บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 401 - บทที่ 410

เขาตัดพ้อว่าเธอใจดำ...นัยน์ตาของเสิ่นชูหม่นแสงลงในทันที เธอเลือกที่จะส่งสายตาอันนิ่งสงบประสานเข้าไปในดวงตาคมลึกคู่นั้น “ฉันทำเพียงแค่นี้จะนับว่าใจดำได้อย่างไรกัน มันยังเทียบไม่ได้แม้แต่เพียงครึ่งเดียวของสิ่งที่คุณเคยทำร้ายฉันเลยด้วยซ้ำ”ฮั่วจินเฉินคาดเดาคำตอบไว้แต่แรกแล้ว เขาทำเพียงคลี่ยิ้มบาง ๆ ที่ดูขื่นขม “เพราะแบบนี้สินะคุณถึงเกลียดผมฝังใจขนาดนี้ ต่อให้กลับมาอยู่ข้างผมในตอนนี้ มันก็เป็นเพียงเพราะต้องการทำตามคำสัญญาของแม่ผมใช่ไหม?”เสิ่นชูถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่เรื่องที่หลี่ม่านยวี่รับปากเธอไว้ แท้จริงแล้วเขารู้เห็นมันทั้งหมดเลยอย่างนั้นหรือ?ฮั่วจินเฉินเฝ้าสังเกตทุกความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเธออย่างไม่วางตา ทั้งอาการหลบเลี่ยงสายตาและท่าทีอึกอักที่ไม่ยอมเอ่ยคำตอบ เป็นข้อพิสูจน์ชั้นดีที่ยืนยันว่าสิ่งที่เขาสันนิษฐานไว้นั้นถูกต้องเขานั่งลงที่ด้านข้างพลางใช้ฝ่ามือยันหน้าผากไว้ ความรู้สึกอัดอั้นตันใจพุ่งพล่านอยู่ในอก แต่เขากลับเลือกที่จะฝืนข่มมันลงไปอย่างสุดความสามารถ “คุณลงไปเถอะ”เสิ่นชูยังคงนิ่งงันทันใดนั้น เขาก็แผดเสียงคำรามใส่เธอ “บอกให้ลงไปไง!”เสิ่นชูสะดุ้งสุดตัวด้วยความต

ไม่น่าเชื่อว่าฮั่วจินเฉินจะยอมลดทิฐิลง และเอ่ยคำขอโทษออกมาเสิ่นชูนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ทันทีที่ตั้งสติได้เธอก็รีบยกข้อศอกขึ้นยันแผ่นอกกว้างของเขาเอาไว้ “ฉันเวียนหัว”ทว่าเขากลับไม่ยอมคลายพันธนาการแม้แต่น้อย ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “เวลาที่คุณไม่อยากให้ผมแตะต้องตัว คุณมักจะหาข้ออ้างมาพูดเสมอ”เสิ่นชูถึงกับตัวแข็งทื่อ ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัวหรือเอ่ยปากทักท้วง ฮั่วจินเฉินก็โน้มกายลงช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวอย่างรวดเร็วหัวใจของเธอร่วงวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “จะทำอะไรน่ะ!”เขาวางเธอลงบนเตียง เสิ่นชูรีบตะเกียกตะกายคว้าผ้าห่มมาพันกายไว้จนมิดชิด ฮั่วจินเฉินที่พอจะคาดเดาปฏิกิริยาของเธอไว้ได้อยู่แล้วว่าเธอต้องหลบเขา และเมื่อเห็นท่าทีของเธอที่ต่อต้านเขา เขาทำเพียงคลี่ยิ้มขื่นออกมา “ถ้าผมคิดจะฝืนใจคุณจริง ๆ คุณคิดว่าตัวเองจะหนีพ้นเงี้ยมมือผมไปได้งั้นเหรอ?”เสิ่นชูสีหน้าแย่ลงทันควัน และดูเหมือนว่าในวินาทีถัดไปเธอพร้อมจะพ่นคำพูดร้ายกาจออกมาเชือดเฉือนเขาน้ำเสียงของฮั่วจินเฉินกลับแหบพร่า “ผมจะไม่บังคับใจคุณอีกแล้ว”เสิ่นชูถึงกับชะงักงันไป เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด

