เสิ่นชูมองสบตาเขาด้วยความฉงนสงสัย เธอนิ่งค้างอยู่กับที่หลี่ม่านยวี่จำต้องฝืนสะกดกลั้นอารมณ์กลับลงไป ก่อนจะหันไปเค้นถามฮั่วจินเฉิน “แล้วลูกคิดว่าไง?”ฮั่วจินเฉินฉีกขนมออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ “ตระกูลเสิ่นมีบุญคุณชุบเลี้ยงเธอมาจนเติบใหญ่ หรือคุณแม่อยากจะขัดขวาง เพื่อให้คนภายนอกตราหน้าได้ว่าเธอเป็นคนไร้สัจจะและอกตัญญูอย่างนั้นหรือครับ?”หลี่ม่านยวี่ขมวดคิ้วมุ่นแน่น “แล้วในส่วนของตัวลูกเองล่ะ?”เขาชะงักไปเพียงครู่ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของเสิ่นชู “ผมจะไปกับเธอด้วย”เสิ่นชูถึงกับอึ้งตะลึง“ลูกบ้าไปแล้วหรือ?” สีหน้าของหลี่ม่านยวี่เปลี่ยนไปโดยพลัน “สภาพร่างกายของลูกในตอนนี้ยังนับว่าลำบากไม่พออีกหรือไง!”“ตอนนี้ผมยังไม่ตายสักหน่อยครับ อีกอย่าง การเอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในโรงพยาบาลก็น่าเบื่อจะแย่ ถือว่าไปเที่ยวพักร้อนก็แล้วกัน” ท่าทางของเขาดูราบเรียบไม่ทุกข์ร้อนใด ๆ ราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจต่ออาการเจ็บป่วยของตนเองเลยแม้แต่น้อยใบหน้าของหลี่ม่านยวี่เขียวคล้ำด้วยความโกรธจัด เธอถลึงตาจ้องมองเสิ่นชูอย่างกินเลือดกินเนื้อทว่าเสิ่นชูทำเพียงเมินเฉยต่อสายตาอาฆาตนั้น “ไม่ต้องไปเป็นเพื่อนห
続きを読む
ログイン
