All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 111 - Chapter 120

ฮั่วจินเฉินจ้องมองปฏิกิริยาของเธอด้วยสีหน้าที่มืดครึ้มลงราวกับพายุที่กำลังก่อตัวขึ้นในความมืด เขากระชากร่างบอบบางให้กลับมาเผชิญหน้าอย่างแรง “เสิ่นชู นี่มันหมายความว่าไง?”ร่างของเสิ่นชูสั่นเทาอยู่ในอุ้งมือหนา ริมฝีปากที่เพิ่งถูกเขาบดขยี้เม้มเข้าหากันแน่นกดซีดเซียว “ฉันแค่ไม่สบาย”ชายหนุ่มจ้องเขม็งลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะเค้นเอาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้ความหวาดกลัวนั้นออกมา แววตาของเขาเย็นเยือกจนน่าขนลุก “ไม่สบายหรือว่ารังเกียจกันแน่?”ไม่รู้เลยว่ามันเริ่มตั้งแต่ตอนไหนกันแน่ ที่เธอเริ่มต่อต้านสัมผัสจากเขาขนาดนี้ที่ผ่านมาเขาปักใจเชื่อมาโดยตลอดว่าเป็นเพียงกลเม็ดที่เธอใช้เรียกร้องความสนใจ ทว่าในตอนนี้กลับพบว่าทุกอย่างที่เขาเคยทระนงตนว่าอ่านใจเธอได้ทะลุปรุโปร่งนั้นช่างตื้นเขินและเบาปัญญาเหลือเกินเสิ่นชูสบตาเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดสายป่านจนสิ้นไร้วิญญาณ “ฮั่วจินเฉิน ฉันก็เป็นคนนะ มีเลือดเนื้อ มีความรู้สึก ไม่ใช่เครื่องบำบัดอารมณ์ใคร!”“ในเมื่อคุณไม่ได้รักฉัน และตอนนี้เหวินฉู่ก็กลับมาอยู่ข้างกายคุณแล้ว คุณไม่เห็นจำเป็นต้องฝืนใจตัวเองลงมาแตะต้องฉันให้แปดเปื้อนเ

เสิ่นชูข่มตาหลับลงช้า ๆ ปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ เธอทรุดกายลงนั่งบนตักแกร่งของเขาพลางเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มออกทีละเม็ดด้วยท่าทางที่ดูไร้ความกระดากอายจนกระทั่งถึงกระดุมเม็ดสุดท้าย มือบางกลับหยุดชะงักลงตรงหัวเข็มขัดนิรภัยอย่างดื้อดึงไอเย็นจัดจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานดูเหมือนจะชอนไชผ่านเสื้อผ้าเข้าสู่ผิวเนื้อจนร่างของเธอสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ฮั่วจินเฉินยังคงนั่งนิ่ง เอนกายพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีราวกับพระเจ้าที่กำลังดูการแสดงชั้นต่ำ “หยุดทำไม?”เสิ่นชูสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้าที่เหลืออยู่เอาเถอะ ถือเสียว่าถูกหมากัดสักครั้งจะเป็นไรไปทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบสัมผัสลงบนหัวเข็มขัดโลหะ ข้อมือของเธอก็ถูกฝ่ามือหนาตะปบไว้แน่นจนดิ้นไม่หลุด ร่างบางถลาเข้าหาแผงอกแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัว และก่อนที่ริมฝีปากจะทันได้เอ่ยประท้วง ฮั่วจินเฉินก็บดเบียดจูบลงมาอย่างรุนแรง เขาล่วงล้ำเข้าสู่เรียวปากของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ ราวกับจะสูบเอาลมหายใจและวิญญาณของเธอไปจนสิ้น“อื้อ...”ยิ่งเขาจู่โจมอย่างลึกล้ำ เสิ่นชูก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกผลักตกเหวขุ

【ลูกของหัวหน้าเหวินเป็นของประธานฮั่วเหรอ?】【พระเจ้า! หัวหน้าเหวินกับประธานฮั่วมีลูกด้วยกันแล้ว!】ข่าวฉาวสุดระเบิดนี้กระจายตัวในกลุ่มแชทอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างละทิ้งงานตรงหน้าเพื่อมาวิพากษ์วิจารณ์เรื่องเด็กคนนี้เสิ่นชูหัวเราะออกมาเบาๆ กับตัวเองการที่เหวินฉู่ส่งรูปนั้นลงในกลุ่ม ก็คงตั้งใจจะให้เธอเห็นนั่นแหละใช่ไหม?เธอกดบันทึกรูปภาพไว้ และทันทีที่กดออกมา รูปนั้นก็ถูกเหวินฉู่ลบออกไปพร้อมข้อความ: 【ขอโทษนะคะทุกคน พอดีส่งผิดค่ะ】【ฮั่นแน่ หัวหน้าเหวิน จะรีบลบทำไมคะ พวกเราเห็นกันหมดแล้ว!】เพื่อนร่วมงานต่างพากันแซวเหวินฉู่: 【โธ่ ก็ส่งผิดจริงๆ นี่นา พวกคุณต้องเก็บเป็นความลับนะ】เสิ่นชูมองข้อความนั้นแล้วยกยิ้มที่มุมปากในเมื่ออยากให้เป็นแบบนี้ เธอก็จะช่วยสงเคราะห์ให้เสียหน่อยแล้วกันเธอจัดการส่งรูปนั้นต่อให้แม่สามีอย่างหลี่ม่านอวี้ทันที: 【แม่คะ ยินดีด้วยค่ะ แม่มีหลานชายแล้ว】ขณะนั้นหลี่ม่านอวี้กำลังนอนทำหน้าพักผ่อนอยู่ที่สถานเสริมความงามกับกลุ่มเพื่อนสาว เมื่อหันมาเห็นข้อความจากเสิ่นชู คิ้วของเธอก็ขมวดมุ่นทันทีและพอกดดูรูปภาพ เธอก็ถึงกับสะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งพรวดจากเตียงนวดคุณนายที

