All Chapters of วันไนต์วาเลนไทน์ ( NC 18+): Chapter 61 - Chapter 70

“เสียงดังอะไรกัน” บาสเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง ผมยุ่งยิ่งกว่ารังนก มาในชุดนอนผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม เขานี่มันคุณชายชัด ๆ ถ้ามองในมุมหญิงโคตรเสียดาย ของน่ากินแต่กินไม่ได้ริน นั่นน้องผัวเออ ลืม ๆ ขอโทษที“เรื่องคุณเพชร พ่อบุ้งกี๋” ฉันทำเสียงกระซิบกระซาบ ใบหน้าหล่อเหลาเบะปากอย่างหมั่นไส้“เจอกันไม่กี่ชั่วโมง จะให้อภัยมันแล้วเหรอ” ดูเหมือนบาสจะไม่เห็นด้วยกับความคิดของฉัน“ไม่ได้ให้อภัยแค่เรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้น” ฉันรีบแก้ตัวให้ทั้งคุณเพชร ทั้งเจ้บาย“รู้จักเขาเหรอเข้าข้างเขาแล้ว” บาสนั่งลงฝั่งตรงข้ามโซฟา เสยผมที่ยุ่งขึ้น เขาคือเฮียบอมเมื่อตอนวัยรุ่นเลยนะเนี่ย แต่ไม่ได้ลำเอียงใดเลย ฉันว่าเฮียบอมหล่อกว่า“ไม่ได้เข้าข้าง แค่ให้โอกาสคน ไม่รู้จักหรือไง” ฉันชักน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะเขานั่นแหละทำเสียงไม่พอใจใส่ฉันก่อน นี่อย่าบอกนะว่าแค้นเรื่องที่ฉันเคยคบกับไอ้พี่เบียร์นั่นอยู่“อย่าทะเลาะกันทั้งสองคนเลย”“จะฟ้องเฮียบอมว่าเธอเชียร์ไอ้นั่น” บาสหันมาคาดโทษฉันเฉยเลย อีเกย์เจ้าคิดเจ้าแค้น อีเกย์นิสัยไม่ดี“บาส เขาชื่อเพชร เรียกชื่อเขาดี ๆ ” “ใช่ ๆ” ฉันรีบผสมโรงกับพี่บายทันที นี่ถ้าไม่

“ครับ เมียอ้อนขนาดนี้ เฮียคงต้องยอมนั่นแหละ”“หนูรักเฮีย”“เฮียก็รักหนู อยากแต่งงานแล้ว” ผมอยากแต่งงานแล้ว อยากมีลูกน่ารัก ๆ อย่างบุ้งกี๋แล้ว คิดถึงตอนนั้นที่บุ้งกี๋เกิดผมอุ้มเด็กตัวเล็กแดง ๆ ครั้งแรก มือผมยังสั่นเพราะกลัวจะทำหลานหล่น ไม่คิดว่าเด็กหญิงตัวน้อยจะเข้ามาเติมความสุขให้พวกเราทั้งครอบครัวอานุภาพของความรักนั้นยิ่งใหญ่มาก การเกิดของบุ้งกี๋ทำให้ผมเลิกสูบบุหรี่ เลิกดื่มหนัก หันมาใส่ใจสุขภาพมากขึ้นเพราะกลัวตายเร็ว เดี๋ยวจะไม่ได้เห็นหลานตอนรับปริญญา“เฮียอยากมีลูกกี่คนคะ”“สักสามคนดีไหม” นึกถึงเด็กตัวเล็ก ๆ น่ารัก ๆ วิ่งเล่นในบ้าน หน้าตาเหมือนรินตอนเป็นเด็กหญิงภาริน ยิ่งคิดยิ่งอยากแต่งงานเสียวันพรุ่งนี้“สามคนนะคะ หนูยังเด็กท้องได้หลายคน เฮียได้ฝากอสุจิไว้หรือเปล่าเนี่ย จะติดไหมเนี่ย” สายตาเธอที่มองมารู้เลยว่าอยากลองดี อสุจิแข็งแรงหรือเปล่าไม่รู้แต่ตอนนี้อยากจะบอกว่า ผมแข็ง แรงดีมาก“ต้องลองหน่อยแล้วว่าเฮีย แข็ง แรงดีไหม” ผมจงใจเว้นจังหวะการพูดให้เธอเข้าใจว่าอะไรที่แข็งและแรงดี ผมพลิกกายให้คนบนตักนอนราบกับที่นอนนุ่ม ผมลุกขึ้นยืนและปลดเสื้อคลุมออกจากกาย มองภาพตรงหน้า เธอนอนเปลือยท

