All Chapters of วันไนต์วาเลนไทน์ ( NC 18+): Chapter 71 - Chapter 79

“เออ ไม่หลงเมียแล้วจะให้ไปหลงใคร จริงไหมจ๊ะเมียจ๋า”“ใช่ค่ะเฮีย” ฉันซบอกกว้างของเฮีย ถึงสายตาฝั่งตรงข้ามจะมีทั้งขำและเบะปากมองบนจากพี่บอยฉันก็ไม่แคร์“พ่อจ๋าแม่จ๋า” เสียงน้องเบบี้วิ่งมาพร้อมบุ้งกี๋“ป้ารินจ๋า”ฉันผละจากอ้อมกอดของเฮียอ้าแขนรับน้องบุ้งกี๋ หอมแก้มเด็กอ้วนซ้ายขวา หลังจากกลับจากภูเก็ตทั้งเจ้บายและคุณเพชรก็เข้าไปคุยกับพ่อแม่ ท่านทั้งคู่ก็ไม่ได้ว่าอะไรคงเพราะเห็นว่าเจ้บายกับคุณเพชรโต ๆ กันแล้วตอนนี้ก็คงอยู่ในช่วงจีบกันนั่นแหละ จีบกันแบบไหนก็ไม่รู้บางวันฉันก็เห็นเจ้บายปวดหลังปวดเอวถึงกลับต้องพึ่งพาหมอนวดแผนไทย คงจีบกันหนักไปหน่อย“น้องเบบี้อยากมาหาพ่อแม่แล้วค่ะ” เจ้บายเดินเข้ามาส่งเด็กพร้อมทั้งจับจูงคุณเพชรเข้ามาด้วย“พี่บอย คุณน้ำชา คุณเพชรค่ะพ่อบุ้งกี๋” ทั้งสองคนค่อนข้างตกใจ คงเพราะเจ้บายรับบทแม่เลี้ยงเดี่ยวมานาน หลายคนเลยคิดว่าเธอคงเป็นพวกมั่วรักจนไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อเด็ก นั่นแหละนะบางครั้งสิ่งที่เราเห็นกับสิ่งที่เป็นมันก็ต่างกัน“บุ้งกี๋มีพ่อแล้วนะคะ ป้ารินรู้ไหม”“รู้แล้วค่ะ ยินดีด้วยนะคะ”“ใช่ค่ะ ยินดีมากเลยค่ะ” คำพูดของน้องบุ้งกี๋ฉาบไปด้วยรอยยิ้ม ดีใจกับเด็กทุกคนที่มีพ

บทที่ 43 แต่งแล้วจ้า 23 ฉันนั่งกุมขมับกับผลตรวจของตัวเอง เป็นไงชะล่าใจว่าไม่ท้องแน่ใครจะคิดว่าจะสองขีดเร็วขนาดนี้ อีกสองอาทิตย์จะแต่งงานอยู่แล้ว เร็วเกินไปไหมเนี่ย ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตกันสองคนอย่างเต็มที่เลย แต่ก็นั่นแหละ อย่างที่เฮียบอกว่าเฮียอายุมากแล้ว แล้วบอกว่าอยากเห็นหน้าหลานตัวเองกลัวตายก่อนหลาน ไม่ว่าลูกจะมาตอนนี้หรือตอนไหนแต่เมื่อเขามาแล้วฉันควรจะดีใจที่เขามาอยู่กับเรา ว่าแต่จะบอกเฮียยังไงดีนะ อยากให้เฮียเซอร์ไพรส์ ฉันเลยตัดสินใจไปฝากท้องกับหมอที่มาเปิดคลินิกหลังเลิกงาน หมอบอกว่าตอนนี้เพิ่งได้สี่สัปดาห์ ภาพอัลตราซาวนด์ในจอกับเสียงเต้นของหัวใจอีกดวงในตัวฉัน น้ำตาแห่งความดีใจก็ไหลรินออกมาไม่หยุด แบบนี้สินะความรักของแม่ “เห็นไหมคะ ตรงนั้นแหละเล็ก ๆ นั่นแหละ” “...” น่ารักจัง ยังไม่ทันรู้ว่าเป็นลูกสาวลูกชาย ทำไมถึงน่ารักได้ขนาดนี้นะ “เดี๋ยวหมอพรินต์ให้ไว้ไปอวดคุณพ่อนะคะ” หมอพรินต์รูปอัลตราซาวนด์ให้ฉันมาหนึ่งใบ ฉันยิ้มกับรูปนั้นไม่รู้กี่ครั้งแล้ว หน้าจอโทรศัพท์มือถือสั่นเพราะมีเบอร์โทร.เข้า ฉันยิ้มให้กับเจ้าขอ

