All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 181 - Chapter 190

เสิ่นชู เดินทางกลับไปยังบ้านตระกูลเสิ่นเพื่อเยี่ยมแม่ของเธอคนที่มาเปิดประตูให้คือแม่บ้าน และยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากถาม ภายในบ้านก็มีเสียงของแม่ดังแว่วออกมา "ใครมาน่ะ?"แม่เสิ่นเดินมาที่ห้องนั่งเล่น พอเห็นว่าเป็นเสินชูก็ชะงักไปครู่หนึ่ง "เสี่ยวชู?"หลังจากแม่บ้านขอตัวไปทำงานต่อ เธอจึงพยุงแม่มานั่งลงที่โซฟา "แม่คะ ช่วงนี้มีคนคอยดูแลแม่เรียบร้อยดีไหมคะ?""วางใจเถอะ เขาไม่ได้ปฏิบัติกับแม่แย่หรอก" แม่ของเธอนั่งลงอย่างไม่รีบร้อน การจัดการของ ฮั่วจินเฉิน นั้นนับว่ารอบคอบไร้ที่ติจริงๆแต่ต่อให้เขาจะจัดการดีแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันซึ้งน้ำใจเขา เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ แม่ก็เหลือบมองไปทางห้องครัวแวบหนึ่ง ก่อนจะกุมมือเสิ่นชูแล้วกระซิบเสียงเบา "เราจะออกจากเมืองจิงกันจริงๆ เหรอ? แล้วน้องชายของลูกล่ะ เขาจะไปได้ไหม?"เสิ่นชูพยักหน้า "ทุกอย่างเตรียมการไว้หมดแล้วค่ะ บ้านฉันก็หาไว้แล้วด้วย"แม่เสิ่นมองไปรอบๆ บ้านหลังใหญ่ด้วยความอาลัยอาวรณ์ "นี่เป็นบ้านที่คุณพ่อของลูกทิ้งไว้ให้ อยู่ที่นี่มานาน พอจะต้องขายจริงๆ แม่ก็ใจหายเหมือนกันนะ"แต่ถ้าไม่ขาย พวกญาติพี่น้องตระกูลเสิ่นก็ยังคงจ้องจะฮุบอยู่ดี และในเมือ

สองวันต่อมาเสิ่นชู เดินออกมาจากอาคารศัลยกรรมของโรงพยาบาล พอเงยหน้าขึ้นก็เห็น ฉินจิ่งซู เดินวนเวียนอยู่แถวประตูหมุนท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมาเธอเดินเข้าไปหาเขา "พี่ฉินคะ?"ฉินจิ่งซูหันกลับมามองเธอ พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ "เธอนั่นเอง""มายืนทำอะไรตรงนี้คะ?"เขาหลบสายตาเธอ "มารอคนน่ะ"ความจริงเขาตั้งใจมาหาเธอ เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะใช้ข้ออ้างอะไร และยังกังวลว่าเธอจะเก็บเอาคำพูดของ ฮั่วจินเฉิน มาคิดจนไม่ยอมพบหน้าเขาอีกเสิ่นชูเข้าใจไปอีกทางจึงพูดติดตลก "ที่นั่งในโถงผู้โดยสารไม่คิดเงินนะคะ พี่ไปนั่งรอข้างในก็ได้""ตอนนี้พี่นั่งไม่ติดน่ะสิ" สายตาของเขาเหลือบไปมองที่หน้าท้องของเธอเพียงครู่เดียว "คุณป้าสบายดีไหม?"เธอพยักหน้า "สบายดีค่ะ""วันนั้น..." ฉินจิ่งซูมองเธอพลางเอ่ยปากอย่างยากลำบาก "พี่จากมาปุบปับโดยไม่ได้ล่ำลาเธอกับคุณป้า พวกเธฮจะคิดว่าตัวพี่มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"เธอกล่าว "เรื่องวันนั้นโทษพี่ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันเองก็ไม่นึกว่าฮั่วจินเฉินจะโผล่มาเหมือนกัน"ฉินจิ่งซูถอนหายใจอย่างโล่งอก "เสิ่นชู ถ้าวันหนึ่งเธอรู้ว่าพี่ทำเรื่องที่ผิดต่อเธอ เธอจะเลิกคบกับพี่ไหม?"เสิ่นชูสงสัย "พี่ทำจริ

