บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 671 - บทที่ 680

เมื่อเห็นฮั่วจินเฉินเอาแต่นิ่งเงียบจ้องมองเธออยู่ครู่ใหญ่ เสิ่นชูจึงยื่นมือไปแกว่งโบกตรงหน้าเขา ทันใดนั้น เขากลับจับหลังมือของเธอไว้ ไออุ่นร้อนผ่าวในฝ่ามือของเขาทำให้เธอสะดุ้งรีบหักห้ามใจชักมือกลับ แล้วเบี่ยงตัวครึ่งหนึ่งหลบเข้าไปหลังประตู“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย ยืนนิ่งไม่พูดไม่จาอยู่ตั้งนาน ถ้าไม่มีอะไรฉันจะปิดประตูแล้วนะ” เสิ่นชูหัวใจเต้นระส่ำปั่นป่วนไปหมดเขาหลุดหัวเราะพร่าออกมา “ผมก็แค่อยากมาเห็นหน้าคุณ”“มาเห็นหน้าฉัน?” เธอเหลือบหน้าออกไปอีกครั้ง “รอให้หมดช่วงเวลาไต่ตรองก่อน คุณก็จะได้เห็นจนเบื่อเองนั่นแหละ ไม่เห็นต้องรีบร้อนขนาดนี้เลยนี่?”รอยยิ้มของฮั่วจินเฉินค่อย ๆ จางลง สายตาล้ำลึกจับจ้องมาที่เธออย่างเงียบเชียบเสิ่นชูแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น “ฉันจะพักผ่อนแล้วค่ะ”เธอปิดประตูลง ยืนรออยู่หลังประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะแง้มเปิดออกอีกครั้งอย่างกะทันหันเขายังไม่ได้ไปไหนราวกับคาดการณ์ไว้แล้วว่าเสิ่นชูจะเปิดประตูออกมาอีกรอบ แววตาของเขาพลันปรากฏรอยยิ้มพราย ราวกับเป็นการยืนยันความคิดของตนเอง “ไหนบอกว่าจะพักผ่อนไง?”“แล้วทำไมคุณยังไม่ไปอีกล่ะ?”“คุณจะพักผ่อน กับการที่ผมจะไปหรือย

“ความจริงมันก็ทนโท่อยู่ตรงนี้นี่ไง! น้องชายเธอข่มเหงลูกสาวฉัน! ถ้าเธอไม่เชื่อ ก็ให้น้องชายเธอไปพาตัวพยานออกมาสิ!”หญิงวัยกลางคนแค่นหัวเราะอย่างเหยียดหยาม เมื่อสิ้นเสียงพูด เสิ่นฮ่าวก็พลันนึกถึงสวี่เว่ยขึ้นมาได้ “ใช่ สวี่เว่ยช่วยเป็นพยานให้ผมได้!”ตำรวจที่อยู่ข้าง ๆ วางโทรศัพท์มือถือของเสิ่นฮ่าวลงบนโต๊ะ พยักหน้าเป็นสัญญาณให้เขาติดต่อพยานเสิ่นฮ่าวกดโทรออกหาสวี่เว่ย ทว่าเนิ่นนานผ่านไป ก็ยังคงไม่มีคนรับสาย เขาพยายามกดโทรซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังไร้การตอบรับเช่นเดิมเสิ่นชูเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะใช้โทรศัพท์ของตัวเองกดโทรออกไปยังเบอร์ของสวี่เว่ยเพียงครู่เดียว เสียงปลายสายก็ดังขึ้นทว่าคล้ายกับว่าอีกฝ่ายได้ยินเสียงของเสิ่นฮ่าว จึงรีบร้อนกดตัดสายทิ้งทันทีเธอช้อนสายตาขึ้นมองเสิ่นฮ่าวเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เขาคงคาดไม่ถึงเช่นกันว่า เพื่อนสนิทที่ร่วมสุขร่วมทุกข์กินนอนมาด้วยกัน พอถึงยามหน้าสิวหน้าขวานกลับไม่ยอมแม้แต่จะรับสายเขาหญิงวัยกลางคนเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนั้นก็ยิ่งได้ใจหนักกว่าเดิม “คุณตำรวจ! เห็นกันแล้วใช่ไหมคะ! พี่สาวคนนี้ชัดเจนว่า