“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ สบายมากวิ่งรอบสนามอีกห้ารอบยังได้เลยนะคะ” ได้ทีพูดไปเรื่อย ผมมองหน้ารินแล้วถึงกลับส่ายหัว จะเอาแรงไหนไปวิ่งรอบสนาม แค่ให้คาดิโอที่บ้านยังร้องยิ่งกว่าหมูโดนเชือดฤกษ์ส่งตัวบ่าวสาวก็มาถึงหลังจากนั้นไม่นาน ผ้าปูที่นอนที่ถูกจัดแต่งโดยฝีมือแม่กับพ่อของผม กลีบดอกกุหลาบสีแดงสดถูกโรยร้อยเรียงต่อกันเป็นรูปหัวใจ ผมเคยคิดประจำว่า ดอกสีแดงนั่นจะไม่มีหนามปนมาใช่ไหมคำอวยพรของพ่อและแม่ทำให้เราทั้งสองตื้นตันใจจนน้ำตารื้น ทำไมนะวันนี้ผมถึงได้ร้องไห้ง่ายขนาดนี้ แค่พ่อกับแม่และแม่พาพูดคำซึ้ง ๆ ผมก็น้ำตาแตกเสียแล้วช่วงนี้จิตใจของผมทำไมถึงได้อ่อนไหวขนาดนี้ อะไรนิดหน่อยก็ร้องไห้ หรือเพราะดีใจจนเกินไปกันนะ พ่อแม่ออกไปแล้วเหลือแต่ผมกับรินนั่งอยู่บนที่นอน“เฮียแค่แพ้ท้องอย่าคิดมาก” คำพูดของรินทำให้ผมถึงกับสะดุ้ง อะไรคือจะบอกว่าผมแพ้ท้องอย่างนั้นเหรอ ผมเนี่ยนะแพ้ท้องตลกแล้ว“ตลกแล้วหนู”“จริง ๆ นะคะ ผู้ชายที่รักเมียมาก ๆ มักแพ้ท้องแทนเมียนะคะ แสดงว่าเฮียต้องรักหนูมาก ๆ แน่เลยถึงได้แพ้ท้องแทนหนู” ปูมาขนาดนี้ไม่แพ้ท้องแทนเมีย ผมคงต้องโดนงอนสามวันเจ็ดวันแน่เลยยิ่งตอนนี้รินก็อารมณ์อ่อนไหวง่ายเ

รักในนักศึกษาหนุ่มที่มันสอนนั่นแหละ “เฮียก็ความสุขเล็ก ๆ น้อยของน้อง” ตั้งแต่เลิกรากันกับไอ้เบียร์ ยอมรับว่าบาสค่อนข้างถือตัวและไม่คบใครง่าย ๆ โดยเฉพาะคนรัก ตั้งแต่เลิกรากับไอ้เบียร์แล้วบาสยังไม่คบใครเป็นเรื่องเป็นราว ส่วนมากก็เป็นหนุ่มนักศึกษาแวะเวียนมาหามันที่คอนโด“ป้องกันด้วยระวังโรคด้วย” ผมบอกเพราะเป็นห่วงน้อง“เฮียสอนจระเข้ไหว้น้ำเหรอครับ” บาสมันก็กวนตีนผมอยู่ดี “โอ๊ย! รินตีเฮียทำไม” ผมหันไปมองเมียที่ตีแขนผม“จอเค่ไว่น้ำเหยอคับ” (จระเข้ว่ายน้ำเหรอครับ) น้องไบร์ตถามเสียงใส ตอนนี้เองผมถึงได้รู้ว่าเพราะอะไรรินถึงตีผม“ขอน้าบาสอุ้มหลานหน่อยสิครับบุ้งกี๋” บาสขออุ้มน้องบรีฟจากบุ้งกี๋ที่อุ้มมาสักพักแล้ว“ว่ายังไงครับบรีฟ หลานอาโตมาต้องสวยกว่าคุณแม่แน่เลย ดีนะที่หน้าตาเหมือนอา” บาสหันไปแขวะเมียผม ศึกเคยใช้แฟนร่วมกันสงบไปนานแล้ว แต่ได้โอกาสเมื่อไหร่เป็นต้องหยอกกันเจ็บ ๆ ประจำ“ไม่รู้จักทำเอง แล้วยังมาว่าเขาอีก” รินย้อนให้คนแกล้งแซวเธอ คู่นี้ไม่มีใครยอมใคร“อามีทองมารับขวัญด้วยนะครับ นี่ไงครับ” บาสล้วงเอาห่อผ้าแดงออกมาสองห่อ วางห่อหนึ่งไว้บนอกของน้องบรีฟ ส่วนอีกถุงยื่นมาให้ริน“อันนี้ให