Tous les chapitres de : Chapitre 361 - Chapitre 370

“ใครยอมรับกัน ฉันก็แค่ทวงความยุติธรรมให้พี่ชายฉันเท่านั้นแหละ” ฮั่วเจินเจินกวาดสายตามองเธออย่างจับผิด “พอเห็นพี่ชายฉันสุขภาพไม่ดีเข้าหน่อย ก็รีบแต่งตัวสวยหยาดเยิ้มออกมาหาที่พึ่งใหม่เลยนะเสิ่นชู เธอนี่มันพวกเห็นแก่ได้จริงๆ!”“ตอนฉันยังไม่ขอหย่า เธอก็ขยันแช่งให้ฉันหย่ากับพี่ชายเธอเช้าเย็น พอตอนนี้ฉันขอหย่า เธอกลับบอกว่าฉันเห็นแก่ได้” เสิ่นชูหัวเราะ “ช่างเถอะ ในเมื่อเธออยากพูดนักก็พูดให้เต็มที่ตอนนี้เลย เพราะหลังจากพ้นคืนนี้ไป เธอคงไม่มีโอกาสได้พูดอีกแล้ว”“เธอ—!” ฮั่วเจินเจินกำลังจะสวนกลับ แต่สายตาเหลือบไปเห็นซ่งอวี่ชูอยู่ในฝูงชน ซ่งอวี่ชูเป็นถึงคุณหนูตระกูลฉีแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ ช่างขี้ขลาดสิ้นดี!ฮั่วเจินเจินเดินกระแทกไหล่เสิ่นชูตรงเข้าไปหาซ่งอวี่ชู “คุณหนูฉีคะ ยังไงคืนนี้ก็เป็นงานเลี้ยงต้อนรับของคุณ ถึงตระกูลฉีจะไม่จำกัดรายชื่อแขก แต่จะปล่อยให้ผู้หญิงพรรค์นี้เข้ามาเนียนกินเนียนดื่มในงานได้ยังไงกัน?”เสียงของเธอไม่ดังมากนัก แต่ก็เพียงพอให้คนในบริเวณนั้นได้ยินกันถ้วนหน้าสายตาของทุกคนจึงหันไปจับจ้องที่ซ่งอวี่ชูเป็นตาเดียว“ผู้หญิงคนนั้นเหรอคุณหนูตระกูลฉี?”“บ้าน่า...

ความมืดที่เข้าจู่โจมกะทันหันทำให้เสิ่นชูไม่กล้าขยับเขยื้อน เธอสวมชุดราตรีอยู่จึงไม่มีที่สำหรับพกโทรศัพท์ติดตัว จำได้เพียงว่ากู้ฉือจวินน่าจะอยู่ข้าง ๆ เธอจึงเอ่ยเรียก "ศาสตราจารย์กู้คะ?"กู้ฉือจวินเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ "น่าจะไฟกระชากจนคัทเอาท์ตัดน่ะครับ คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมออกไปดูให้"เธอลูบคลำหาทางนั่งลงบนโซฟาพลางพยักหน้า "ค่ะ"เสิ่นชูรออยู่ในห้องโถง ดวงตาเริ่มปรับสภาพให้ชินกับความมืดได้ในเวลาอันรวดเร็ว แสงไฟสลัวจากด้านนอกสวนสะท้อนเข้ามาในห้องพอให้เห็นลาง ๆ เธอสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังขยับเข้ามาใกล้ "ศาสตราจารย์กู้ คุณเหรอคะ?"อีกฝ่ายไม่มีเสียงตอบรับเสิ่นชูเตรียมจะลุกขึ้น แต่กลับมีแรงมหาศาลกระชากเธอเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด และก่อนที่เธอจะทันตั้งตัว รสจูบอันรุนแรงก็ถาโถมลงมาสมองของเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ ก่อนจะเริ่มดิ้นรนขัดขืนอยู่ในอ้อมแขนของเขา ชายหนุ่มพันธนาการเธอไว้แน่น แทบไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พักหายใจ ความรู้สึกโหยหาที่แฝงไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างบ้าคลั่งนี้ มันช่างคุ้นเคยจนทำให้เธอต้องสั่นสะท้าน"ฮั่วจินเฉิน—" ทันทีที่เสิ่นชูหลุดพ้นจากจูบของเขาได้เพียงชั่ว

เหอเมิ่งมองออกถึงความกังวลของลูกสาว เธอปรับเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปกุมหลังมือของลูกไว้ "แบบนี้ก็ดีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ยังไงเธอก็ยังเป็นพี่สะใภ้ลูกอยู่ดี ตราบใดที่เธอยังไม่หย่ากับฮั่วจินเฉิน ลูกก็อาศัยจังหวะนี้ไปทำดีกับเธอไว้—""แม่ก็เอาแต่บอกให้หนูไปทำดีกับเธอ!" ฮั่วเจินเจินสะบัดมือออกด้วยความรำคาญใจอย่างถึงที่สุด "แต่ทำไปแล้วได้อะไรล่ะคะ? ทั้งที่รู้กันอยู่เต็มอกว่าหนูไม่ถูกกับเสิ่นชู พอตอนนี้รู้ว่าเธอเป็นคุณหนูตระกูลฉี แม่ก็จะให้หนูลดตัวลง ไปเอาใจง้อเธออย่างนั้นเหรอ?"เหอเมิ่งถึงกับพูดไม่ออก "เจินเจิน แม่ทำไปก็เพื่อลูกนะ...""หนูว่าแม่ทำเพื่อตัวเองมากกว่า!" ฮั่วเจินเจินลุกพรวดขึ้น ไม่ยอมกินมื้อเช้าต่อแล้วเดินตรงขึ้นข้างบนทันทีเหอเมิ่งวางตะเกียบลงบนโต๊ะด้วยความโกรธที่โดนลูกสาวถอนหงอกเข้าให้อีกด้านหนึ่ง เหวินฉู่ เพิ่งได้รับข่าวเรื่องที่ซ่งอวี่ชูถูกควบคุมตัว ถึงได้รู้ว่าความลับแตกเสียแล้วยัยคนโง่ที่ทำเรื่องเสียมากกว่าเรื่องดีคนนี้ คงจะซัดทอดมาถึงเธอแล้วแน่ๆเหวินฉู่รู้ดีว่าเธอไม่อาจอยู่ที่เมืองเจียงเฉิงต่อได้อีก จึงรีบโทรหาศาสตราจารย์แอนเดอร์สันเพื่อขอโควตาไปฝึกง