“ฉันเห็นมากับตาตัวเองเลยว่าพวกเขานัดพบกัน” ซูซิ่นเฉิงยกมือขึ้นกุมขมับ เดิมทีเธอก็ต่อต้านการคลุมถุงชนนี้สุดใจอยู่แล้ว ยิ่งได้รับรู้เรื่องนี้ความต้องการที่จะถอนตัวก็ยิ่งพลุ่งพล่าน “ถ้าเขายังแอบไปข้องแวะกับผู้หญิงคนนั้นไม่เลิก ไม่เท่ากับส่งเขามาเพื่อบีบให้ฉันอึดอัดตายหรอกเหรอ? ต่อให้แต่งงานกันไปจะเป็นเพียงสามีภรรยาแค่ในนาม แต่เขาจะมาทำให้ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนแบบนี้ไม่ได้!”เสิ่นชูขยับเปลือกตาเบา ๆ แววตาหม่นลงขณะลอบมองความสับสนวุ่นวายใจที่ฉายชัดบนใบหน้าของอีกฝ่าย ซูซิ่นเฉิงเอ่ยถามขึ้น “เธอเป็นอะไรไปน่ะ?”เสิ่นชูเรียกสติกลับคืนมาได้ในครู่ต่อมา “เปล่า เมื่อกี้เธอบอกว่าคู่หมั้นชื่อเฟิงสวิ้น เขานามสกุลเฟิงจริง ๆ ใช่ไหม?”“ก็ใช่น่ะสิ ก่อนหน้านี้ฉันรู้แค่ว่าเขาชื่อซีลอน เป็นลูกชายของอดีตผู้จัดการธนาคารเจียงเฉิง เห็นว่าไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมานาน เพิ่งจะมายอมบอกชื่อจริงกับฉันเมื่อกี้นี้เอง”เสิ่นชูขมวดคิ้วมุ่นทันใดนั้น ซูซิ่นเฉิงก็ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “อ้อ! ฉันนึกออกแล้ว อดีตผู้จัดการธนาคารเจียงเฉิงคนนั้นก็นามสกุลเฟิงนี่นา ฉันเคยได้ยินคุณพ่อพูดถึงบ่อย ๆ เห็นว่าชื่อเฟิงจื้อเหนียน

“พวกคุณไม่มีหลักฐาน!”เหวินฉู่แผดเสียงตะโกนก้อง ภาพลักษณ์หญิงสาวผู้แสนดีและช่างเห็นอกเห็นใจที่เธอเพียรสร้างสะสมมาเนิ่นนานได้พังทลายลง“ทุกคนในทีมเอต่างรู้ดีว่ารายงานฉบับนั้นถูกยกเลิกไปแล้ว จะมีก็แต่คนของทีมบีเท่านั้นที่ยังไม่รู้เรื่อง” เสิ่นชูเค้นหัวเราะในลำคอ “ดังนั้น ใครก็ตามในทีมบีที่รีบกระโดดตัวลอยออกมางับเหยื่อในเวลานี้ คนคนนั้นก็คือไส้ศึกที่แอบติดต่อกับโนแลนกรุ๊ปไม่ใช่หรือไง?”เหวินฉู่ยืนตัวแข็งทื่อ เธอเบิกตากว้างมองสมาชิกทีมเอด้วยความตระหนกทว่าใบหน้าของทุกคนกลับเรียบเฉย ไร้ซึ่งแววตระหนกตกใจ ราวกับว่าทุกย่างก้าวถูกเตรียมการเอาไว้แล้วความจริงที่เริ่มกระจ่างแจ้งทำให้เหวินฉู่เผลอหัวเราะร่าออกมาอย่างบ้าคลั่งเสียสติที่แท้เธอก็ตกหลุมพรางที่ถูกขุดดักไว้ซ้อนแผนเข้าให้อย่างจัง“เสิ่นชู เธอนี่มันเจ้าเล่ห์เพทุบายจริง ๆ !”“เปรียบกับเธอแล้ว ความเจ้าเล่ห์ของฉันมันจะไปนับประสาอะไรได้?” เสิ่นชูเอ่ยด้วยใบหน้าที่ราบเรียบไร้ความรู้สึก “ฉันไม่เคยคิดระรานเธอก่อน แต่เธอกลับคอยวางแผนใส่ร้ายป้ายสีฉันครั้งแล้วครั้งเล่า หากครั้งนี้ฉันไม่ระวังตัวให้ดี มีหวังคงต้องพ่ายแพ้ให้แก่กลอุบายของเธออีกตา

ค่ำคืนนั้น เมื่อเสิ่นชูก้าวเท้าเข้าไปในร้านอาหาร เธอถึงได้ตระหนักว่านอกจากฮั่วจินเฉินแล้ว กลับไม่มีเงาของแขกคนอื่นเลยแม้แต่คนเดียวฮั่วจินเฉินอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาดูภูมิฐาน เขายืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสีนวลตาที่ทอประกายสลัว พลางพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวก ๆ เขากำลังใช้ไฟจุดเทียนบนเชิงเทียนที่ประดับอยู่บนโต๊ะอาหารเบื้องหลังของเขาคือบานกระจกใสขนาดมหึมาที่ทอดตัวยาวตั้งแต่เพดานจรดพื้น เผยให้เห็นแสงสีจากไฟนีออนภายนอกประสานกันเป็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมือง มอบบรรยากาศที่ทั้งเปี่ยมเสน่ห์และน่าหลงใหลบรรยากาศที่แสนโรแมนติกเช่นนี้ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะซาบซึ้งและตื้นตันใจเสิ่นชูชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปยังที่นั่ง “ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง?”เขาดับไฟในมือ ก่อนจะยกยิ้มบางเบา “ก็นานพอสมควรแล้วที่เราไม่ได้ทานข้าวด้วยกันตามลำพังแบบนี้ ผมเลยคิดว่าควรจัดบรรยากาศให้เป็นทางการขึ้นมาหน่อยก็น่าจะดีกว่า”เสิ่นชูพยายามรวบรวมสติ “ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองจัดเตรียมให้เป็นทางการขนาดนี้ก็ได้”เขาส่งเสียงอืมในลำคอเบา ๆ “บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของผมแล้วก็ได้นะ?”เสิ่นชูชะงัก