All Chapters of หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: Chapter 611 - Chapter 620

ฮั่วจินเฉินปรือตาขึ้นมองเขาด้วยความฉงนอย่างเห็นได้ชัด “เขาไม่ใช่คนของตระกูลฉีหรอกเหรอ?”“ก็ฉันกำลังสืบเรื่องที่คุณนายเกาไปคลอดลูกที่ต่างประเทศอยู่ไม่ใช่หรือไง? เลยลองไล่เลียงข้อมูลจากประวัติการรักษาทั้งหมดของเธอ เดิมทีก็แค่ตั้งใจจะหาวันที่ตั้งครรภ์ให้แน่ชัด แต่ผลที่ได้ดันไปขุดเจอความลับเข้าให้” โจวอวี้หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเลื่อนไปวางตรงหน้าฮั่วจินเฉินฮั่วจินเฉินหยิบขึ้นมาดู บนหน้าจอคือผลตรวจสุขภาพของคุณนายเกาที่ระบุชัดเจนว่าภาวะไม่มีมดลูกมาแต่กำเนิด“ดูนั่นสิ คุณนายเกาไม่มีทางตั้งครรภ์ได้ ดังนั้นเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเธอ และไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลฉีอย่างแน่นอน ส่วนเด็กคนนั้นมาจากไหน ฉันยังสืบไปไม่ถึง แต่คนที่ช่วยเธอจัดฉากทำเรื่องปลอม รวมถึงสาวใช้คนนั้น ต้องมีส่วนรู้เห็นเรื่องนี้แน่ ๆ ”ฮั่วจินเฉินนิ่งเงียบไปโดยไม่กล่าวคำใด...ฉีหวยหมิงเฝ้าอยู่หน้าห้อง ICU เป็นเวลานาน จนกระทั่งฉีซื่อเอินและฉีซวงพาผู้อาวุโสฉีมาถึงโรงพยาบาล“พ่อ?” ฉีหวยหมิงรีบก้าวเข้าไปหาผู้อาวุโสฉีหยุดยืนนิ่ง สองมือทาบลงบนหัวไม้เท้าสายตาจ้องเขม็งไปยังบานประตูไอซียูที่ปิดสนิท แววตาขุ่นมัวนั้

เธอพิงกับขอบโต๊ะ ทอดสายตามองแสงสลัวยามเย็นที่อาบไล้ขอบฟ้า “เวินเหยียน นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเกลียดคุณนายเกา?”ไม่รอให้ฉีเวินเหยียนตอบ เธอหันกลับมา แววตาที่สะท้อนแสงไฟวูบไหวดั่งเปลวเทียนต้องลม “ไม่ใช่แค่เพราะฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่แม่แท้ ๆ หรอกนะ นายรู้ไหม? เธอไม่มีวันตั้งครรภ์ได้ เพื่อจะปีนป่ายขึ้นมาเป็นสะใภ้ตระกูลฉี เสวยสุขบนกองเงินกองทอง เธอจงใจตีสนิทกับแม่ผู้ให้กำเนิดของฉัน ก็เพียงเพื่อจะแย่งชิงเด็กในท้องนี้ไปเป็นใบเบิกทางของตัวเอง”“จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าแม่ชื่ออะไร รู้เพียงว่าเป็นชาวจีน ทั้งคุณนายเกาและแม่ต่างคลอดที่โรงพยาบาลเดียวกัน เพื่อจะทำให้แผนการทั้งหมดแนบเนียน วันที่ครบกำหนดคลอด เธอติดสินบนหมอให้ผ่าท้องเอาฉันออกมาจากร่างแม่ เพื่อให้วันเกิดของฉันตรงกับช่วงเวลาที่เธอสร้างเรื่องตั้งครรภ์ปลอม ๆ เอาไว้”“ในตอนนั้น แม่ของฉันยังเหลือเวลาอีกสิบวันกว่าจะครบกำหนดคลอด แต่เพราะอุบัติเหตุจากการใช้ยาชาที่เธอวางแผนไว้ จึงต้องเสียชีวิตอยู่บนเตียงผ่าตัด ทั้งที่จริงควรจะรอด เวินเหยียน แม่ของฉันไม่ควรจะต้องมาตายเลย แต่เพราะคุณนายเกากลัวความลับจะรั่วไหล จึงจัดฉากทุกอย่างให้กลายเป็น

