บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 681 - บทที่ 690

เวลาหนึ่งทุ่มตรง เสิ่นชูเดินทางมาถึงด้านนอกห้องจัดเลี้ยงงานกุศล ท่อนบนของเธอสวมเสื้อโค้ตขนสัตว์สีแดงไวน์ ด้านในแมตช์ด้วยชุดกระโปรงยาวทรงหางปลาผ้ากำมะหยี่สีดำ ท่ามกลางฝูงชนที่แต่งตัวหรูหรางดงาม เธอเปรียบเสมือนดั่งทัศนียภาพสายใหม่ที่ชวนให้ผู้คนต้องเหลียวมองเสิ่นชูเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงเพื่อมองหาเงาร่างของฮั่วจินเฉิน ทันใดนั้น เสียงของฮั่วเจินเจินก็ดังขึ้นมาจากทางด้านข้างของเธอ “เสิ่นชู? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”ฮั่วเจินเจินรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยกับการปรากฏตัวของเธอแม้งานเลี้ยงในครั้งนี้จะจัดขึ้นในนามของงานเลี้ยงการกุศลเป็นหลัก ทว่ากลับไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณชน เพราะอย่างไรเสีย นี่ก็คือ “กับดัก” ที่พ่อของเธอและตระกูลฉินตั้งใจจัดขึ้นมาเพื่อฮั่วจินเฉินโดยเฉพาะไม่ได้เชิญเสิ่นชูเสียหน่อย!หัวใจของฮั่วเจินเจินพลันสดุดกึกขึ้นมา เธอคงไม่ได้ตั้งใจมาหาฮั่วจินเฉินหรอกนะ?เธอไม่มีทางยอมให้เสิ่นชูมาทำลายแผนการใหญ่ของพวกเขาเด็ดขาด!“ยัยนั่นคือเสิ่นชู คุณนายฮั่วคนนั้นเหรอ?”“ไม่ใช่ว่าน้องชายของยัยนั่นโดนควบคุมตัวเพราะสงสัยว่าข่มขืนหรอกเหรอ? ทำไมยังมีหน้ามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่อีกล่ะ?”เมื

“จะเชื่อหรือไม่มันเป็นเรื่องของตำรวจ ตอนนี้เขาอยู่ที่สถานีตำรวจแล้ว แน่นอนว่าฉันเองก็หวังว่าสิ่งที่เขาพ่นออกมาจะเป็นเรื่องโกหกเหมือนกัน เพราะไม่อย่างนั้น หากสิ่งที่เขาทำดันซัดทอดมาถึงคุณ คุณเองก็คงจะสลัดหลุดออกได้ยากแล้วล่ะค่ะ” เสิ่นชูเอ่ยจบก็ปรายสายตามมองอีกฝ่ายอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “คุณเองก็ระวังตัวไว้ให้ดี ๆ แล้วกันนะคะ”ยังไม่ทันที่เหอเมิ่งจะได้สติกลับมา เสิ่นชูก็หันหลังเดินจากไปในเมื่อเหอเมิ่งสงสัยเรื่องที่เธอตั้งครรภ์ เธอจึงไม่สะดวกที่จะรั้งอยู่ต่อ แต่เธอจะเฝ้ารอจนถึงวันที่เหอเมิ่งกับสวี่เว่ยเปิดศึกกัดกันเอง...เสิ่นชูเพิ่งจะเดินมาถึงลานจอดรถ ทันใดนั้น วงแขนทรงพลังแกร่งหนาก็ดึงรั้งตัวเธอไปอยู่หลังรถยนต์ เธอเงยหน้ามองเห็นเค้าโครงใบหน้าของชายหนุ่มได้ชัดเจน พลางขมวดคิ้ว “ทำไมคุณเพิ่งจะมา ไม่ได้อยู่ในห้องจัดเลี้ยงหรอกเหรอ?”ฮั่วจินเฉินปรายสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “คุณเข้าไปข้างในมาแล้ว งั้นก็เห็นหมดแล้วสิ?”“ใช่ เห็นหมดแล้ว ฉันนึกว่าพวกเขาจับมือกับตระกูลฉินจะใช้วิธีสกปรกต่ำช้าแบบไหนมารับมือกับคุณ นึกไม่ถึงเลยนะว่าจะใช้แผนสาวงาม?” เสิ่นชูก้มหน้าก้มตาก้มจัดแจงเสื้อโค

