جميع فصول : الفصل -الفصل 110

ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าคือสิ่งที่เธอเคยเฝ้าวิงวอนต่อโชคชะตาอย่างที่สุด การได้ยืนเคียงคู่เขาในฐานะสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียว มิใช่คนแปลกหน้าที่ไร้เยื่อใยต่อกัน ทว่าความปรารถนาที่เคยดูห่างไกลกลับหยิบยื่นมาให้ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงเดือนเศษ ทุกอย่างเกิดขึ้นในจังหวะที่หัวใจของเธอกำลังจะถอดใจพอดี... มันช่างประจวบเหมาะจนน่าขัน ความอ่อนโยนที่เขามอบให้เป็นเพราะนึกเวทนาความทุ่มเทตลอดหกปี หรือมาจากความรู้สึกผิดบาปเรื่องเสิ่นฮ่าวกันแน่?ปลายจมูกของเสิ่นชูร้อนผ่าว เธอพยายามรั้นหัวใจไม่ให้หวั่นไหว บดขยี้ความขุ่นมัวที่ตีตื้นขึ้นมาในอกให้จมลงไปภายใต้ความนิ่งเฉย“ประธานฮั่วคะ แฟนสาวของคุณใส่ชุดนี้แล้วสวยจริง ๆ ค่ะ! อย่างกับดาราฮอลลีวูดแนะ ดูดีมากเลยค่ะ!” พนักงานร้านอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม “เธอไม่ใช่แฟนผมครับ...” “ฉันเป็นแค่ผู้ช่วยของคุณฮั่วค่ะ” หวังน่า “?” ทั้งคู่โพล่งออกมาพร้อมกันในจังหวะที่สายตาปะทะเข้าอย่างจัง เสิ่นชูรีบหลบวูบทันที เธอพยายามรักษาท่าทีห่างเหินทว่ายังคงไว้ซึ่งความสุภาพ “ขอบคุณคุณฮั่วที่สละเวลามาช่วยเลือกชุดนะคะ ส่วนค่าชุดนี้ รบกวนหักจากเงินส่วนของฉันแล้วกันค่ะ ฉันขอตัวไปเปลี

เสิ่นชูยังคงก้มหน้าก้มตาจัดแจงคลี่ผ้าห่มพลางกุเรื่องขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ช่วงนี้ฉันอยู่ในวันนั้นของเดือนพอดี นอนไม่ค่อยหลับเท่าไหร่ กลัวว่าจะพลิกตัวไปมากวนคุณเสียเปล่า ๆ ” ฮั่วจินเฉินไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เขาเพียงส่งเสียงตอบรับ อืม ในลำคอแผ่วเบาพลางเอ่ยถาม “ไม่อาบน้ำเหรอ?” “...อ้อ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ” เสิ่นชูรีบคว้าชุดนอนที่เตรียมไว้แล้วกัดฟันก้าวเข้าห้องน้ำไปทันที ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ใช้ชีวิตในฐานะภรรยาของฮั่วจินเฉิน เสิ่นชูกลับไม่เคยชินกับการต้องผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย แม้จะอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกันทว่าความประหม่าและอึดอัดใจยังคงเกาะกินใจเธออยู่เสมอ เธอใช้เวลาซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำเนิ่นนานเพียงเพื่อต้องการถ่วงเวลารอให้ฮั่วจินเฉินเข้านอน ทว่าเมื่อก้าวออกมากลับพบว่า เขานั่งพิงหัวเตียงในท่าทางเกียจคร้าน กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยคละคลุ้งขณะที่เขากำลังตกอยู่ในภวังค์ เสิ่นชูพยายามทำตัวให้ไร้ตัวตนที่สุดพลางเดินตรงไปยังที่นอนบนพื้น เตรียมจะเอนกายลงพักผ่อน ทว่าในจังหวะนั้น ฮั่วจินเฉินกลับขยี้ปลายบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่จนดับสนิท ก่อนจะปรายตามามองแล้วเอ่ยสั่งเสียงเ