รอยยิ้มของเสิ่นชูชะงักค้างไปทันที เธอเบือนหน้าหนีพลางพูดว่า "อยู่ดีไม่ว่าดี คุณจะพูดถึงเขาทำไมคะ?"กู้ฉือจวินยังมีท่าทีสงบนิ่ง เขาเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ "คืนนั้นคนที่สวมหน้ากากคือเขาใช่ไหมล่ะ?"แววตาของเธอสั่นไหวด้วยความประหลาดใจเขารู้ได้ยังไงกัน?เพียงแค่เห็นปฏิกิริยาของเธอ กู้ฉือจวินก็รู้ทันทีว่าเขาทายถูกเขาละสายตากลับมาอย่างไม่แสดงอาการใด ๆ ก่อนจะพูดทิ้งท้าย "เขาก็ดูรักมั่นคงดีนะ" พูดจบกู้ฉือจวินก็เดินผ่านเธอเข้าไปในล็อบบี้โรงแรมเสิ่นชูยืนอึ้งอยู่ที่เดิม มองตามเขาเข้าไปในลิฟต์ด้วยความสับสนเขาเป็นอะไรของเขาเนี่ย?วันรุ่งขึ้น กู้ฉือจวินเดินทางกลับเมืองเจียงเฉิงกะทันหัน โดยบอกเพียงว่ามีธุระด่วนเสิ่นชูยังคงอยู่ที่เมืองจิงต่ออีกสองวันเพื่อใช้เวลากับครอบครัว แต่เนื่องจากวันลาพักร้อนของปีนี้หมดลงแล้ว เช้าวันพรุ่งนี้เธอจึงต้องเดินทางกลับเมืองเจียงเฉิงเช่นกันเธอร่วมโต๊ะมื้อเช้ากับพ่อและพี่ชายในวิลล่า ฉีซื่อเอินคีบอาหารให้เธอพลางถามว่า "อีกไม่กี่วันพ่อกับพี่เขาก็จะกลับเมืองหรงแล้ว ลูกจะไปพร้อมพวกเราเลย หรือจะกลับเมืองเจียงเฉิงก่อน?"เสิ่นชูใช้เวลาคิดครู่หนึ่ง "ฉันกลับเจียงเฉิงก่อนดี

เสิ่นชูกับหวังน่าเดินมาถึงหน้าห้องผู้ป่วย ประจวบเหมาะกับที่ หลี่ม่านยวี่ เดินออกมาพอดีหวังน่าก้มศีรษะทำความเคารพ "คุณนายคะ"สายตาของหลี่ม่านยวี่ตวัดมาที่เสิ่นชู "เรื่องอาการของจินเฉิน หวังน่าคงบอกเธอไปแล้ว ฉันไม่สนว่าในใจเธอจะคิดยังไง แต่ฉันหวังว่าเธอจะอยู่เป็นเพื่อนเขาบ้าง"พูดจบโดยไม่รอให้เสิ่นชูตอบ หลี่ม่านยวี่ก็คว้ากระเป๋าเดินจากไปทันทีหวังน่าเบี่ยงตัวมาสั่งการและกำชับเรื่องสำคัญบางอย่าง ก่อนจะขอตัวลาไปอีกคนเสิ่นชูยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอยู่นานกว่าจะตัดสินใจผลักประตูเข้าไปโจวอวี้ เดินออกมาจากส่วนห้องพัก เมื่อเห็นเธอเขาก็แทบจะจำไม่ได้ "เสิ่น... เสิ่นชู?"เสิ่นชูเคยเจอโจวอวี้สองสามครั้งแต่ไม่สนิทนัก รู้เพียงว่าเขาเป็นจิตแพทย์เด็กและเป็นเพื่อนสนิทของฮั่วจินเฉินเธอพยักหน้าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คุณหมอโจว"โจวอวี้เองก็ไม่ค่อยรู้จักเสิ่นชูเท่าไหร่นัก รู้แค่ว่าเธอเป็นภรรยาที่แต่งงานกันอย่างลับ ๆ ของฮั่วจินเฉิน ในอดีตเวลาเจอเสิ่นชู เธอมักจะวางตัวสุภาพ เรียบร้อย และว่าง่ายเสมอ โดยเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าคนตระกูลฮั่ว เธอดูจะนอบน้อมถ่อมตัวจนเกินไปเสียด้วยซ้ำในตอนนั้น ความรู้สึกแ