All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 191 - Chapter 200

หลี่ม่านยวี่เอ่ยตอบเรียบ “ดิฉันโทรตามแล้วค่ะ เขาบอกว่ายังติดธุระอยู่”แต่ลึก ๆ แล้ว ทุกคนในที่นั้นต่างรู้ดีว่า ฮั่วจินเฉินจะกลับมาหรือไม่นั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ เพราะพระเอกของงานในวันนี้คือข่าวดีชิ้นโบแดงของฝั่งบ้านรองต่างหากทว่า ยิ่งเข็มนาฬิกาเดินไปนานเท่าไหร่ เงาของฉีเวินเหยียนก็ยังไม่ปรากฏให้เห็นแม้แต่ปลายก้อยผ่านไปครึ่งชั่วโมงที่ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุม เหอเมิ่งก็เริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ เธอพยายามปั้นยิ้มเจื่อน ๆ พลางรัวนิ้วกดโทรศัพท์หาฉีเวินเหยียนอย่างร้อนรน ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมีเพียงสัญญาณตอบรับว่าปลายสายถูกปิดเครื่องไปเสียแล้วความพยายามในการต่อสายซ้ำแล้วซ้ำเล่าสิ้นสุดลงด้วยความว่างเปล่า ผลลัพธ์ที่ได้ยังคงเป็นเพียงความเงียบงันจากปลายสายสีหน้าที่เคยระรื่นของเหอเมิ่งเริ่มซีดเผือดลงตามเข็มนาฬิกาที่เคลื่อนผ่านความเป็นไปได้หนึ่งที่แสนร้ายกาจผุดขึ้นมาในมโนสำนึก หรือว่าพวกเธอจะถูกซ้อนแผนปั่นหัวเข้าให้เสียแล้วคุณหญิงย่าเริ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ ทว่ายังไม่ทันที่ท่านจะได้เอ่ยปากตำหนิ หลี่ม่านยวี่ก็หลุดขำออกมาอย่างผู้ชนะ “ไหนว่าคุณชายฉีตกลงรับคำดิบดีแล้วไงคะ? ปล่อยให้ผู้ใ

สาวใช้เล่าเหตุการณ์ที่เด็กน้อยพลัดตกน้ำด้วยท่าทางตื่นตระหนกจนตัวสั่นเทา เสิ่นชูฟังคำบอกเล่านั้นพลางตกอยู่ในความเงียบงัน ภาพรอยแผลเป็นประปรายที่กระจายเกลื่อนเต็มขาน้อย ๆ ของเหวินซีผุดขึ้นมาในมโนภาพจนความสงสัยเริ่มก่อตัวเป็นปมใหญ่ที่ต้องสะสาง“ฉันมีเรื่องสำคัญจะให้ช่วยหน่อย?”สาวใช้รีบพยักหน้ารับคำทันควัน “คุณนายเล็กบอกมาได้เลยค่ะ”“ตอนที่เด็กหลับสนิท ช่วยถ่ายรูปขาของเขามาให้ฉันหน่อย เอาตรงช่วงต้นขา ขอแบบที่เห็นรอยชัด ๆ นะ” เสิ่นชูกำชับพลางจัดการโอนเงินก้อนหนึ่งให้สาวใช้ทันทีเป็นการมัดจำ “อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด”แม้สาวใช้จะยังงุนงงว่าเหตุใดเธอถึงต้องการภาพเหล่านั้น ทว่าเมื่อได้รับเงินก้อนโตมาครอบครอง เธอก็รีบตกปากรับคำทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดกระทั่งราตรีมาเยือน เสิ่นชูนั่งละเลียดจิบน้ำผลไม้คั้นสดอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ภายในบ้านพักอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมรูปถ่ายหลายใบที่สาวใช้ส่งมาให้ตามนัดภายใต้แสงไฟสลัวที่ตกกระทบหน้าจอ รอยเขียวช้ำจ้ำใหญ่บนเรียวขาน้อย ๆ ของเด็กคนนั้นดูสยดสยองจนเธอต้องลอบสูดลมหายใจเข้าลึก โดยเฉพาะรอยแผลเป็นบนหัวเข่า

พยาบาลสาวหน้าถอดสีด้วยความตระหนกเมื่อเห็นท่าทีคลุ้มคลั่งของแม่เสิ่น เธอเกรงว่าสถานการณ์จะลุกลามจนคุมไม่อยู่ จึงรีบถลันเข้าไปคว้าตัวอีกฝ่ายไว้พลางละล่ำละลักบอก “แม่เสิ่นคะ ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ มีอะไรเราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่านะคะ!”ทางด้านเหวินฉู่ที่ยืนอึ้งด้วยความเสียขวัญ เมื่อดึงสติกลับคืนมาได้เธอก็ไม่รอช้า รีบหันหลังแล้วใส่เกียร์หมาวิ่งหนีออกไปทันทีแม่เสิ่นสะบัดตัวจากการเกาะกุมของพยาบาลสาวอย่างแรงจนหลุดพ้น ก่อนจะถลันร่างไล่ตามไปติด ๆ “เหวินฉู่ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”เหวินฉู่เตลิดหนีมาจนถึงหัวบันได แต่ด้วยรองเท้าส้นสูงที่สวมอยู่ทำให้ก้าวขาไม่ถนัดนัก เพียงชั่วอึดใจเธอก็ถูกมืออันสั่นเทาด้วยเพลิงโทสะของแม่เสิ่นกระชากไหล่ไว้อย่างแรงจนตัวโยน “เหวินฉู่! ที่ลูกชายฉันต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะเป็นฝีมือแกใช่ไหม! ตอบมาสิว่าแกเป็นคนทำใช่ไหม!”แรงกระชากมหาศาลทำเอาเหวินฉู่หน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด ร่างของเธอถูกต้อนจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับราวระเบียงทางเดินอย่างจัง เมื่อเหลียวมองลงไปเบื้องหลัง ความสูงชันกว่าสิบชั้นทำให้ภาพรถยนต์บนถนนเบื้องล่างดูเหลือเพียงมดตัวจ้อยวินาทีนั้นแม่เสิ่นขาดสติไปโดยสมบูรณ์ ดวงตาคู

