกในใจบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร ความเจ็บปวดแสนยาวนานนั้นได้หายไปบางส่วน แต่เมื่อวานที่เจอเขาความรู้สึกเก่า ๆ ก็กลับเข้ามา“เฮีย!” ฉันหันไปมองหน้าเขา ใบหน้าหล่อเหลากำลังร้องไห้ น้ำตาของเขาทำหัวใจเจ็บปวดอย่างที่สุด“เฮียร้องไห้ทำไม ไม่ต้อ

“แม่ว่าไงบ้าง” ผมกระซิบถามเรื่องที่กังวลก่อนหน้านี้ “แม่บอกว่าให้เลิกกัน” “เอ้ย! ไม่เลิก แม่ แม่” ผมผละจากรินเดินตรงไปยังห้องอาหารเห็นแม่ของเธอกำลังจัดโต๊ะอาหารผมรีบตรงเข้าไปหา “แม่ บอมไม่เลิกกับน้องนะครับ บอมรักน้องแม่ก็รู้ อีกอย่างบอมไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่พวกเขาทำนะครับ แม่อย่าให้น้องเลิกกับบอมเลยนะครับ” ผมได้ยินเสียงคนที่ยืนข้างหลังผมหัวเราะชอบใจ “รินหลอกเฮียเหรอ” “ไม่ได้หลอกแค่หยอกเล่น” เธอหัวเราะจนตาหยี ความทุกข์ใจของเธอคงหมดไปแล้วดูจากสีหน้า และนั่นทำให้ผมยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี จากนั้นเราทั้งสามก็หัวเราะพร้อมกัน เมฆหมอกได้พัดผ่านไปแล้วอดีตจะไม่สามารถมาทำร้ายปัจจุบันได้ถ้าเราไม่ให้ความสำคัญกับอดีต คำสอนของแม่ยังอยู่ในหัวใจของเราจนกลับมาถึงคอนโด“เมื่อยไหมเดี๋ยวเฮียนวดให้”ผมเสนอตัวทันทีหลังจากที่เราอาบน้ำเสร็จแล้วและกำลังนอนเล่นอยู่บนที่นอน คนนอนเล่นโทรศัพท์มองหน้าผมพร้อมทั้งหรี่ตาลงมองผมอย่างไม่แน่ใจ“จะได้นวดแน่เหรอไม่ใช่จะโดนนาบก่อนรึเปล่า” นั่นไง! ไม่มีใครรู้จักผมดีเท่ารินอีกแล้ว ก่อนจะนวดมันก็ต้องมีนาบเป็นรางวัลนั่

“ผมต้องขอบคุณพี่นิดมากเลยนะครับ ขอบคุณที่ในวันนั้นดีกับริน กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ถือว่ามื้อนี้ผมเลี้ยงขอบคุณย้อนหลังนะครับ” เสียงของเฮียบอมเวลาพูดอะไรเป็นการเป็นงานยังคงนุ่มทุ้มน่าฟัง“เรื่องผ่านมาตั้งนานแล้วคุณบอม”“ผ่านมานานแล้วก็จริงครับ แต่ผมอยากใช้โอกาสนี้ขอบคุณพี่นิดจริง ๆ” ทั้งฉันและพี่นิดน้ำตารื้นเมื่อคิดถึงวันเก่าก่อน“รินขอบคุณพี่นิดนะคะ ไม่มีพี่นิดรินไม่รู้เลยว่าจะเป็นอย่างไรตอนนั้น” ฉันเข้าไปสวมกอดพี่นิดไว้แน่น ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องราวในวันนั้น ความตื้นตันใจยังคงเต็มเปี่ยมอยู่ในอกฉัน“ไม่เอา ๆ จะชวนมาร้องไห้ทำไม วันนี้วันดีอยากถ่ายรูปสวย ๆ มากกว่า” พี่นิดตัดบทเมื่อเห็นว่าฉันกำลังจะทำให้งานกร่อยเชฟเริ่มแนะนำอาหารแต่ละรายการ ไวน์แดงขวดละหลายหมื่นซึ่งเฮียบอมยอมทุ่มทุนสร้างมากวันนี้“ตอนที่คุณบอมจีบรินพอรู้พี่ไม่สบายใจเลย” พี่นิดพูดขึ้นในตอนที่เริ่มดื่มไปหลายแก้วแล้ว“ทำไมครับ นายของจ๊อดไม่ผ่านเหรอครับ” จ๊อดที่นั่งใกล้กับพี่นิดเอ่ยถามอย่างสงสัย แต่คำสงสัยดูจะไม่ทำให้เจ้านายของจ๊อดพอใจเลย“อือ ยังไงดีคุณบอมอายุมากกว่ารินหลายปี อีกอย่างคุณบอมดูเจ้าชู้มาก พี่ไม่คิดว่าจะจริงใจก