หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า のすべてのチャプター: チャプター 601 - チャプター 610

หลังจากกดโทรออกไป ปลายสายก็ยังคงอยู่ในสถานะไม่มีผู้รับ คุณนายเกาก่นด่าออกมาสองสามคำด้วยความโมโห เธอพยายามกดโทรซ้ำๆ ด้วยความร้อนรนและหงุดหงิด จนกระทั่งบังเอิญไปปัดโดนแก้วเหล้าบนโต๊ะคว่ำลงเมื่อเสียงแก้วแตกละเอียดดังขึ้นมา เธอถึงเพิ่งรู้สึกเหมือนถูกโลกทั้งใบทอดทิ้ง และตระหนักได้ถึงความจริงอันแสนเย็นชานี้มันช่างน่าตลกสิ้นดีเพื่อให้เดินมาถึงจุดนี้ เธอต้องยอมทนฝืนใจปรนนิบัติรับใช้ชายแก่ที่ขาข้างหนึ่งแทบจะก้าวเข้าโลงอยู่แล้วเพื่อสวมบทบาทเป็นภรรยาและแม่ที่ดี โดยหวังเพียงแค่ว่ารอให้ตาแก่คราวปู่คนนี้ตายไป เธอจะได้ในสิ่งที่เธอต้องการ...ทั้งที่เรื่องพวกนี้ เคยตกลงกับเขาไว้เป็นดิบดีแล้วแท้ๆ!แต่เขากลับทรยศหักหลังกันได้ลงคอ!มาตอนนี้ แม้แต่ความสงสารเห็นใจเพียงเศษเสี้ยวก็ยังไม่เหลือให้เลยงั้นเหรอ!ในวินาทีที่เหอเมิ่งกำลังสติหลุด จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมา เธอทึกทักเอาเองว่าฉีรุ่ยอันเป็นคนโทรกลับมาจึงรีบกดรับทันที “รุ่ยอัน ทำไมคุณเพิ่งรับสายฉัน—”“คุณแม่ครับ ผมเองนะ”เมื่อได้ยินน้ำเสียงของฉีซือหนานชัดเจน คุณนายเกาก็ชะงักกึก ก่อนจะโพล่งออกไป “แกโทรหาฉันทำไม? ทำร้ายฉันจนพังพินาศขนาดน

การตายของคุณนายเกาไม่ได้ทำให้เกิดระลอกคลื่นใหญ่โตอะไรในตระกูลฉี แม้กระทั่งคุณท่านฉีเมื่อได้ยินข่าวนี้ สีหน้าก็ยังคงเรียบเฉยไม่เปลี่ยนสีเลยสักนิดเสิ่นชูกับฉีเวินเหยียนรวมถึงพวกคุณลุงคุณน้านั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยกันทั้งหมด คนที่มารายงานสาเหตุการตายของคุณนายเกาก็คือฉีซือหนานใบหน้าของฉีซือหนานซีดเผือด ดวงตามีรอยแดงระเรื่ออยู่สายหนึ่ง สีหน้าท่าทางดูเคร่งขรึมและหนักใจอย่างยิ่ง ราวกับกำลังโศกเศร้าอย่างหนัก“คุณพ่อครับ คุณแม่ของผมฆ่าตัวตาย ตอนนี้เธอไม่มีญาติพี่น้องคนไหนคอยเก็บศพให้อีกแล้ว ผมอยากจะขอเป็นคนไปส่งเธอด้วยตัวเองครับ” ฉีซือหนานมองไปที่นายท่านฉีซึ่งนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน เพื่อรอคำตอบนิ้วมือที่ถือถ้วยชาของคุณท่านฉีชะงักไปเล็กน้อย ฝาปิดถ้วยชากระทบกับขอบถ้วยส่งเสียงดังกริ๊กเบาๆ ซึ่งฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษในห้องนั่งเล่นอันเงียบสงบ จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ เอ่ยปากออกมา “การที่มีคนตายถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ ในเมื่อเธอเป็นแม่ของแก แกจะไปส่งเธอสักหน่อยก็ถือเป็นเรื่องที่ควรทำแล้ว”“ขอบคุณคุณพ่อที่เมตตาครับ”“น้องหก แม่ของนายดูไม่เหมือนคนที่จะฆ่าตัวตายได้เลยนะ” ฉีซวงเอ่ยปากขึ้นมาทันทีฉีซือหน

