หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า のすべてのチャプター: チャプター 591 - チャプター 600

พอเอ่ยถึงเกาสื่อ สีหน้าของฉีซือหนานก็ดำมืดลงทันที บนใบหน้าของเขาไร้ซึ่งความอาทรต่อผู้เป็นแม่ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ดูเหมือนนายจะห่วงใยแม่ฉันมากกว่าตัวฉันเสียอีกนะ”“ท่านอุตส่าห์ฟูมฟักสั่งสอนนายมาขนาดนั้น พอถึงวันที่ท่านตกอับ ถึงกับจะตัดหางปล่อยวัดท่านเลยเชียวเหรอ?”ฉีเวินเหยียนขมวดคิ้วในบรรดาคนตระกูลฉี นอกจากฉีหวยหมิงแล้ว ฉีซือหนานคือคนเดียวที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะคาดเดาได้นอกจากจะจิตใจโหดเหี้ยมแล้ว เขายังเลือดเย็นอย่างยิ่งไม่แปลกใจเลยที่คนผู้นี้จะสามารถใช้ฉีรุ่ยอันและฉีเยี่ยนเป็นเบี้ยล่างในการเดินหมากได้อย่างเลือดเย็นฉีซือหนานเค้นหัวเราะ “นั่นเป็นทางเลือกที่ท่านเลือกเอง โทษใครไม่ได้หรอก เวินเหยียน ฉันรู้ว่าตาแก่คนนั้นโปรดปรานนาย แต่ฉันคงไม่ปล่อยให้มันเป็นไปตามใจนายหรอก เพราะหนี้ที่ตระกูลฉีติดค้างฉันไว้น่ะ มันถึงเวลาต้องชำระแล้ว ใครก็ตามที่กล้าขวางทางฉัน จุดจบก็ไม่ต่างไปจากฉีเยี่ยนหรอก”เขาทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะเดินจากไปฉีเวินเหยียนขมวดคิ้วแน่นหนี้ที่ตระกูลฉีติดค้างเขาไว้งั้นหรือ...คำพูดนั้นหมายความว่าอย่างไรกันแน่?ในเวลานี้ ผู้อาวุโสฉียืนไขว้หลังมอง

เรื่องคดีความภาษีเป็นข่าวใหญ่โตเสียจนเธอจะเพิกเฉยไม่ได้ แต่เมื่อเธอถามออกไป ฉีเวินเหยียนก็ไม่ได้ปฏิเสธ “สาเหตุทั้งหมดอยู่ที่พี่เอง พี่ประมาทเกินไปที่มองข้ามปัญหาสำคัญไป”เห็นพี่ชายรับความผิดทั้งหมดไว้กับตัว เสิ่นชูจึงมองเขาด้วยแววตาแน่วแน่ “พี่คะ ไม่ว่าจะมีสาเหตุมาจากอะไร แต่ฉันเชื่อมั่นในตัวพี่เสมอค่ะ”คำพูดนั้นทำให้สันกรามที่ขบแน่นของฉีเวินเหยียนผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นชู แววตาที่เคยหม่นหมองดูอ่อนโยนขึ้นราวกับว่าเขาไม่อยากให้เธอต้องเห็นด้านที่พ่ายแพ้ของเขา จึงฝืนคลี่ยิ้มออกมา “แค่ได้ยินคำนี้จากเธอ พี่ก็พอใจแล้วล่ะ”ฉีซวงเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย เสิ่นชูและฉีเวินเหยียนจึงละสายตาจากกันแล้วหันไปมองเธอฉีซวงกล่าวทิ้งท้าย “พวกเธออยู่เฝ้าคุณพ่อให้ดีเถอะนะ ไม่ว่าอย่างไรสุขภาพของท่านก็สำคัญที่สุด” เสิ่นชูพยักหน้ารับ เมื่อส่งฉีซวงจนลับสายตาไปแล้ว เธอก็หันกลับมามองพี่ชายที่ยังคงเต็มไปด้วยความกังวลพลางเอ่ยต่อ “พี่คะ ที่นี่ให้ฉันเฝ้าเองค่ะ พี่อยากไปจัดการเรื่องอะไรก็ไปเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้”ฉีเวินเหยียนดึงสติกลับมา ดวงตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะพยักหน้า “พี่จะรีบกลับมา”

ดึกสงัดเสิ่นชูพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง แต่กลับไม่มีความรู้สึกง่วงเลยสักนิดเธอเคยคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นไว้สารพัด แต่กลับนึกไม่ถึงเลยว่าจะกลายเป็นการต่างคนต่างนอน ตอนที่เธอกับฮั่วจินเฉินอยู่ด้วยกันเมื่อก่อน ผู้ชายคนนี้ไม่เคยปล่อยโอกาสที่จะเอาเปรียบเธอให้หลุดลอยไปเลยสักครั้ง แต่ตอนนี้กลับทำตัวเป็นสุภาพบุรุษขึ้นมาซะงั้นเป็นเพราะเขาเปลี่ยนไปจริง ๆ หรือว่าเป็นเพราะเธอหมดเสน่ห์แล้วกันแน่?คำว่า "เธอหมดเสน่ห์" ประโยคนี้มันทิ่มแทงใจจนเสิ่นชูรู้สึกไม่ค่อยดีเอาเสียเลย ก็แหม... เธออายุจะสามสิบอยู่แล้วนี่นา!เสิ่นชูเลิกผ้าห่มลงจากเตียงแล้วเดินออกจากห้องนอนช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน ในวินาทีที่เธอเปิดประตูออกมา ฮั่วจินเฉินก็เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนรับแขกพอดีทั้งสองสบตากัน ความกระอักกระอ่วนแผ่ซ่านขึ้นมาในพริบตาสายตาของฮั่วจินเฉินมองมาที่ตัวเธอ เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำของโรงแรม คอเสื้อเปิดกว้างอย่างหลวม ๆ เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าแวบ ๆ แวม ๆและดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำลูกกระเดือกของฮั่วจินเฉินขยับขึ้นลงอย่างแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่ได้ แววตาของเขาดูลึกล้ำขึ้นมาทันที ทว่าเขาก็รีบละสายตาไปอย่างรว

