جميع فصول : الفصل -الفصل 540

เจ้าของร้านสะดวกซื้อหันไปมองรถที่จอดเทียบฟุตปาธ ราวกับเห็นคนคุ้นเคยจึงเดินเข้าไปทักทาย “เพิ่งเลิกงานเหรอครับ? จะซื้อเหล้าอีกแล้วใช่ไหม เอาเหมือนคราวที่แล้วหรือเปล่า?”กู้ฉือจวินพยักหน้าตอบรับ “เอาเหมือนเดิมครับ”ในฐานะลูกค้าประจำที่แวะเวียนมาบ่อย ๆ เจ้าของร้านย่อมจดจำเขาได้แม่น โดยเฉพาะกู้ฉือจวินที่เขามีความประทับใจเป็นพิเศษ เพราะเบียร์ยี่ห้อหนึ่งที่ขายในร้านไม่ค่อยดีนัก กลับกลายเป็นยี่ห้อเดียวที่เขานิยมดื่มหลี่ลี่ได้ยินเสียงนั้นจึงหันกลับไปมอง ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครตาของเธอก็เป็นประกายราวกับเห็นพระเจ้ามาโปรด รีบพุ่งเข้าไปหา “เป็นนายนี่เอง พอดีเลย!”กู้ฉือจวินขมวดคิ้ว ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร เจ้าของร้านก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย “พวกคุณรู้จักกันเหรอ?”ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบ หลี่ลี่ก็ชิงพูดขึ้นก่อน “รู้จักกันดีเลยค่ะ! สวรรค์มีตาจริง ๆ เจ้าของร้านคะ ไม่ต้องห่วงนะ ค่าแบตสำรองนี่เท่าไหร่คะ? ฉันจ่ายให้เอง!”“แค่ไม่กี่บาท ไม่ต้องหรอก ถ้าเธออยากได้แบตสำรองไปเลย ก็สแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินที่ตู้เองละกัน”เจ้าของร้านโบกมือปัด ๆ ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในร้านเพื่อหยิบเหล้า“ขอบคุณนะคะ คุณนี่เ

สองวันหลังจากสถานการณ์เริ่มคลี่คลาย เสิ่นชูกลับมาที่สถาบันวิจัยอีกครั้ง หลังจากเฉิงโย่วเดินทางกลับเมืองเจียงเฉิง กู้ฉือจวินก็มีงานล้นมือจนแทบไม่มีเวลาพัก เขาจมอยู่กับกองข้อมูลการวิจัยและพัฒนาจนคนในแผนกแทบไม่มีใครได้พบหน้าเสิ่นชูรู้ดีว่าเธอขาดงานไปนานเกินไป สิ่งแรกที่ทำเมื่อกลับมาถึงโต๊ะทำงานคือการติดตามความคืบหน้าของแผนงานหลักหลังจากจัดระเบียบข้อมูลอยู่สองชั่วโมง เธอก็เดินไปที่ห้องทำงานของกู้ฉือจวิน ที่หน้าประตูเธอกลับเห็นเขากำลังขมวดคิ้วแน่นขณะจ้องมองข้อมูลของแนวทางการพัฒนาตัวยา AD บนหน้าจอโปรเจกเตอร์เธอเคาะประตูกู้ฉือจวินเงยหน้าขึ้นเป็นเชิงบอกให้เธอเข้ามาสายตาของเสิ่นชูจับจ้องไปที่หน้าจอ “เกิดปัญหาอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ?”“การผลักดันยาตัวใหม่ไปสู่ขั้นตอนถัดไป ไม่ตอบโจทย์ข้อมูลขนาดใหญ่ตามความต้องการทางคลินิก” น้ำเสียงของกู้ฉือจวินเจือความเหนื่อยล้า นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่กลุ่มข้อมูลหนาแน่นเหล่านั้นอีกครั้ง“แม้ข้อมูลการทดลองก่อนหน้านี้ของเราจะน่าประทับใจ แต่ในระหว่างการจำลองเส้นทางการเผาผลาญในร่างกายมนุษย์ เราพบความคลาดเคลื่อนของการแสดงออกข

“ใช่ แม่ยอมยกให้คนนอก ดีกว่ายกให้แก”ความเด็ดขาดของคุณหญิงย่าฮั่วเปรียบเสมือนรอยร้าวขนาดใหญ่ที่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ขาดสะบั้นลงฮั่วเฉิงหยุนกำหมัดแน่น ในดวงตาฉายแววอาฆาตแค้นที่อัดอั้นมานานแสนนาน มันแดงก่ำจนน่ากลัวจังหวะนั้น หวังน่าผลักประตูเข้ามา ฮั่วเฉิงหยุนที่กำลังกลั้นความโกรธไว้จึงเดินกระแทกเท้าออกไป ตอนที่เดินผ่านไปเขายังระบายความไม่พอใจทั้งหมดลงที่บานประตูจนเกิดเสียงดังสนั่นหวังน่าตกใจกับเหตุการณ์กะทันหัน เมื่อหันกลับมามองคุณหญิงย่าฮั่วที่มีสีหน้าเศร้าสร้อย เธออยากจะถามอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้าเปิดปากถามโดยพลการ“ฉันคงเป็นแม่ที่ล้มเหลวสินะ?” คุณหญิงย่าฮั่วพึมพำเสียงแผ่วหากไม่ได้ล้มเหลว เหตุใดถึงต้องมาถึงจุดที่ต้องแตกหักกับลูกในไส้ของตัวเองแบบนี้?หวังน่าไม่กล้าตัดสินแทนใคร เธอเพียงแต่เลือกใช้ถ้อยคำปลอบประโลม “ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอกค่ะ มีข้อดีก็ต้องมีข้อเสียเป็นเรื่องธรรมดา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในฐานะแม่ ตลอดชีวิตที่ผ่านมาคุณทุ่มเทให้ตระกูลฮั่ว คุณใส่ใจพวกเขาทั้งสองท่านมากกว่าใคร คุณเฉิงหยุนอาจจะแค่ชั่ววูบที่หลงผิด คิดไม่ตก พอผ่านไปสักพัก เมื่อเขาคิดได้ เขาต้องเข้าใจควา