แต่จะว่าไปแล้ว ยาพวกนั้นมีผลข้างเคียงรุนแรงและทำลายสุขภาพขนาดนั้น มีหรือที่คุณนายเกาจะไม่รู้?ถ้าเธอรักและสงสารลูกสาวของตัวเองจริง ๆ เธอจะปิดบังเรื่องเพศสภาพของฉีซือหนานเอาไว้ทำไมและความสัมพันธ์ระหว่างฉีซือหนานกับคุณนายเกาก็ดูไม่เหมือนภาพลักษณ์แม่ลูกผูกพันรักใคร่กันอย่างในข่าวลือเลยสักนิด...“เสี่ยวชู ทำไมอยู่ ๆ ลูกถึงอยากรู้เรื่องของคุณน้าหกขึ้นมาล่ะ?” ฉีซื่อเอินเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาแฝงไปด้วยความฉงนใจเสิ่นชูรีบอธิบายแก้เก้อ “หนู... หนูแค่แอบได้ยินมาว่าความสัมพันธ์ของคุณน้าหกกับพี่ชายค่อนข้างไม่ธรรมดาน่ะค่ะ ก็เลยนึกสงสัยขึ้นมาเฉย ๆ”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างยังต้นโคลเวีย ที่ใบร่วงโรยพลางทอดถอนใจ “ตอนนี้ตระกูลฉีเกิดเรื่องขึ้นมากมาย พ่อล่ะเป็นห่วงจริง ๆ”เสิ่นชูหลุบตาต่ำลง และไม่ได้พูดอะไรอีก...ฉีซือหนานไม่ได้จัดงานศพให้คุณนายเกาอย่างยิ่งใหญ่ หลังจากเผาร่างเสร็จสิ้นก็นำไปฝังทันที คนตระกูลฉีนอกจากคุณท่านฉีกับฉีรุ่ยอันที่ไม่ยอมมาปรากฏตัวแล้ว คนอื่น ๆ ต่างก็มาเข้าร่วมพิธีพอเป็นพิธีสั้น ๆ เท่านั้นเสิ่นชูยืนอยู่ข้างกายฉีเวินเหยียนและคุณพ่อ เธอปักธูปหนึ่งด

คนในเหตุการณ์ทุกคนต่างพากันหน้าเปลี่ยนสีไปตาม ๆ กันเมื่อเห็นฉีรุ่ยอันเอามือกุมลำคอแล้วทรุดเข่าล้มลงกับพื้น ฉีซื่อเอินก็ทำท่าจะพุ่งตัวเข้าไปหา “น้องห้า!”“ถ้าใครกล้าเข้ามา คนต่อไปจะเป็นยัยพวกนี้” ฉีซือหนานขยับเข้าไปใกล้เสิ่นชูกับซินอวี่ ปลายมีดพกที่เปื้อนเลือดจ่ออยู่ข้างกายของพวกเธอคมมีดอันเย็นเยียบสะท้อนแสงแวววาวแทบจะแนบชิดไปกับแก้มของเสิ่นชู เธอสูดหายใจลึกและกลั้นไว้อย่างห้ามไม่อยู่ ปลายนิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อย แต่กลับดื้อดึงไม่ยอมหลับตาลงส่วนซินอวี่ตกใจกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้าจนส่งเสียงสะอื้นร้องไห้ ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ซีดเผือดเต็มไปด้วยคราบน้ำตาใบหน้าของฉีเวินเหยียนเขียวคล้ำ เขาขยับก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่งแต่กลับถูกสายตาอันเฉียบขาดของฉีซือหนานบีบให้ต้องถอยกลับมา “ฉีซือหนาน! นายบ้าไปแล้วหรือไง นายรู้ตัวไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่!”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโมโหที่พยายามสะกดกลั้นและความลนลานสายหนึ่งที่ยากจะสังเกตเห็นฉีซื่อเอินมองดูมีดพกที่เปื้อนเลือดของฉีรุ่ยอัน สลับกับมองเด็กสาวสองคนที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ซึ่งหนึ่งในนั้นคือลูกสาวสุดที่รักของเขา แววตาของเขาเต็มไปด้วย

ฮั่วจินเฉินชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาแหบพร่าด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทุกคำพูดราวกับถูกเค้นออกมาจากลำคอ “เสิ่นชู เรื่องที่ผมเสียใจที่สุด คือการทำให้คุณต้องเสียเวลาไปเปล่า ๆ ถึงหกปี แต่ผมก็พยายามที่จะเปลี่ยนแปลงมันแล้ว ผมแค่ไม่อยากให้ความพยายามทั้งหมดในท้ายที่สุด... ต้องกลายเป็นเรื่องสูญเปล่า”เขาเอื้อมมือขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากล่างของเธอที่ถูกขบกัดจนซีดขาว การกระทำนั้นแผ่ซ่านความอ่อนโยนราวกับกำลังเคารพเทิดทูน ทว่าก็แฝงไปด้วยความดื้อรั้นที่มาจากอาการมึนเมา “ผมยอมรับผลลัพธ์แบบนั้นไม่ได้หรอกนะ เสิ่นชู”เสิ่นชูยืนนิ่งอยู่กับที่โดยไม่ขยับเขยื้อน สัมผัสจากมือของเขาร้อนผ่าวจนน่าตกใจ กลิ่นอายอันเข้มข้นของวิสกี้โอบล้อมกักขังเธอไว้ในพื้นที่แคบ ๆ นี้เธอมองลึกลงไปในดวงตาสีเข้มสนิทของเขา ในกองเถ้าถ่านนั้นราวกับมีประกายไฟดวงเล็ก ๆ ปะทุขึ้นมา มันมีความน้อยเนื้อต่ำใจและดื้อรั้นที่กำลังรอคอยคำตอบจากเธออยู่“ฮั่วจินเฉิน จริง ๆ แล้วคุณชนะตั้งนานแล้วล่ะ” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบายิ่งกว่าที่ตัวเองคิดไว้เสียอีก “ยังต้องถามอีกเหรอคะ?”ดวงตาของฮั่วจินเฉินดูลึกล้ำราวกับบ่อน้ำไร้ก้นภายใต้แสงไฟสลัว ลูก