บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 391 - บทที่ 400

เสิ่นชูกับฮั่วจินเฉินกลับเข้าไปรอในห้องส่วนตัว ทั้งคู่ร่วมนั่งเผชิญหน้ากันโดยไม่มีใครยอมเปิดปากพูดก่อนเงียบไปครู่ใหญ่ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางคลายกระดุมคอเสื้อเชิ้ตให้หลวมขึ้น "คุณไม่มีอะไรจะพูดกับผมหน่อยเหรอ?"เสิ่นชูมองเขา "คุณอยากฟังอะไรล่ะคะ?"เขาทำท่าเหมือนจะพูดแต่ก็เปลี่ยนใจ อาจเพราะรู้ดีว่าคำพูดที่จะหลุดออกมาจากปากเธอนั้นคงไม่ใช่คำพูดที่รื่นหูนัก เขาจึงไม่ได้ถามต่อฮั่วเฉิงเยี่ยกลับมาแล้ว ใบหน้าของเขายังคงดูเหม่อลอยเล็กน้อย ราวกับยังจมอยู่ในความรู้สึกหลังการได้พบกับคนรู้จักในอดีต"คุยกันสนุกไหมครับ?"จู่ๆ ฮั่วจินเฉินก็โพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่งคำพูดนี้ฟังดูเหมือนเป็นการเหน็บแนมอยู่กลายๆ จนฮั่วเฉิงเยี่ยขมวดคิ้ว "ก็แค่ไม่ได้เจอกันนานเลยคุยกันไม่กี่ประโยค อย่าคิดฟุ้งซ่าน แล้วก็อย่าไปบอกแม่แกด้วย""เขาจำเป็นต้องให้ผมไปฟ้องด้วยเหรอครับ?" ฮั่วจินเฉินจัดวางถ้วยและตะเกียบ "นิสัยของคุณแม่เป็นยังไง คุณพ่อก็น่าจะรู้ดีที่สุด"เสิ่นชูเม้มริมฝีปากแน่นจู่ๆ ฮั่วเฉิงเยี่ยก็เหลือบมองเธอ ก่อนจะเปลี่ยนประเด็น "สั่งอาหารเถอะ รีบทานจะได้รีบกลับไปพักผ่อน"ระหว่างมื้ออาหาร พ่อลูกตระกูลฮั่

"เสี่ยวเหวินเป็นคนซื้อมาให้ผมครับ เธอ บอกว่าการอ่านหนังสือเยอะๆ จะช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้น"เสิ่นชูนั่งลงบนเก้าอี้เฝ้าไข้ ดวงตาเป็นประกายด้วยรอยยิ้ม "เสี่ยวเหวินเป็นเด็กดีมากนะ เธออย่าไปสร้างความลำบากใจให้หล่อนล่ะ มีอะไรก็ให้มาลำบากพี่ พี่เป็นพี่สาวของเธอนะ พี่ไม่ตำหนิเธอหรอก"เสิ่นฮ่าวชะงักไป พอนึกอะไรขึ้นได้ก็ก้มหน้าลงต่ำ "แต่ผมก็ไม่อาจสร้างภาระให้พี่ไปตลอดได้ ผมรู้ตัวดีว่านิสัยของผมไม่เคยมั่นคงและไม่เคยเป็นผู้ใหญ่ พ่อกับแม่บอกว่ารักผม แต่ความจริงท่านไม่เคยไว้ใจผมเลย ท่านคิดว่าผมต้องพึ่งพาสามีของพี่เท่านั้นถึงจะประสบความสำเร็จและมั่งคั่งได้""ความลำบากที่พี่ต้องเจอตอนแต่งเข้าตระกูลฮั่วตั้งหลายปี ถ้าผมรู้เร็วกว่านี้ ผมคงไม่...""เอาล่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว เราจะไม่พูดถึงมันอีกนะ"เสิ่นชูวางมือบนไหล่ของเขา "เธออยากกลับเมืองจิงไหม?"เขาอึ้งไป "กลับเมืองจิงเหรอครับ?""บ้านของพ่อกับแม่ยังอยู่ พวกลุงใหญ่ก็คงไม่กล้ามาหาเรื่องแล้วล่ะ ถ้าเธออยากกลับ พี่จะให้คนมารับ"เสิ่นฮ่าวจ้องมองเธออยู่พักใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปากถาม "เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นอยากให้ผมตาย พี่เลยไม่อยากให้ผมอยู่ที่นี่ใช