แล้วฉันล่ะ...“พี่พกอยู่ไหนคะ” ฉันตัดสินใจโทร.หาพี่พกอย่างน้อยเขาเคยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน อาจจะรู้จักพี่น้ำชาบ้าง ถ้าจำไม่ผิดเธอเคยเรียนที่เชียงใหม่แล้วไปทำงานที่กรุงเทพฯ‘อยู่ร้าน’“รินเข้าไปหาได้ไหม”‘มาสิ ไอ้บอมมาด้วยไหม’“ไม่ ไปคนเดียว ไปหาตอนนี้เลยนะ”‘อ้าวไม่ทำงานเหรอ’“ไม่ค่ะ เดี๋ยวไปหามีเรื่องอยากคุยด้วย”ฉันเลือกเปลี่ยนชุดก่อนออกไป ระยะทางระหว่างโรงพยาบาลไปหาร้านพี่พกไม่ไกลกันมากนัก นั่งรถแดงแค่ไม่กี่บาท ร้านอาหารของพี่พก เริ่มมีคนมาใช้บริการค่อนข้างบางตาในเวลาบ่ายแบบนี้ฉันมองหาไม่นานก็เจอคนที่เป็นเจ้าของร้าน เขาคงเดินมาจากห้องทำงานที่อยู่หลังร้าน“ว่าไงมาหาพี่ได้” คนเรียกตัวเองว่าพี่ลูบผมฉันอย่างเอ็นดู น้ำตาพลันรื้นออกมาอย่างไม่มีเหตุผลพี่พกดึงฉันเข้าไปกอด ฉันกอดเขาแน่น ความรู้สึกที่เขาเคยกอดเด็กหญิงคนที่กำพร้าพ่อไปตอนนั้น“ไม่ต้องร้อง” ยิ่งพี่พกบอกไม่ต้องร้องฉันยิ่งร้องหนักกว่าเดิม“พี่พก ฮือ ๆ” บทที่ 38 ต้องตัดใจพี่พกพาฉันเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขา คงเพราะไม่อยากให้ใครเห็นเราสองคนยืนกอดกันในเวลาที่ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้น และคนทั้งร้านก็รู้ว่าฉันคือแฟนของเพื่อนเขา ต

“ไม่มีค่ะ”“ไม่มีแล้วทำตัวแปลก ๆ หนูยิ้มน้อยลง กินน้อยลง แถมยังนอนร้องไห้อีก” เขารู้ทุกอย่างสินะ รู้ทุกอย่างที่ฉันเป็น เพียงแต่เขาไม่พูดออกมา“หนูคงเครียดเรื่องแม่น่ะค่ะ”“ไม่จริง เฮียไปหาแม่มาแล้ว แม่ไม่ได้เป็นอะไรและแม่เพิ่งรู้ว่าหนูจะย้ายไปลำพูน”“เฮีย!” เขาไม่ปล่อยผ่านจริง“แม่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสัปดาห์นี้พี่จะพาผู้ใหญ่ไปสู่ขอ หนูคิดจะทำอะไร” สายตาคาดคั้นถูกส่งมากดดันให้ฉันแทบหายใจไม่ออก ไม่อยากให้เขามองฉันด้วยสายตาแบบนี้เลยสักครั้งไม่อยากให้ทุกอย่างต้องจบลงแบบนี้เลย“รินแค่ยังไม่อยากแต่งงาน รินเพิ่งจะอายุยี่สิบห้าเอง รินอยากใช้ชีวิต รินยังไม่อยากมีลูก” โกหก ๆ คำพูดที่ออกไปมันคือคำโกหก โกหกที่สุดเท่าที่ฉันเคยพูดออกมาทุกคำพูดที่พูดออกไป นอกจากทำร้ายจิตใจเขาแล้ว คำพูดนั้นยังบาดลึกเข้าไปในใจฉัน อย่างไรเรื่องของเราก็เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่อาจทนรับกับบาดแผลของครอบครัวได้อีก“ทำไม แต่งงานแล้วใช้ชีวิตไม่ได้เหรอ”“...” ฉันเลือกที่จะเงียบเพราะเถียงไปก็รังแต่จะทำให้เขาโมโหหนักกว่าเดิม“หรือว่าเบื่อกันแล้ว ถึงไม่อยากใช้ชีวิตด้วยกัน ลงทุนไปขอให้ไอ้พกช่วยเลยสินะ”“เฮีย!”“เดี๋ยวนี้ผัวมันสำคัญน้อยกว่

ผมกอบกุมเต้างามด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างช่วยประคองร่างบางที่คร่อมอยู่ เธอยันตัวนั่งยอง สายตาเธอส่งมาให้ผมเตรียมตัวรับความเสียว มือเธอวางลงบนหน้าท้องผม ผมละมือจากการกอบกุมเธอ รอคอยให้เธอปรนเปรอ“อ๊า...อา” จังหวะที่เธอสับสะโพกเข้าหาผม เสียวจนไม่อาจบรรยายได้ แรงกระแทกที่เธอส่งมาหนักหน่วงและรุนแรง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไม่หยุด น้ำหวานเฉอะแฉะฉ่ำไปทั้งเราสอง“อ๊า...เฮีย” เธอเสร็จสมสั่นระริกไปทั้งร่าง แรงตอดรัดทำให้ผมแทบแตกกระจายทันที ร่างบางอ่อนระทวยนอนลงซบบนอกผมกอดรัดเธอแน่น ก่อนจะกระหน่ำท่อนเนื้อมันวาวเข้าหาเธอจากด้านล่าง เธอกรีดร้องด้วยความเสียว น้ำรักของเธอทะลักล้นออกมาอีกครั้งและอีกครั้งเธอรัดผมจนผมจะขาดออกจากกัน ผมพยายามยื้อช่วงเวลาของความเสียวออกไปอีกให้ยาวที่สุด แต่ความสุขจุกตรงปลายของแก่นกายจะปริออก“อ๊า...หนู...เฮียไม่ไหว” สุดท้ายผมก็แตกพ่าย อัดฉีดความสุขของผมในตัวเธอจนหมด เราทั้งสองยังสอดประสาน ผมโอบกอดเธอด้วยสองแขน ลูบแผ่นหลังเธออย่างเบามือกว่าลมหายใจเราจะคงที่ใช้เวลาอีกหลายนาที ผมควานหากระดาษทิชชูมาซับตรงรอยแยกเพื่อซับน้ำรักของเราสอง ผมดึงเธอเข้ามากอดทั้งที่เราสองยังเปล่า