ฮั่วจินเฉินรับปึกเอกสารมาถือไว้ สายตาคมปลาบไล่ไปตามตัวอักษรที่อัดแน่นยาวเหยียดถึงสองหน้ากระดาษอย่างพิจารณา ทว่าใบหน้ากลับนิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น เขาไม่ได้เอ่ยคำทักท้วงหรือคำถามใด ๆ ออกมาแม้แต่คำเดียวเมื่อคำให้การของพยานสอดประสานกันจนไร้ช่องโหว่ ประกอบกับหลักฐานที่จะมัดตัวในข้อหาฆาตกรรมโดยเจตนานั้นเลื่อนลอยเกินกว่าจะรั้งตัวไว้ได้ ในที่สุดทางสถานีตำรวจจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องดำเนินการปล่อยตัวผู้ต้องสงสัยให้เป็นอิสระในเวลาต่อมาเหวินฉู่ก้าวเดินออกมาจากสถานีตำรวจด้วยท่าทางที่อ่อนแรง สายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงของฮั่วจินเฉินที่ยืนพิงรถหรูพลางพ่นควันบุหรี่สีขาวจาง ๆ ออกมาอย่างช้า ๆ ใบหน้าคมเข้มที่ซ่อนอยู่หลังม่านควันนั้นดูเคร่งขรึมและมืดมัวจนยากจะหยั่งถึงอารมณ์ภายใน“จินเฉิน...” เสียงของเธอสั่นเครือเรียกชื่อเขาพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำและรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความหวาดกลัว “ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้ ฉันกลัวมากเลย...”“คุณไปทำอะไรที่ฮวาเจ๋อ?” ฮั่วจินเฉินเอ่ยถามเสียงเรียบพลางเคาะเถ้าบุหรี่ทิ้งอย่างเชื่องช้า ทว่านัยน์ตาคมปลาบดุจคมดาบกลับตวัดมองมาที่เธอ ราวกับจะก

“คนก็ตายไปแล้ว จะขุดคุ้ยขึ้นมาพูดให้ได้อะไรขึ้นมา?” ป้าสะใภ้ใหญ่เอ่ยอย่างไม่ยี่หระพลางจัดแต่งปอยผมที่หลุดรุ่ย “ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษที่พ่อของแกดันเกิดมาในตระกูลเสิ่นแต่ทำตัวไม่รักดีเองนั่นแหละ”ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างแรงพร้อมกับการปรากฏตัวของคุณย่าเสิ่นที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความรีบร้อน “พอได้แล้ว จะมัวพล่ามกับมันให้เสียเวลาทำไม? ฝ่ายเจ้าบ่าวเขามากันครบแล้วนะ ตอนนี้พ่อเจ้าบ่าวเขานั่งรอจนหน้าหงิกหมดแล้วเนี่ย!”“อุ๊ยตายจริง ดูฉันสิ มัวแต่สอนหลานจนลืมเวลาไปเสียสนิทเลย” ป้าสะใภ้ใหญ่ค่อย ๆ ลุกขึ้นพลางปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า “เสิ่นชู ฟังฉันนะ แกแต่งไปก็อยู่ใกล้ ๆ แค่นี้เอง มีอะไรพวกเราจะได้คอยช่วยเหลือกันได้ ถึงว่าที่สามีแกจะอายุอานามมากไปหน่อย แต่ฐานะเขาดีเชียวนะ มีทั้งบ้านทั้งที่ดิน แถมพ่อสามีแกยังเป็นถึงกรรมการหมู่บ้าน แกควรจะขอบใจพวกเราด้วยซ้ำที่หาที่พึ่งดี ๆ แบบนี้ให้!”ป้าสะใภ้ใหญ่ยังคงพล่ามถึงอนาคตที่แสนวิปริตพลางออกแรงฉุดกระชากร่างของเสิ่นชูให้ลุกขึ้น “รีบมีหลานชายตัวอ้วน ๆ ให้บ้านโน้นสักคน แล้วตำแหน่ง สะใภ้ใหญ่ที่มีอำนาจตัดสินใจทุกอย่างในบ้านก็จะตกเป็นของแกคนเดียว!”ทว่าเ