คุณนายเจียงถอนหายใจด้วยความลำบากใจ "ก่อนที่ซ่งจื่อเสียนจะเสียโฉม หน้าตาของเธอกับแม่ของเธอแทบไม่มีความแตกต่างกันเลย ในเมื่อเป็นฝาแฝด คนที่ไม่สนิทกับพวกเธอพี่น้องย่อมแยกไม่ออกเป็นธรรมดา คุณพ่อของเธอก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าตระกูลซ่งมีลูกสาวสองคน และในงานเลี้ยงคืนที่พ่อแม่ของเธอพบกันครั้งแรกนั้น ซ่งจื่อเสียนยังไม่ได้กลับประเทศด้วยซ้ำ""คุณตาซ่งของเธอในตอนนั้นตั้งใจจะให้แม่ของเธอแต่งกับลูกชายคนโตของตระกูลเย่ที่เป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ และจะให้ซ่งจื่อเสียนแต่งเข้าตระกูลฉีแทน ซึ่งนั่นเป็นช่วงเวลาที่ซ่งจื่อเสียนได้พบกับพ่อของเธอ พ่อของเธอเลยเข้าใจผิด คิดว่าเธอคือผู้หญิงที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นในคืนนั้น แต่เพียงไม่นานเขาก็รู้ความจริงว่าตระกูลซ่งมีลูกสาวสองคน ทว่าในตอนที่เขารู้ตัวว่าจำคนผิดและกำลังจะไปอธิบายให้ซ่งจื่อเสียนเข้าใจ ก็เกิดเหตุไฟไหม้ครั้งนั้นขึ้นเสียก่อน"เสิ่นชูขมวดคิ้ว "แสดงว่าก่อนจะเกิดเรื่อง น้าเล็กก็ไม่เคยรู้เลยว่าคุณพ่อจำเธอผิดเป็นคุณแม่..."คุณนายเจียงทอดถอนใจ "ใช่จ๊ะ นี่แหละมั้งที่เขาเรียกว่าโชคชะตาเล่นตลก"เสิ่นชูเงียบไปและไม่ได้พูดอะไรต่อมิน่าล่ะซ่งจื่อเสียนถึงได้เ

เมื่อเสิ่นชูใช้คีย์การ์ดสำรองแตะเปิดประตูห้องเข้ามา ไฟในห้องนั่งเล่นยังคงมืดสนิท เธอจึงค่อยๆ ปิดประตูอย่างเบามือเพื่อจะกลับเข้าห้องนอนของตัวเอง แต่แล้วไฟหลังตู้โชว์เหล้าตรงเคาน์เตอร์บาร์กลับสว่างขึ้นเธอชะงักไป พลางมองไปที่ฮั่วจินเฉินในชุดคลุมอาบน้ำที่ถือแก้วเหล้าเดินออกมา "คุณยังไม่นอนเหรอคะ?""นอนไม่หลับ" เขาตั้งแก้วเหล้าลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนโทนสีเทา สายตาจ้องเขม็งมาที่เสิ่นชู "ทำไมกลับดึกขนาดนี้?""โอทีค่ะ" สายตาของเธอเหลือบมองแก้วเหล้าในมือเขา แล้วเผลอพูดออกไปตามสัญชาตญาณ "สภาพร่างกายแบบคุณ ควรจะดื่มเหล้าให้น้อยลงหน่อยนะ"เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่หม่นหมองวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะจางหายไป กลับมาเรียบเฉยดังเดิม "วางใจเถอะ ไม่ตายหรอก คุณคงยังไม่ได้เป็นม่ายในเร็วๆ นี้แน่ เสียใจด้วยนะที่ต้องทำให้คุณผิดหวัง"คำพูดนี้ช่างฟังดูประชดประชันเสียเหลือเกินเสิ่นชูคร้านจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา ในจังหวะที่กำลังจะเข้าห้อง เขาก็เรียกเธอไว้ "เสิ่นชู"เธอหันกลับมา "อะไรอีกคะ?"เขาจ้องมองใบหน้าของเธอเนิ่นนาน เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยั้งปากไว้ สุดท้ายก็ทำเพียงแค่เค้นคำพูดออกมาว่า "รีบพักผ่อ

เหวินฉู่ถือเอกสารมาที่ห้องเก็บฐานข้อมูลแล้วส่งมอบให้กับเจ้าหน้าที่ดูแล อีกฝ่ายเห็นว่าเป็นเธอจึงชะงักไปเล็กน้อย "ไม่ใช่ผู้ช่วยสวี่ต้องเป็นคนเอามาส่งเหรอครับ?""พอดีคุณผู้ช่วยสวี่ติดธุระน่ะค่ะ เลยฝากให้ฉันช่วยเอามาส่งให้แทน" เหวินฉู่ยิ้มบางๆ ก่อนจะถามต่อ "อาจารย์แอนเดอร์สันอยู่ไหมคะ ฉันตั้งใจจะมาหาท่านพอดี""ท่านไม่อยู่สองวันแล้วครับ"เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้สงสัยอะไร เหวินฉู่แสร้งทำเป็นเข้าใจ "อย่างนี้นี่เอง..."สายตาของเธอเหลือบมองเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่กำลังยุ่งอยู่รอบๆ มุมปากกระตุกยิ้มเย็นชาครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องฐานข้อมูลไป...ที่โรงพยาบาล เสิ่นชูเพิ่งเสร็จจากการผ่าตัดและกำลังยืนคุยกับญาติผู้ป่วยที่โถงทางเดิน เพื่อกำชับข้อควรปฏิบัติหลังการผ่าตัดหลังจากญาติกลับเข้าห้องพักผู้ป่วยไปแล้ว เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ ซึ่งเป็นข้อความจากผู้ช่วยสวี่นั่นเองเสิ่นชูเดินกลับไปยังห้องทำงานของตัวเอง แต่ในขณะที่เดินผ่านหน้าห้องของกู้ฉือจวิน เธอได้ยินเสียงของคุณนายกู้ดังลอดออกมา "ยังไงเสิ่นชูก็เป็นสะใภ้ตระกูลฮั่ว ลูกคงไม่ได้ไปหลงรักผู้หญิงที่มีสามีแล้วจริงๆ หรอกใช่ไหม?"