All Chapters of วันไนต์วาเลนไทน์ ( NC 18+): Chapter 51 - Chapter 60

“มีแต่หมอที่มีเจ้าของ อีกอย่างอยากได้แฟนที่ไม่ต้องเจอหน้ากันตลอดค่ะ เดี๋ยวเบื่อแย่” เราสามคนพยักหน้ากับความคิดของน้องนา เจอกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ไม่น่าจะไหวนะ ต้องมีเวลาส่วนตัวบ้าง “แล้วหัวหน้าที่มาแทนพี่นิด มาเมื่อไหร่คะ” ฉันถามถึงหัวหน้าคนใหม่ที่จะมาแทนพี่นิด “มาพรุ่งนี้พี่อยู่ถ่ายงานให้เขาอีกห้าวัน เขาเก่งนะเคยทำงานโรงพยาบาลใหญ่มาหลายที่ ไม่ต้องกลัวเขาดูใจดีนะ พี่เจอเขาเมื่อวันที่เขามาพบ ผอ.” เอาจริง ๆ ฉันไม่เคยกังวลกับการมีหัวหน้าใหม่หรือหัวหน้าเก่า เพราะโดยนิสัยของฉันแล้วขยันทำงานจึงทำให้เป็นที่รักของหัวหน้ามาตลอด “อย่างรินใครเห็น ใครได้ทำงานด้วยยังไงก็รัก เราขยันนิสัยดี” “เพราะรินมีแบบอย่างที่ดีแบบพี่นิดไงคะ ถ้าไม่มีพี่นิดวันนั้นรินยังไม่รู้จะทำยังไงเลย” ฉันนึกถึงเรื่องสะเทือนใจครั้งนั้นทีไร หัวใจก็วูบโหวงทุกครั้ง สะเทือนใจกับเรื่องของผู้ได้ชื่อว่าเป็นพ่อ ผู้เป็นเจ้าของเลือดในกายฉันครึ่งหนึ่ง อีกส่วนอยู่ในใจก็อิ่มฟูเพราะความช่วยเหลือจากพี่หมอพี่พยาบาลในวันนั้น “รินจะแวะไปหาบ่อย ๆ นะคะ” “อย่างกับพยาบาลว่าง

“กินข้าวมาหรือยังคะ” รินถามสองสาว ทั้งสองโคลงศีรษะบ่งบอกว่ายังไม่ได้กินข้าว รินจัดการตักข้าวให้ทั้งสอง โดยให้บุ้งกี๋นั่งหัวโต๊ะ“นั่งหัวโต๊ะ ต้องจ่ายเงินนะรู้ไหม” บาสแซวหลานสาว“ไม่เป็นไร บุ้งกี๋มีเงิน” เพิ่งรู้ว่าหลานตัวน้อยของผมเป็นสายเปย์ เชื้อไม่ทิ้งแถวจริง ๆ พวกเราทั้งสามคนเรียกได้ว่าเป็นสายเปย์ตัวจริง ไม่ว่าจะเป็นบายหรือบาส“เชื้อแม่เค้าแรง” บาสแซวหันไปมองหน้ายายบาย ได้รับค้อนวงโตจากพี่สาวกลับมา“จ้า น้าบาสไม่เปย์เลยได้ยินว่าซื้อรถให้ผู้ชายหมดไปหลายล้าน” บายแซวกลับแรง เพราะก่อนหน้านี้บาสซื้อรถให้เบียร์ไปหลายล้าน ตอนนี้ยังเป็นคดีฟ้องร้องกันอยู่“ช่างมันเถอะ ใช่ว่าเราจะไม่มี ถือว่าฟาดเคราะห์ไป เงินไม่กี่ล้านถือว่าซื้อความสุขช่วงที่แกอยู่กับเขา” ผมบอกออกไป ไม่อยากให้น้องคิดมาก“เฮียรวยนี่นา แต่บาสยังไม่รวย”“แล้ว ๆ กันไปบาส อย่าไปสุงสิงกับคนแบบนั้นเป็นพอ ที่ได้จากเราไปเดี๋ยวเขาก็ใช้หมดเชื่อเถอะ คนโกงอย่างไรก็ไม่เจริญ” คำพูดของบายผมสนับสนุนนะ เงินบาปอยู่ได้ไม่นานหรอก“อือ...” บาสรับคำเบา ผมเข้าใจบาสนะ เพราะด้วยวัยที่ยังเป็นวัยรุ่น ความใจร้อน เจ้าคิดเจ้าแค้นต้องมีอยู่แล้ว ถ้าเราผ่านโ