คุณย่าฮั่วไม่ได้ไยดีต่อท่าทีบีบน้ำตาอันน่าเวทนาของเหวินฉู่ ท่านเพียงแต่เค่นเสียงเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง “ไม่โทษหล่อนแล้วจะให้ไปโทษหมาที่ไหน? หายหัวไปตั้งหกปี กลับมาคราวนี้หนังหน้ายังหนาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน!”เมื่อถูกฉีกหน้ากากต่อหน้าธารกำนัลอย่างไร้เยื่อใย เหวินฉู่พลันหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษฮั่วจินเฉินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ “คุณย่าครับ เรื่องของผมกับเธอ รบกวนคุณย่าอย่าเข้ามาก้าวก่ายเลยครับ แล้วก็ช่วยเลิกอคติและตั้งแง่กับเธอเสียทีเถอะ” เขาช้อนร่างของเหวินฉู่ขึ้นในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม เขาเมินเฉยต่อการมีอยู่ของเสิ่นชูและไม่แม้แต่จะปรายตามองเธอ ก่อนจะเดินหายจากไปคุณย่าฮั่วทอดมองตามแผ่นหลังของหลานชายพลันลอบถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงด้วยความผิดหวัง ท่านหันกลับมามองเสิ่นชูที่ร่างกายเปียกปอนโชกไปทั้งตัวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร “ดูท่าว่าตอนนี้ตระกูลฮั่วจะติดค้างหนูชูเสียแล้วล่ะ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณย่า” เสิ่นชูเค้นยิ้มขื่นที่แสนเศร้าออกมาอย่างไรเสียเธอก็ตัดสินใจที่จะสะบัดพันธนาการแห่งการสมรสนี้อยู่แล้วท่าทีเย็นชาหรือความไร้หัวใจของฮั่วจินเฉินในวันนี้ จึงไม่มีน้ำหน

คำพูดของฮั่วจินเฉินเปรียบเสมือนน้ำแข็งขั้วโลกที่สาดรดลงมากลางใจ ดับสิ้นซึ่งเปลวไฟแห่งความหวังและเศษเสี้ยวความรักที่เคยหลงเหลืออยู่จนมอดไหม้เสิ่นชูจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ทั้งคับแค้น โกรธขึง และไม่ยินยอม ทว่าลึก ๆ เธอกลับสงบนิ่งได้อย่างประหลาดที่แท้ ในยามที่คนเราแหลกสลายจนถึงขีดสุด หยาดน้ำตากลับเหือดแห้งไปเสียดื้อ ๆ ไม่ร่วงหล่นออกมาแม้เพียงหยดเดียววินาทีนี้ ความรู้สึกเดียวที่หลงเหลืออยู่ในใจเธอ คือความสมเพชที่มีต่อชายตรงหน้าอย่างที่สุด“ในเมื่อคุณตราหน้าว่าฉันเป็นคนแย่งชิงตำแหน่งของเธอมาตลอดหกปี ถ้าอย่างนั้น ฉันจะคืนมันให้ตอนนี้เลย เป็นไง คุณว่าดีไหม?”เสิ่นชูผลักมือของฮั่วจินเฉินออกอย่างเย็นชา ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะก้าวเดินจากไป ข้อมือเรียวกลับถูกเขาคว้าหมับไว้แน่นจนเจ็บ แววตาของชายหนุ่มทอประกายอำมหิตขึ้นมาในทันที “คุณพูดว่าอะไรนะ?”“ฉันบอกว่า ฉันจะคืนตำแหน่งนี้ให้เจ้าของที่แท้จริงไง ไม่ได้ยินเหรอ ฉันจะเปิดโอกาสให้คุณได้ชดเชยความผิดบาปที่มีต่อเธอได้อย่างเต็มที่ยังไงล่ะ”เสิ่นชูสะบัดมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรงราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขา ก่อนจะก้าวเดิน

ฮั่วจินเฉินปรายตามองเอกสารตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความประหลาดใจ เพราะทุกอย่างล้วนตกอยู่ในข่ายที่เขาคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า “เสิ่นชูเป็นคนขอให้เขาช่วยสืบสินะ”“ตระกูลฉินกับตระกูลฮั่วเราไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว หากคุณเสิ่นใกล้ชิดกับคุณชายฉินมากเกินไปจนถลำลึก แล้วเกิดถูกเขาปั่นหัวหลอกใช้ขึ้นมา...”“นั่นมันก็เรื่องของเธอ”แววตาของชายหนุ่มเย็นเยียบดุจหยาดน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดู เขาปั้นหน้าเคร่งขรึมราวกับสลักคำว่าไม่ใส่ใจไว้จนทั่วใบหน้าหวังน่ามองภาพนั้นแล้วได้แต่ลอบระอาใจอยู่เงียบ ๆ ปากก็บอกว่าไม่สน แต่ทำไมถึงได้ปั้นหน้ายักษ์ถมึงทึงราวกับจะกินเลือดกินเนื้อใครขนาดนี้กัน?“ถ้าอย่างนั้น คดีของเสิ่นฮ่าวเรายังต้องสืบสวนต่อไหมคะ?” ฮั่วจินเฉินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ บรรยากาศในห้องกดดันจนแทบหายใจไม่ออก “สืบทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ให้หมด อย่าให้ตกหล่นแม้แต่คนเดียว”หลังจากหวังน่าก้าวพ้นประตูห้องทำงานไปได้ไม่นาน เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจาก เหวินฉู่เสียงสะอื้นไห้อย่างหนักดังลอดมาจากปลายสายจนฟังแทบไม่เป็นศัพท์ “จินเฉิน ซีซีหกล้มบาดเจ็บหนัก ฉันพยายามปลอบเท่าไ