คุณนายฟางเป็นลูกค้าประจำของร้านนี้ แถมยังเป็นระดับ VIP พนักงานขายทำยอดไปได้ไม่น้อยเพราะเธอ จึงไม่มีใครกล้าเสียมารยาทด้วยต่างพากันกุลีกุจอหาน้ำหาท่ามาเสิร์ฟพร้อมเตรียมที่นั่งให้เสร็จสรรพ“คุณหมอเสิ่นคะ เดือนหนึ่งเธอหาเงินได้เท่าไหร่กันเชียว? ถึงกล้ามาเดินร้านแบรนด์เนมแบบนี้?” คุณนายฟางลูบกระเป๋า LV ในมือพลางมองด้วยสายตาดูแคลน “วัยรุ่นสมัยนี้อย่ารักสวยรักงามจนเกินตัวนักเลย ถ้าไม่มีกำลังพอก็อย่าฝืนตัวเองดีกว่า”เสิ่นชูหัวเราะออกมา “แล้วที่คุณนายฟางใช้เงินที่ได้จากการติดสินบนและทำผิดกฎหมายของสามีมาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ ไม่เรียกว่ารักสวยรักงามเกินตัวเหรอคะ? นี่ถ้าผู้อำนวยการฟางที่กำลังติดคุกอยู่รู้เรื่องนี้เข้า ไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไงนะคะ”“นังสารเลว แกยังกล้าพูดถึงเรื่องนี้อีกเหรอ!”พอถูกจี้จุดเรื่องนี้เข้า คุณนายฟางก็ของขึ้นทันทีคุณนายฉีถลึงตาใส่คุณนายฟางพลางแค่นเสียงฮึในลำคอ “ยัยแก่ กล้าดุยัยหนูของฉัน เดี๋ยวเธอก็โดนกรรมตามสนองหรอก”“ยัยบ้า แกด่าใครว่ายัยแก่!”คุณนายฉีรีบมุดไปหลบหลังเสิ่นชู โผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งแล้วหัวเราะร่า “ยัยบ้า? ยัยบ้าด่าใครเหรอจ๊ะ?”“แก—” ดูเหมือนพนั

ในช่วงโพล้เพล้ ฉีเวินเหยียนขับรถมาส่งเสิ่นชูด้วยตัวเองที่คอนโดไท่ผิง ก่อนที่เสิ่นชูจะก้าวลงจากรถ จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “คืนนี้หลังสองทุ่มพอจะมีเวลาว่างไหมครับ?”เสิ่นชูชะงักอยู่ที่ประตูรถพลางถามด้วยความสงสัย “มีอะไรเหรอคะ?”“คืนนี้ผมมีงานเลี้ยงสังสรรค์น่ะครับ พอดีผมเพิ่งมาถึงเมืองจิงได้ไม่นานเลยยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับคนอื่นเท่าไหร่ ไม่ทราบว่าพอจะให้เกียรติมาเป็นคู่ควงของผมได้ไหมครับ”ฉีเวินเหยียนมองมาที่เธอ พร้อมกับเสริมอย่างใส่ใจว่า “ผมเพิ่มเงินให้ได้นะ”เสิ่นชูตอบตกลงโดยไม่ลังเลเลยสักนิดฉีเวินเหยียนยิ้มรับโดยไม่พูดอะไรจู่ๆ เธอก็พูดขึ้นด้วยท่าทางจริงจัง “ไม่ต้องเพิ่มเงินหรอกค่ะ ถือว่าเห็นแก่หน้าคุณน้าฉี ฉันจะไปเป็นคู่ควงให้คุณฟรีๆ”ลำพังแค่เขาให้เงินเธอวันละแสนหยวนก็นับว่ามากเกินพอแล้วเธอไม่ใช่คนโลภแววตาของฉีเวินเหยียนฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มจนตาหยี “งั้นเดี๋ยวผมมารับนะครับ”หลังจากเขากลับไป เสิ่นชูก็เข้าบ้านไปอาบน้ำชำระร่างกายเมื่อเปิดลิ้นชักออกมาเห็นเครื่องสำอางที่วางอยู่เต็มตู้ เธอก็ตกอยู่ในภวังค์ไปครู่ใหญ่เธอลืมไปเสียสนิทว่าเธอก็เคยเป็นเด็กสาวที่รักสวยรั