ฉีเวินเยียนชะงักอึ้งไปนานมาก นานเสียจนเสิ่นชูนึกว่าสายหลุดไปแล้ว น้ำเสียงของเขาถึงได้ดังแทรกกลับมา “หมอนั่นรู้เรื่องหรือเปล่า?”“ฉันไม่ได้บอกเขาค่ะ” เธอเอ่ยตอบฉีเวินเยียนสูดหายใจเข้าลึก “พี่จะส่งถังจวิ้นกับคนอีกสองสามคนไปเมืองจิงเพื่อดูแลเธอ”“แบบนั้นไม่ได้นะคะ” เธอรีบเอ่ยอธิบายทันที “เรื่องที่ฉันตั้งครรภ์คนตระกูลฮั่วไม่มีใครรู้เรื่องเลย แต่เหอเมิ่งเริ่มสงสัยแล้ว ถ้าพี่ส่งคนมาที่นี่ หลานชายตัวน้อยของพี่จะคลอดออกมาอย่างปลอดภัยหรือเปล่าก็ยังไม่แน่เลยนะคะ”ฉีเวินเยียนนิ่งคิดทบทวนในสายอยู่พักใหญ่ คล้ายกับจับสังเกตอะไรบางอย่างได้ลาง ๆ จึงไม่ได้เอ่ยถามเซ้าซี้เรื่องของเธอกับฮั่วจินเฉินอีก “เธออยู่เมืองจิงตัวคนเดียว พี่ไม่สบายใจเลย”“ข้างกายฉันมีคนที่ใช้งานได้อยู่คนหนึ่ง แถมฝีมือก็ค่อนข้างดีทีเดียว พี่สบายใจได้เลยค่ะ อ้อจริงสิ ช่วยฝากบอกคุณพ่อแทนฉันด้วยนะคะว่าไม่ต้องเป็นห่วง”หลังจากวางสาย เสิ่นชูก็จ้องมองหน้าข่าวบนแท็บเล็ตอีกครั้ง พลางตกอยู่ในภวังค์ความคิด...หวังน่าขับรถมาส่งหยุนซีถึงบริเวณใกล้กับอพาร์ตเมนต์ พอจอดรถนิ่งสนิทแล้ว ก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยกำชับ “คุณหยุน เวลาสามวันนี้น่าจะเพีย

ฝางถัวได้ยินดังนั้น ก็เอ่ยด้วยสีหน้าไม่พอใจ “คุณพูดจาอะไรแบบนี้น่ะ—”“ฝางถัว” เสิ่นชูส่งเสียงขัดคำพูดของเขา ก่อนจะหันไปสบสายตากับแม่ของเย่จื่อ “น้องชายของฉันเป็นผู้บริสุทธิ์ ฉันทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อทวงคืนความจริงให้น้องชาย ไม่เคยคิดที่จะทำร้ายใครทั้งนั้น ยิ่งไปกว่านั้น คุณคิดว่าการซุกซ่อนปิดบังเรื่องนี้ไว้ มันจะส่งผลดีต่อเย่จื่อจริง ๆ เหรอคะ? ฉันเป็นคนชี้เบาะแสให้ตำรวจจับกุมสวี่เว่ยเอง ทุกเรื่องที่เขาทำฉันรู้หมดทุกอย่าง รวมถึงเรื่องที่เขาหลอกใช้เย่จื่อด้วย ถ้าหากเขาไม่ได้รับบทลงโทษใด ๆ เลย พอเขาออกจากคุกมา คุณรับประกันได้ไหมว่าเขาจะไม่กลับมารังควานเย่จื่ออีก? แล้วถ้าเกิดเย่จื่อไม่ยอมเล่าความจริงออกมาก่อน รอจนตำรวจสืบหาความจริงเจอ เย่จื่อก็ต้องรับโทษฐานให้การเท็จ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่เรื่องชื่อเสียงเลย คนที่มีคดีความติดตัว แค่จะหางานดี ๆ ทำยังยากเลยนะคะ?”แม่ของเย่จื่อถึงกับอึ้งไป คำพูดโต้แย้งทั้งหมดพลันดับวูบลงยามได้ยินประโยคสุดท้ายที่ว่า “คนที่มีคดีความติดตัว แค่จะหางานดี ๆ ทำยังยาก”ลูกสาวของเธอไม่เรียนต่อก็ช่างเถอะ แต่จะไม่มีงานทำไม่ได้เด็ดขาด วันข้างหน้าเธอยังต้องพึ่งพาอาศัยลูกสาวค

“คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”คำห่วงใยของเสิ่นชูทำให้หยุนซีทำหน้าไม่ถูกไปเล็กน้อย เธอเอี้ยวหน้าหนีไปอีกทาง เม้มปากแน่น “ขอบคุณค่ะ ฉันไม่เป็นไร……”“ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นนะคะ” เสิ่นชูทำหน้าจนปัญญา “แล้วก็ไม่ได้มาหาเรื่องคุณด้วย แค่บังเอิญเจอฮั่วเจินเจิน ก็เลยเพิ่งเห็นว่าคุณเองก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน”หยุนซีค่อย ๆ เลิกเปลือกตาขึ้นมองเสิ่นชูอย่างระมัดระวัง นับตั้งแต่คืนนั้นที่เจอกันในงานเลี้ยง เธอถึงได้รู้เหตุผลที่ฉินจิ่งซูสั่งให้เธอแต่งหน้าแต่งตัวเพื่อเข้าหาประธานฮั่วคนนั้นถึงแม้ว่าเธอไม่ได้ยินยอมด้วยความสมัครใจ ทว่าเธอก็ถือว่าสวมบทบาทเข้าไปแทรกกลางระหว่างพวกเขาอยู่ดีเพราะฉะนั้น ยามที่มาเจอเสิ่นชู เธอจึงรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่และยิ่งไม่มีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับเธอเสิ่นชูเปิดกระเป๋าหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา เขียนที่อยู่และช่องทางการติดต่อลงไป จากนั้นก็ฉีกกระดาษแผ่นนั้นยื่นส่งให้เธอ “ไว้ถ้าเมื่อไหร่ที่คุณจำเป็นต้องติดต่อฉัน สามารถโทรหาฉันได้ตลอดเวลาเลยนะคะ ถือเสียว่าทำความรู้จักเป็นเพื่อนกันคนหนึ่งแล้วกัน”หยุนซีรับกระดาษในมือมา มองดูเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่บนนั้นด้วยอาก