“อ๊า” เสียงเราร้องประสานกันเมื่อฉันครอบครองเขาจนสุดลำ ฉันหันหน้าไปทางปลายเท้าของเขา นั่งยอง ๆ บนตัวเขา ท่านี้ Reverse Cowgirl [1] ที่สุดของที่สุด ฉันกำลังย้อนศรเขาอยู่ ไม่คิดว่าท่านี้จะเสียวจนร่างฉันสั่นแล้วสั่นอีก น้ำหวานกลางกายฉ่ำแฉะ ทุกจังหวะที่โยกขยับบนตัวเขา ทั้งลึก ทั้งเสียว ทั้งจุก“เฮียขาหนูเสียว เสียวมาก” ฉันร้องครางมองทะเลเบื้องหน้า ขยับกระแทกเขาไม่หยุด ยิ่งเสียวยิ่งอยากกระแทกเข้าหาเขา สองมือบีบเคล้นหน้าอกของตัวเอง เอวสองข้างถูกจับแน่นโดยคนที่คร่อมอยู่ เรี่ยวแรงฉันไม่มีแล้วจังหวะกระแทกของฉันสวนกระแทกกันกับของเขาเพียงเพราะคนกำหนดจังหวะคือเขา“เฮียขา...หนูไม่ไหว” ฉันกรีดร้องระทดระทวยอยู่บนร่างแกร่ง ยิ่งจังหวะที่เขาจับเอวฉันไว้แน่นให้เป็นเป้านิ่งจากนั้นรัวหน้าขาและแท่งเอ็นร้อนเข้าหาฉันอย่างบ้าคลั่ง“หนูท่านี้โคตรเสียว ลึกไปถึงมดลูกเลย แม่ง!” อา...พูดไม่เพราะเหมือนคืนแรกที่เจอกันเลย โอยเสียว เสียวจนหูตาฝ้าฟางเป็นอย่างนี้สินะ น้ำตาฉันไหลรินเพราะความเสียว ทำไมเสียวได้อย่างนี้“หนูโคตรฮอตท่านี้” เขาหันไปมองภาพสะท้อนของเราสองตรงกระจกบานใหญ่ข้างเตียงนอน ชัดเจน ผู้หญิงบนร่างเขากำลังบี

“ทำไมถึงไม่บอกว่าหิวจนท้องกิ่วละคะ น้าบาส”“เอ่อ นั่นสิ เฮียรู้ไหมทำไมไม่เรียกว่าหิวจนท้องกิ่ว” อ้าว! ไหงหวยมาออกที่ผมได้ ใครมันจะไปรู้วะ คำโบราณพูดต่อกันมา“เอ่อ...ลุงก็ไม่รู้ครับเป็นคำโบราณพูดต่อ ๆ กันมาครับ” ผมหันไปหารินเผื่อว่าเธอจะรู้แต่ดูเหมือนทุกคนในโต๊ะจะไม่มีใครรู้เลย ต่างพากันส่ายหน้า“ลุงบอมไม่ใช่คนโบราณเหรอคะ” นั่นไงหลานตัวดีเล่นผมแล้ว“ลุงแค่เกิดก่อนแม่บายแปดปีเอง ไม่ใช่คนโบราณครับ”“ลุงแค่เป็นคนแก่ค่ะ”“ยายบาย เดี๋ยวโดนดี”เสียงหัวเราะของเราดังขึ้นพร้อมกัน นี่แหละครอบครัวและเพื่อนฝูงผมชอบบรรยากาศแบบนี้ที่สุด การได้อยู่กับคนที่เรารักและรักเรา“บาย!” เสียงหนึ่งเรียกบายแต่พวกเราทั้งหมดกลับหันไปมอง ใบหน้าของผู้ชายที่ผมไม่คุ้นเคย อายุน่าจะไม่ต่างจากผมเขายืนขมวดคิ้วจ้องมองหน้าบายอย่างมีคำถาม“คุณเพชร!” บทที่ 33 พ่อของบุ้งกี๋ เสียงของผู้ชายที่มาใหม่ทำให้พวกเราหยุดและมองหน้ากันอย่างสงสัยว่าใครมาเรียกเจ้บายถึงโต๊ะส่วนตัวของพวกเราได้ “คุณเพชร!” เสียงของเจ้บายดูร้อนรน จนเฮียบอมไม่พอใจลุกไปยืนขวางหน้าผู้ชายคนนั้นไว้ก่อนที่จะถึงตัวของเจ้บาย “คุณเ

“สุขสันต์วันเกิดครับทูนหัว ขอให้หนูมีความสุข รักเฮียหลงเฮีย” “เดี๋ยวเฮียเดี๋ยว นี่อวยพรหนูหรือว่าอวยพรตัวเอง” “อวยพรหนูสิ ผัวดีขนาดนี้ไม่รักไม่หลงได้ยังไง” ผมยังคงอวยตัวเองต่อไป “จ้าพ่อคนดี” เธอใช้สองมือประคองข้างแก้มผมก่อนจะจูบผมอย่างดูดดื่ม ริมฝีปากบางขบเม้มริมฝีปากผมให้เปิดรับเรียวลิ้นของเธอเข้าในโพรงปาก หนึ่งปีจูบเก่งขึ้นจนผมตัวชา เธอดูดดึงลิ้นหนาของผมในบางจังหวะ “รักหนูจัง” “รินก็รักเฮีย” “รินครับ” ผมมองหน้าเธอใต้แสงจันทร์ ลูบไล้ข้างแก้มขาวเนียน จูบแผ่วเบาทะนุถนอมของผม อยากบอกเธอว่าเธอคือดวงใจของผม คือทูนหัว คือที่รัก คือคนที่ผมอยากอยู่ด้วยจนวันสุดท้ายของชีวิต “ริน เฮียอยากอยู่กับรินไปทั้งชีวิต ชีวิตที่เหลือของรินอยากอยู่กับเฮียไหม” หัวใจผมเต้นเร็วจนนับไม่ได้ ไม่คิดว่าการขอแต่งงานจะทำให้ใจเต้นแรงขนาดนี้“เฮีย!”“แต่งงานกับเฮียนะครับ ใช้ชีวิตที่เหลือของเราด้วยกันนะครับ” ผมคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ ล้วงเอาแหวนในกระเป๋ากางเกง ชูแหวนด้วยมือสั่น ๆ ของตัวเอง“แต่งงานกันนะครับ” เสียงผมสั่น น้ำตาไหลออกมาอย่างไม