“คุณพ่อ... ตอนนี้เลยเหรอคะ?”เสิ่นชูยังไม่ทันได้เตรียมใจรับมือกับการเผชิญหน้าครั้งสำคัญนี้เลย“เรื่องราวที่เคยเข้าใจผิดกันก่อนหน้านี้ พ่อรู้สึกผิดมาโดยตลอด ยิ่งพอได้รู้ความจริงว่าเธอคือลูกสาวแท้ ๆ ที่พลัดพรากจากกันไป ก็เสียใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน” ฉีเวินเหยียนเอื้อมมือมากุมหลังมือของเธอไว้แน่น “ไปพบคุณพ่อพร้อมกับพี่เถอะนะ ไม่อย่างนั้น พ่อคงรู้สึกว่าตนเองไม่มีหน้าไปพบคุณแม่ได้อีกต่อไป”เสิ่นชูมีท่าทีลังเลเล็กน้อย ทว่าสุดท้ายก็ยอมพยักหน้าตอบรับในที่สุด “ก็ได้ค่ะ”เสิ่นชูเดินตามการนำของฉีเวินเหยียนมายังบริเวณทะเลสาบหงส์ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากเขตคฤหาสน์ บริเวณริมผืนน้ำ มีร้านอาหารกลางแจ้ง ไร้ซึ่งความจอแจจากผู้คนพลุกพล่านฉีซื่อเอินกำลังถือเมนูอาหารพลางสอบถามรายละเอียดกับพนักงานเสิร์ฟ จนกระทั่งฉีเวินเหยียนพาเธอเดินมาหยุดลงที่เบื้องหน้าของเขา “คุณพ่อครับ”“มากันแล้วเหรอ?” ฉีซื่อเอินเมื่อเห็นลูกชายในทีแรก ทว่าในวินาทีต่อมา สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่เสิ่นชูซึ่งยืนอยู่ด้านหลังฉีเวินเหยียนเสิ่นชูมีท่าทีอึกอักอย่างเห็นได้ชัด เธอสับสนว่าควรจะใช้สรรพนามใดเรียกขานคนตรงหน้าดี ทว่าในจังหวะที่
Read More
Se connecter