ฮั่วจินเฉิน นวดสันจมูกเบา ๆ ใบหน้าแสดงออกถึงความรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัดในอดีตเวลาที่เหวินฉู่ เสียใจแล้วร้องไห้ ตอนนั้นเขาจะใจอ่อนและรู้สึกสงสาร แต่ในตอนนี้ ผู้หญิงที่เอะอะก็ร้องไห้ กลับทำให้เขารู้สึกรำคาญเมื่อเห็นว่าฮั่วจินเฉินไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาปลอบโยนตน เหวินฉู่ จึงค่อย ๆ เงียบเสียงสะอื้นลงผู้ดูแลหลิน นำตัวแม่บ้านสองคนที่อยู่ในเหตุการณ์มา ทั้งคู่ยืนตัวสั่นงันงก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง การที่ดูแลเด็กไม่ดีจนเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ พวกเธอรู้ดีว่าหน้าที่การงานคงจะรักษาไว้ไม่ได้แล้วฮั่วจินเฉินกวาดสายตามองคนทั้งสอง "ทำไมเขาถึงไปปรากฏตัวอยู่ที่ริมสระน้ำได้ แล้วตอนนั้นพวกคุณอยู่ที่ไหน?"แม่บ้านคนหนึ่งตัวสั่นพลางเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง "ช่วงสองสามวันมานี้เขาเอาแต่ชอบอยู่คนเดียวในสวนค่ะ ไม่ยอมให้พวกเราตามไป ตอนแรกคิดว่าอีกสักพักเขาก็คงจะกลับมาเอง พวกเราไม่รู้จริง ๆ ค่ะว่าเขาจะไปที่ริมสระน้ำ""ใช่ค่ะ อีกอย่างวันนี้คุณแม่ของเขาก็มาเยี่ยมด้วย พวกเราเลยไม่ได้เอะใจว่าจะเกิดเรื่อง"เหวินฉู่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กลัวว่าเรื่องจะสาวมาถึงตัว จึงรีบชิงตัดบท "จินเฉินคะ ฉันสัมผัสได้ชัด

"เรื่องนั้นฉันคงต้องขอบคุณคุณนะคะ" เสิ่นชูแย้มยิ้ม "ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าเหวินช่วย 'ผลักดัน' มีหรือที่ฉันจะได้มาทำงานสบายๆ แบบนี้?"เหวินฉู่ แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ "คุณหมอเสิ่นพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ?"เสิ่นชูเดินเข้าไปใกล้เหวินฉู่จนเกือบชิด ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ฉันไม่ได้ท้อง เพราะฉะนั้นมันจึงไม่มีสิ่งที่เรียกว่าการแท้งลูก... ผิดหวังไหมคะ?"เหวินฉู่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ แข็งค้างไปยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้ตอบโต้อะไร เสิ่นชูก็หันไปหา ฉินจิ่งซู "พี่ฉินคะ ฉันขอตัวกลับแผนกก่อนนะ"ฉินจิ่งซูพยักหน้าพลางมองตามเสิ่นชูที่เดินเข้าลิฟต์ไปเนื่องจากแขนขวาของเสิ่นชูยังอยู่ในช่วงพักฟื้นและยังไม่สามารถถือมีดผ่าตัดได้ ผู้อำนวยการจึงสั่งระงับเคสผ่าตัดทั้งหมดของเธอในช่วงนี้ และมอบหมายให้เธอรับผิดชอบเพียงการตรวจวินิจฉัยก่อนผ่าตัดเท่านั้นเธอไหว้วานให้เพื่อนร่วมงานช่วยตรวจสอบกล้องวงจรปิดในแผนกแล้ว แต่น่าเสียดายที่กล้องไม่สามารถจับภาพภายในโถงบันไดได้ อีกทั้งในช่วงเวลานั้นมีคนเดินเข้าออกทั้งชั้นบนและชั้นล่างอยู่ตลอด การจะคัดกรองหาตัวคนที่ผลักเธอจึงเป็นเรื

เขาเสแสร้งสงสารเธออย่างนั้นหรือ?ในอดีตเธอไม่เคยแม้แต่จะกล้าฝันว่าเขาจะมีความรู้สึกทะนุถนอมมอบให้เธอเลยสักครั้งขนตาของเธอสั่นไหว แววตาเต็มไปด้วยความราบเรียบ "คุณลองล้มดูสักครั้งสิคะ จะได้รู้ว่ามันเจ็บหรือไม่เจ็บ?"เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ประชดฉันเหรอ?"เสิ่นชู: "..."ฮั่วจินเฉิน ปล่อยมือจากเธอ แต่ยังคงวางมือไว้ที่เอวบางคอดกิ่วของเธอ "ไม่แตะต้องเธอแล้วล่ะ อาบน้ำเองก็ระวังหน่อย อย่าให้ล้มลงไปอีก"เสิ่นชูยังคงหันหลังให้เขาพลางพยักหน้าอย่างใจลอยหลังจากฮั่วจินเฉินเดินออกไป เธอก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ร่างกายที่เกร็งเครียดมาตลอดเริ่มผ่อนคลายลงเธอหันไปชำเลืองมองสำลีห้ามเลือดที่เธอยังคงกดไว้ที่แขน และในฝ่ามือยังคงกำเทปพันแผลที่ใช้ตอนฉีดยาเอาไว้แน่น เมื่อกี้ถ้าเขาฝืนจะเข้ามาหาเธอจริงๆ ความลับคงถูกเปิดเผยไปแล้ว...วันถัดมา เสิ่นชูเพิ่งมาถึงโรงพยาบาลก็ได้ยินข่าวว่าแม่ของหัวหน้าพยาบาลถูกเลิกจ้างแล้ว แม่ของหัวหน้าพยาบาลทำงานดูแลผู้ป่วยอยู่ในโรงพยาบาล รับผิดชอบด้านผู้ช่วยพยาบาล ทำงานที่โรงพยาบาลมานานกว่าสิบปี และผู้ป่วยที่เธอดูแลต่างก็พึงพอใจในตัวเธอมากทั้งที่เหลือเวลาอีกเพียงปีเดี