All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 91 - Chapter 100

ทันทีที่เสิ่นชูกดรับสาย ปลายสายกลับเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้แทบขาดใจของคุณแม่เสิ่น “ฮ่าวเอ๋อร์เขา… เขาเกิดเรื่องแล้ว!”เธอชะงักไป ในสมองมีแต่ความว่างเปล่า ได้ยินเพียงอื้ออึงก้องสะท้อนอยู่ในหูเสิ่นชูรีบตรงดิ่งไปยังห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลกลาง คุณแม่เสิ่นนั่งทรุดอยู่บนเก้าอี้ร้องไห้แทบขาดใจ ส่วนคุณพ่อเสิ่นที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน ปอยผมที่ข้างหูของคุณพ่อเสิ่นก็ขาวโพลน ราวกับแก่ลงไปอีกสิบปีเสิ่นชูรีบคว้าตัวพยาบาลคนหนึ่งมาถามด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน “เกิดอะไรขึ้นกับคนที่อยู่ในห้องฉุกเฉิน!”“ได้ยินมาว่าถูกซ้อมจนเลือดออกในกะโหลกศีรษะอย่างรุนแรงจนช็อก ตอนนี้คุณหมอหลิวกำลังผ่าตัดช่วยชีวิตอยู่ค่ะ”ถูกซ้อม…เขาโดนซ้อมในสถานีตำรวจอย่างนั้นเหรอ?เป็นไปได้ยังไง...เสิ่นชูปล่อยมือ ยืนอึ้งอยู่กับที่ ร่างของเธอสั่นไม่หยุดเธอบุกพรวดพราดเข้าไปในห้องผ่าตัดคุณหมอที่อยู่ข้างในกำลังจะเอ่ยปากห้าม แต่พอเห็นว่าคนที่เข้ามาเป็นใคร จึงเปลี่ยนน้ำเสียง “คุณหมอเสิ่น คุณมาทำอะไรที่นี่?”“เขาเป็นน้องชายฉัน ฉันต้องช่วยชีวิตเขาให้ได้!”พูดจบ เธอกำลังจะเปลี่ยนชุดเป็นชุดผ่าตั

มือของเสิ่นชูหยุดค้างอยู่บนลูกบิดประตู ร่างแข็งทื่ออยู่นอกห้อง ฟังคำพูดของคุณพ่อเสิ่นด้วยความไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเก็บกลับมา…เก็บใครมาเลี้ยง?เธอเหรอ?“คุณกำลังโทษฉันงั้นเหรอ?”อารมณ์ของคุณแม่เสิ่นที่เก็บกดมานาน ปะทุออกมาจนหมด “แล้วเรื่องลูกสาวแท้ๆ ของเราที่เพิ่งคลอดออกมาก็ถูกแม่ของคุณขายทิ้งอย่างไม่เห็นค่า ทำไมไม่พูดบ้างล่ะ! ตระกูลเสิ่นดูถูกลูกสาวถึงขนาดต้องขายลูกแท้ๆ ของฉันเลยเหรอ?”“ตอนที่ฉันเจ็บปวดเพราะสูญเสียลูกสาวไป ฉันเก็บเสิ่นชูกลับมาเลี้ยง คุณเข้าใจความรู้สึกนั้นบ้างไหม! คุณไม่เข้าใจอะไรเลย คุณสนใจแค่เรื่องที่จะมีลูกชายไหมเท่านั้น แม้แต่ฉันที่เป็นภรรยาของคุณ ก็เป็นแค่เครื่องมือที่ให้ตระกูลเสิ่นมีทายาทสืบสกุลก็เท่านั้น!”คำพูดพวกนี้ คุณแม่เสิ่นเก็บไว้ในใจนานมากแล้วตอนนี้หลังจากเสิ่นฮ่าวเกิดเรื่อง เธอก็กล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับทุกอย่าง กล้าเผชิญหน้ากับสามีที่เอาแต่ควบคุม และกล้าเผชิญหน้ากับชีวิตแต่งงานที่ไม่เคยยุติธรรมกับเธอเลยสักครั้งคุณพ่อเสิ่นเองก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เงียบคุณแม่เสิ่นเช็ดน้ำตา วินาทีนั้นเอง เธอถึงได้เหลือบไปเห็นเสิ่นชูที่ยืนอยู่ที่หน้าประต