เหอเมิ่งนึกไม่ถึงว่าฉีรุ่ยอันจะระแวดระวังและรอบคอบขนาดนี้ แต่ในเวลานี้ สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเธอคือต้องตอบตกลงไปก่อนส่วนเรื่องในวันข้างหน้า...ค่อยว่ากันทีหลังก็แล้วกัน“ตกลงค่ะ”เสิ่นชูเดินทางมาที่สถานพักฟื้นเพื่อเข้าเยี่ยมแม่ ทว่าพอเดินเข้ามาในห้อง กลับไม่มีใครอยู่เลยสักคนมีเพียงเจ้าหน้าที่บุคลากรทางการแพทย์คนหนึ่งกำลังพับผ้าห่มอยู่“คุณแม่ของฉันล่ะคะ?” เสิ่นชูเดินเข้าไปถาม“หมายถึงคุณนายฉีใช่ไหมคะ? เมื่อกี้มีสุภาพบุรุษท่านหนึ่งพาท่านลงไปเดินเล่นสูดอากาศข้างล่างน่ะค่ะ”เซิ่นชูชะงักไป “สุภาพบุรุษท่านไหนเหรอคะ?”เจ้าหน้าที่เคยเห็นพ่อกับพี่ชายของเธอแล้ว ย่อมต้องจำหน้าได้ หรือว่าเป็นฮั่วจินเฉิน?เจ้าหน้าที่เอ่ยว่า “เป็นสุภาพบุรุษที่หน้าตาดีมากเลยค่ะ ผิวพรรณขาวเนียนเหมือนเด็กผู้หญิงเลย อ้อจริงด้วย ฉันได้ยินสุภาพบุรุษท่านนั้นเรียกคุณนายฉีว่าพี่สะใภ้ด้วยนะคะ”สมองของเซิ่นชูพลันขาวโพลนไปหมดในพริบตาฉีซือหนาน!เธอรีบวิ่งตรงดิ่งลงไปข้างล่าง ทันใดนั้นเกือบจะโทรหาซินอวี่เพื่อขอเบอร์โทรศัพท์ของฉีซือหนานอยู่แล้ว แต่ทว่าที่บริเวณสวนดอกไม้ด้านล่าง เธอกลับพบฉีซือหนานอยู่กับแม่ของเธอเข้า

เธอหันกลับมามองกู้ฉือจวิน พลางเก็บโทรศัพท์มือถือและยิ้มให้ “ฉันจะมีเรื่องไม่สบายใจอะไรล่ะคะ ก็แค่ไหว้วานให้คนช่วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็เท่านั้นเองค่ะ”“ผลการทดลองยาตัวใหม่ในรอบนี้ออกมาแล้วนะ ผลลัพธ์น่าพึงพอใจมาก สามารถผลักดันเข้าสู่การทดลองทางคลินิกระยะที่ 3 ได้แล้วครับ” กู้ฉือจวินมองเธอ “ต้องขอบคุณน้ำจากกระดูกไขสันหลังที่คุณจัดหามาให้จริง ๆ ถึงแม้ว่าอาการของแม่คุณจะยังไม่มีวิธีรักษาในตอนนี้ก็เถอะ...”เสิ่นชูยิ้มพลางส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ วิธีการมันต้องมีสักวันแหละ อย่างน้อยตอนนี้พวกเราก็มีความคืบหน้าแบบก้าวกระโดดแล้ว วันข้างหน้าอาจจะดีขึ้นกว่านี้ก็ได้ค่ะ”กู้ฉือจวินยิ้มตาม “ใช่ครับ วันข้างหน้าต้องดีขึ้นแน่นอน”หลี่ลี่ยืนอยู่หลังประตู มองดูแผ่นหลังของทั้งสองคนที่กำลังยืนคุยกันเคียงบ่าเคียงไหล่อยู่ตรงระเบียง เดิมทีเธอตั้งใจจะเข้าไปทักทาย แต่... จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าถ้าตัวเองบุ่มบ่ามเดินเข้าไปตอนนี้ มันดูเป็นส่วนเกินยังไงก็ไม่รู้เธอเบ้ปากแล้วเดินเลี่ยงออกมาทันทีเพราะความรีบร้อนชุลมุน เธอจึงไม่ได้สังเกตเห็นพนักงานทำความสะอาดที่กำลังถูพื้นอยู่ด้านหน้า ส่งผลให้ชนเข้ากับถังน้ำอย่างจังจน