ตอนที่สวี่เว่ยเดินออกมาจากบริษัท จู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนเดินเข้ามาขวางทางไว้ ในขณะที่เขาเริ่มเกิดความระแวดระวังขึ้นมา ฝางถัวก็ยื่นมือเข้าไปคล้องคอเขาไว้ด้วยท่าทีสนิทสนมเป็นกันเอง “อ้าว นายนี่เอง เจอฉันแล้วจำกันไม่ได้หรือไง? ปะ วันนี้พวกเราสองคนพี่น้องไปนั่งคุยฟื้นความหลังกันหน่อย”“ไม่ใช่แล้ว คุณเป็นใคร...” สวี่เว่ยพยายามจะดิ้นรนให้หลุด ทว่าท้ายทอยกลับถูกอีกฝ่ายกดล็อกไว้แน่น เพียงครู่เดียว ร่างทั้งร่างก็ถูกจับยัดเข้าไปในรถสวี่เว่ยลนลานทำตัวไม่ถูก แต่ประตูรถล็อกแน่นหนาไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาไม่มีทางออกไปได้เลย“นายคือสวี่เว่ยสินะ?”เมื่อได้ยินเสียงของเสิ่นชู สวี่เว่ยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้าไปมองหญิงสาวหน้าตางดงามที่นั่งอยู่เบาะหลังเสิ่นชูระบายยิ้ม “ไม่ต้องเกร็งไป หาสถานที่เงียบ ๆ แล้วเรามานั่งคุยกันดีกว่า”“พวก... พวกคุณเป็นใครกันแน่?” เขาเลียริมฝีปากกลืนน้ำลายลงคอ จู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกชะงักเกรงและร้อนตัวขึ้นมา“พวกเรามาหานาย นายเองก็คงเดาออกแล้วใช่ไหมว่าเพราะเรื่องอะไร” เสิ่นชูเปิดนิตยสารในมืออ่านดูอย่างสบายอารมณ์สวี่เว่ยเงียบเสียงลงทันที ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยถามขึ้นมาอ

ฮั่วจินเฉินนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่ถือสาหาความ ยามที่สายตาของเขากำลังจะกวาดมองไปทางบนโต๊ะนั้น เสิ่นชูก็อาศัยจังหวะทิ้งตัวนั่งลงบนตักของเขาอย่างเป็นธรรมชาติทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างกะทันหันฮั่วจินเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาลึกล้ำเต็มไปด้วยความฉงน พลางจ้องมองมาที่เธอเสิ่นชูปรับสีหน้า พยายามฝืนยิ้มออกมา “ถ้าฉันบอกว่าฉันลื่น คุณจะเชื่อไหม...”เขาหรี่ตาลง ผ่านไปครู่หนึ่งก็เค้นคำพูดสองคำออกมา “ผมเชื่อ”เธอถึงกับตะลึงงันไป“อย่าว่าแต่ลื่นเลย ต่อให้คุณตกมาจากฟ้าลงมารับขวัญอยู่ในอ้อมอกผม ผมก็เชื่อ” เมื่อเห็นเขาหยอกล้อเธอด้วยสีหน้าจริงจัง เสิ่นชูก็ทำทีเป็นแง่งอนชักสีหน้า กำลังจะลุกขึ้นไปเก็บของบนโต๊ะเขากลับกดตัวเธอให้กลับลงมานั่งตามเดิม ในขณะที่ตระกองกอดเธอไว้หลวม ๆ มือของเขาก็สัมผัสโดนบริเวณหน้าท้องของเธอพอดีเสิ่นชูไม่กล้าขยับขยับตัวแม้แต่น้อย จนกระทั่งได้ยินเสียงพึมพำสงสัยของเขาดังขึ้นข้างหู “ท้องเธอเหมือนจะดูพุงโลขึ้นมาหน่อยหรือเปล่า?”เธอพลันแข็งเกร็งไปทั้งร่าง รีบสูดหายใจลึกแขม่วท้อง หันกลับไปทำหน้าบึ้งใส่เขา “คุณว่าใครอ้วนกัน?”หางตาของฮั่วจินเฉินยกยิ้มจนเกิดรอยย่น “ผมก็แค่พูดไปเรื่อ

สวี่เว่ยมักจะระบายเรื่องงานให้เธอฟังในเกมอยู่บ่อย ๆ รวมถึงเรื่องที่ผู้หญิงที่เขาแอบชอบไปหลงรักเพื่อนสนิทของเขา ทุกครั้งที่เขาดื่มเหล้าเมา เขาก็มักจะโทรหาเธอ พูดคร่ำครวญว่าชอบซุนเสี่ยวหยามากขนาดไหน แรก ๆ ก็แค่นั่งคุยเรื่องปัญหารัก ๆ ใคร่ ๆ ต่อมาก็เริ่มเปิดใจพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง จนกระทั่งมีอยู่วันหนึ่ง จู่ ๆ เขาก็มานินทาตัดพ้อถึงเพื่อนสนิทคนนั้นให้เธอฟังเขาบอกว่าหมอนั่นมันเสแสร้งสร้างภาพ บอกว่าคนแบบนั้นไม่สมควรได้รับความรักจากซุนเสี่ยวหย่าเลยสักนิด แถมยังบอกอีกว่าโครงการพัฒนาเกมเขาทุ่มเททำมากกว่าตั้งเยอะ แต่คนที่ได้รับความโปรดปรานจากหัวหน้ากลับเป็นหมอนั่นอยู่เสมอคงเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายมาแสดงความหมดอาลัยตายอยากต่อหน้าเธอ ล้มเหลวทั้งเรื่องรักและเรื่องงาน พอนานวันเข้า ความรู้สึกสงสารที่เธอมีต่อสวี่เว่ยก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกดี ๆ จนกระทั่งคืนนั้น จู่ ๆ เขาก็เสนอเอ่ยชวนนัดเจอเธอเสิ่นชูขมวดคิ้ว “คืนนั้นพวกเธอเพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรกเหรอ?”เย่จื่อพยักหน้ารับ จู่ ๆ ก็รู้สึกกระดากอายเกินกว่าจะเอ่ยปาก “ฉันดร็อปเรียนตอน ม.ปลาย... ออกมาเผชิญโลกข้างนอกเร็ว เรื่องชายหญิงพ