เสิ่นชูกลับมายังที่คอนโดพร้อมฮั่วจินเฉิน เรื่องที่เขาตัดสินใจแล้ว ต่อให้เธอพูดมากแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์ฮั่วจินเฉินกดรหัสเปิดประตู เขาเดินเข้าไปก่อน เสิ่นชูเดินตามหลังเข้ามาเมื่อแสงไฟตรงหน้าประตูสว่างขึ้น เขาถอดเสื้อสูทออกอย่างไม่เร่งรีบ แล้วถอดนาฬิกาข้อมือออกตามลำดับ ภายใต้บรรยากาศที่อึดอัดแบบนี้ ทุกอิริยาบทของเขากลับดูแฝงไปด้วยแรงกดดันและความเป็นเจ้าของ ทำให้รู้สึกถึงอันตายอย่างอดไม่ได้“ฉันจะนอนห้องรับแขก”เธอแสดงท่าทีอย่างชัดเจน เดินผ่านเขาไปทางห้องรับแขกทันทีฮั่วจินเฉินเพียงมองตามแผ่นหลังของเธอ ไม่พูดอะไรทันทีที่เสิ่นชูเข้าห้องนอน สิ่งแรกที่ทำคือการล็อกประตูห้องเธอกลัวกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้ และไม่อยากให้มันหลุดจากการควบคุมด้วยแต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น คือกลัวว่าตัวเองจะหวั่นไหวเพราะเรื่องนี้...เช้าวันต่อมา เสิ่นชูมาถึงโรงพยาบาลแต่เช้า หน้าห้องไอซียูมีบอดี้การ์ดมาใหม่อีกสองคนเฝ้าอยู่ ดูเหมือนผลัดเวรกันเมื่อเสิ่นชูเข้าไปในห้องผู้ป่วย คุณพ่อเสิ่นมาถึงก่อนแล้ว กำลังยื่นอาหารเช้าให้คุณแม่เสิ่นคุณแม่เสิ่นหันมามองเธอ ใบหน้าอิดโรยไม่รู้เพราะอดนอนทั้งคืนหรือเปล่า

เสิ่นชูหุบยิ้ม มองไปที่เธอ “ถ้าจะพูดเรื่องรู้สึกผิด เขานั่นแหละที่ผิดกับฉันก่อน”ฮั่วเจินเจินหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน “อย่ามาทำตัวเหมือนคนสูงส่งไปหน่อยเลย เธอรู้ดีแก่ใจว่าอยู่กับพี่ชายฉันก็เพราะอะไร ยังมาทำหน้าใสซื่อให้ใครเขาดูกัน?”“เสิ่นชู ตอนนั้นก็เป็นเธอเองไม่ใช่หรือไงที่ยอมลดตัวมาเป็นหมาตามตื้อเขาเอง ไม่มีใครบังคับเธอเลยนะ พี่ชายฉันก็แค่ไม่ได้รักเธอเท่านั้นเอง รับไม่ได้แล้วเหรอ? ตลกจริงๆ เลย!”“ถ้าเธออยากไปคบกับผู้ชายคนอื่นก็เชิญ อย่างน้อยก็ไปจากพี่ชายฉันก่อนสิ อย่าไปมั่วกับผู้ชายสกปรกข้างนอก แล้วเอาโรคกลับมาติดพี่ชายฉันล่ะ”สีหน้าเสิ่นชูเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที ก่อนจะยกมือขึ้นตบไปที่หน้าของเธออย่างแรงหน้าของฮั่วเจินเจินเบือนปตามแรงตบฮั่วเจินเจินอึ้งไปหลายวินาที ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นจับแก้มของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองเสิ่นชู “เธอ… เธอกล้าตบฉันเหรอ?”ตั้งแต่เกิดมา นอกจากคุณย่าแล้ว ก็ไม่เคยมีใครกล้าตบเธอแบบนี้มาก่อน“ตบก็ตบไปแล้ว ยังมีอะไรไม่กล้ากันอีกล่ะ? ฉันมีหน้าที่ต้องทนเธอด้วยหรือไง?” เสิ่นชูพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด “ฮั่วเจินเจิน เธอจะว่าอะไรฉันก็เรื่องของเธอ แ

ฮั่วจินเฉินส่งสัญญาณให้ผู้กำกับหลิวขึ้นมาบนรถผู้กำกับหลิวอ้อมไปอีกด้าน เปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่ง “เจ้าหน้าที่ที่เข้าเวรวันนั้นเป็นญาติของผู้อำนวยการหวี ไม่ว่าผมจะถามยังไง เขาก็ยืนยันว่าวันที่เข้าเวรเขาเผลอหลับไป ไม่มีใครมารายงานเรื่องนี้เลยครับ”“อีกทั้งในวันนั้นมีการลงบันทึกว่ากล้องวงจรปิดภายในอาคารอยู่ในระหว่างการซ่อมบำรุง เจ้าหน้าที่ในห้องควบคุมคิดว่าเป็นการซ่อมแซมตามปกติ แล้วก็เห็นว่าพวกเขาถูกขังอยู่ด้วยกัน คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่นอน ก็เลย...”ยิ่งพูดผู้กำกับหลิวก็ยิ่งพูดไม่ออกเพราะความบกพร่องภายในสถานีตำรวจ เป็นเหตุให้ผู้ต้องหาบาดเจ็บสาหัส หากเรื่องนี้รู้ถึงหูผู้ใหญ่ล่ะก็ ตำแหน่งผู้กำกับสถานีอย่างเขาคงต้องถูกปลดฮั่วจินเฉินคลายเนกไทเล็กน้อย “เข้าเวรแล้วหลับไป? กล้องเสียต้องซ่อม? ถึงแม้กล้องในห้องขังจะพัง ก็ต้องมีคนเฝ้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่ใช่เหรอ?”เขาเหลือบตามองอย่างเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความเหนือกว่า “ผู้กำกับหลิว ช่องโหว่รูเบ้อเร่อขนาดนี้? คุณยังดูไม่ออกอีกเหรอว่าเป็นเพราะอะไร?”เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากของผู้กำกับหลิวทันทีน้ำเสียงของฮั่วจินเฉินนั้นเหมือนจะสง