“คุณหนูชินอวี่คะ คุณเสิ่นชูมาเยี่ยมค่ะ” แม่บ้านเอ่ยเรียกแผ่วเบาอยู่ข้างเตียงทว่าร่างบนเตียงกลับไร้การตอบรับเสิ่นชูไม่เร่งเร้าที่จะเข้าไปใกล้ เธอเพียงให้แม่บ้านออกไปรอข้างนอกก่อนจะก้าวเข้าไปหยุดยืนข้างเตียงห่างออกไปครึ่งก้าว เธอไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เสี่ยวอวี่ ฉันรู้ว่าเธอเจ็บปวดมาก จริง ๆ แล้วตัวฉันเองก็ยากจะทำใจเชื่อเรื่องราวเหล่านี้เช่นกัน”ชินอวี่กำมุมผ้าหวมแน่น ภายใต้ผ้านวมนั้นมีเพียงเสียงสะอื้นไห้อย่างแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมา“ที่จริงแล้ว คนที่เธอเรียกว่าคุณอาเล็ก เขาไม่ใช่คุณอาเล็กของเธอหรอกนะ หากเขายังคงเป็นคนของตระกูลฉี คนที่เธอควรจะเรียกก็คือคุณน้าเล็กต่างหาก” เสิ่นชูนั่งลงข้างเตียง น้ำเสียงของเธอที่เอ่ยออกมานั้นแผ่วเบาชินอวี่ค่อย ๆ ดึงผ้าห่มลง เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา แววตาเต็มไปด้วยความสับสน “น้าเล็กหมายความว่ายังไง...”“เธอเป็นผู้หญิง”ชินอวี่ตัดสินใจลุกขึ้นนั่ง หยาดน้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย “พี่หมายความว่า... อาเล็กเป็นผู้หญิงงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นรูปถ่ายที่ฉันเห็นในห้องแต่งตัวเมื่อวันก่อนก็เป็นของจริง เขาไม่ได้แค่ชอบแต่งหญิงเล

ฉีเวินเหยียนไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขาเอ่ยปากปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “ฉันไม่ชอบแช่น้ำพุร้อน ถ้าเขามีธุระอะไร ไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้เถอะ”“การแช่น้ำพุร้อนอย่างเหมาะสมจะช่วยผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจได้นะครับ หลายวันมานี้คุณเคร่งเครียดจนเกินไป คุณซือหนานเองก็หวังดีและคิดเผื่อคุณนะครับ”คำหว่านล้อมของพ่อบ้านทำให้เขาฟังออกถึงความนัยที่ซ่อนอยู่ เขาจึงลุกขึ้นยืน “ดูท่าแล้ว เขาคงจะบังคับให้ฉันไปให้ได้สินะ ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้ไปดูหน่อยว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่”พ่อบ้านยิ้มโดยไม่เอ่ยคำใดพลางถอยออกไปนอกประตู เมื่อมั่นใจว่าเขาเดินตามมาแล้ว จึงเริ่มเดินนำทางอยู่ข้างหน้าฉีเวินเหยียนเดินตามพ่อบ้านมาจนถึงบ่อน้ำพุร้อนกลางแจ้งที่อยู่บริเวณหลังบ้าน ทว่ารอบ ๆ บ่อน้ำพุร้อนกลับไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว พ่อบ้านค้อมศีรษะลงเล็กน้อยอยู่ทางด้านหลังของเขา “คุณฉีครับ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไม่รบกวนเวลาพักผ่อนแล้วนะครับ”คิ้วของฉีเวินเหยียนขมวดมุ่น ทว่าไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอะไร พ่อบ้านก็เดินจากไปเสียแล้วเขาไม่ได้มีความสนใจในการแช่น้ำพุร้อนเลยแม้แต่น้อย และไม่คิดที่จะแช่ด้วย ทั้งยังเดาออกว่าฉีซือหนานจงใจเรียกเขา

เมื่อความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นมา หลี่ลี่ก็แอบตกใจกับตัวเองอยู่ลึก ๆ ในใจ นี่เธอคิดจะอวยพรให้พี่ชายของเธอกับเสิ่นชูสมหวังกันจริง ๆ หรือว่า...“เธอเป็นอะไรไปหรือเปล่า?” เสิ่นชูสังเกตเห็นสีหน้าของเธอ จึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย“เอ๊ะ? ฉันไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะ... งั้นฉันไม่รบกวนพี่แล้วนะ” หลี่ลี่กอดเอกสารในมือไว้แน่นก่อนจะรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็วเธอนี่มันไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย!ขณะที่เดินผ่านห้องทำงานของกู้ฉือจวินก็ประจวบเหมาะกับได้ยินเสียงสนทนาดังแว่วออกมาจากด้านใน เป็นเสียงของเสี่ยวหลิงที่กำลังรายงานปัญหาเรื่องงานอยู่พอดีเธอลอบมองผ่านบานกระจกเข้าไปในห้องทำงาน เห็นกู้ฉือจวินนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ นิ้วมือเรียวยาวกำลังพลิกเปิดอ่านเอกสารฉบับหนึ่ง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความสุขุมและตั้งอกตั้งใจหมอนี่...เวลาทำงานก็ดูดีขึ้นมาจริง ๆ นั่นแหละ...ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ ๆ กู้ฉือจวินก็เงยหน้าขึ้น สายตาคมปลาบมองทะลุผ่านบานกระจกตรงดิ่งมาหยุดอยู่ที่เธอได้อย่างแม่นยำวินาทีนั้น ราวกับเธอถูกตรึงอยู่กับที่ หัวใจกระหน่ำเต้นรัวประทับเข้ากับแผงอก แทบจะ...กระดอนหลุดออกมาข้างนอ