เสิ่นชูหันไปค้อนขวับมองเขาแวบหนึ่ง "ยิ่งหน้าที่ความรับผิดชอบสูง ข้อจำกัดก็ยิ่งเยอะ ฉันไม่ชอบหรอกค่ะ"ฮั่วจินเฉินยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร หากเธอเห็นแก่ชื่อเสียงเงินทองจริง ๆ เธอคงเก็บเกี่ยวชื่อเสียงอันโด่งดังไปตั้งแต่ตอนอยู่เมืองจิงแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น วิทยานิพนธ์ระดับขึ้นหิ้งฉบับแรกสุดนั้นยังถูกปกปิดเป็นความลับโดยไม่เปิดเผยชื่อมานานถึงสิบปี แล้วเธอจะไปแยแสอะไรกับชื่อเสียงจอมปลอมเหล่านี้กันยิ่งเขาเข้าใจเธอมากขึ้นอีกหนึ่งส่วน ในใจก็ยิ่งนึกสงสารและเอ็นดูเธอมากขึ้นอีกหนึ่งส่วนและนึกเกลียดชังตัวเองในอดีตมากขึ้นอีกหนึ่งส่วนด้วยเช่นกันเสิ่นชูหันหน้ากลับมา เมื่อเห็นว่าฮั่วจินเฉินเดินตามหลังเธออยู่ห่างออกไปตั้งหลายช่วงตัวและยังตามไม่ทัน ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "นี่คุณกำลังเดินทอดน่องเที่ยวห้างอยู่หรือไงคะ?"ฮั่วจินเฉินดึงสติกลับมา หลังจากก้าวเท้าตามเธอทัน มุมปากของเขาก็ประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ทว่าน้ำเสียงกลับเจือความผ่อนคลายที่ยากจะสังเกตเห็น "กำลังชื่นชมทิวทัศน์อยู่น่ะครับ"สายตาของเธอทอดมองไปรอบ ๆ นอกระเบียงทางเดินก็มีเพียงไม้ประดับธรรมดา ๆ ทั่วไป ซึ่งไม้ประดับเหล่านี้ก็มีให้เห็นอยู่ทุกหนทุ

ในตอนพลบค่ำ คุณนายเกาและฉีรุ่ยอันร่วมโต๊ะอาหารกับคุณท่านฉีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในระหว่างนั้นคุณนายเกาคอยดูแลเอาใจใส่คุณท่านฉีอย่างละเมียดละไมจนถึงที่สุด ซึ่งมันทำให้ฉีเยี่ยนรู้สึกสะอิดสะเอียนเป็นอย่างยิ่งคุณท่านฉีสังเกตเห็นสีหน้าของฉีเยี่ยน แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจหรือเอ่ยปลอบโยน "เรื่องเงินชดเชยญาติคนเจ็บนั่น ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก ในฐานะลูกสาวคนโตของตระกูลฉี แกควรจะทำตัวให้สุขุมรอบคอบเหมือนน้องชายของแกสิ ตอนนั้นถ้าแกยอมฟังฉัน ไม่ดื้อดึงไปแต่งงานกับไอ้นักเรียนนอกคนนั้น ป่านนี้ชีวิตแกคงจะสุขสบายเหมือนน้องสาวแกไปแล้ว"ฉีซวงยอมฟังคำจัดการของผู้เป็นพ่อและแต่งงานกับข้าราชการระดับสูง ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ของหล่อนจึงหรูหราอู่ฟู่จริง ๆ ครั้งหนึ่งฉีเยี่ยนเองก็เคยนึกเสียใจว่า ถ้าตอนนั้นเธอไม่เลือกอดีตสามีด้วยความอารมณ์ชั่ววูบ เธอก็คงไม่ต้องเดินมาถึงจุดที่ต้องหย่าร้างทว่าในยามนี้ เธอกลับต้องการเพียงความห่วงใยและคำถามไถ่สารทุกข์สุกดิบจากผู้เป็นพ่อ แต่พ่อกลับเอาแต่ขุดเรื่องเก่า ๆ มาตอกย้ำซ้ำเติมเธอไม่หยุด เดิมทีการหักหลังของคุณนายเกากับเจ้าห้าก็ทำให้เธอสะท้านใจจนหนาวเหน็บมากพอแล้ว มาตอนน