บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 701 - บทที่ 710

ท้องฟ้าค่อย ๆ สลัวลงเหอเมิ่งรอแล้วรอเล่าก็ยังไม่เห็นฮั่วเจินเจินลงมาทานอาหารเย็นเสียที จึงเอ่ยปากเร่งให้แม่บ้านขึ้นไปเรียก ทว่าแม่บ้านกลับยืนลังเลอยู่กับที่ไม่ยอมก้าวขาไปไหน“ฉันบอกให้ขึ้นไปเรียกไง?” เหอเมิ่งเงยหน้าขึ้นเอ่ยถามแม่บ้านจึงค่อย ๆ เอ่ยปากพูด “คุณนายคะ... วันนี้ตอนที่คุณหนูกลับมา ดูทรงแล้วเหมือนมีอะไรผิดปกติไปค่ะ”เหอเมิ่งคิดเพียงว่า ฮั่วเจินเจินคงแค่กำลังเอาแต่ใจตามประสาเด็ก ๆ เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่า วันนี้ตอนไปลองชุดราตรี ฉินจิ่งซูทิ้งเธอไว้คนเดียว พอได้ฟังดังนั้น เธอจึงแค่นเสียง เหอะ ออกมา “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เล่นใหญ่ไปได้”“กรี๊ด...”เสียงกรีดร้องของฮั่วเจินเจินพลันดังมาจากชั้นบน เหอเมิ่งรับรู้ได้ถึงความผิดปกติทันที เธอวางชามและตะเกียบลง จากนั้นจึงรีบสาวเท้าตรงขึ้นชั้นบนไป“อย่าเข้ามานะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”“เจินเจิน!” เหอเมิ่งผลักประตูห้องนอนออกอย่างแรง ก็พบว่าฮั่วเจินเจินกำลังซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม ใบหน้าของเธอขาวซีดไร้สีเลือด ในดวงตามีเส้นเลือดฝาดแดงฉานไปหมด ราวกับเพิ่งผ่านพ้นเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวมา ในดวงตาท่วมท้นไปด้วยความหวาดกลัวและความวิ

ประโยคสุดท้ายนั้นอีกฝ่ายเอ่ยออกมาอย่างตั้งใจ คล้ายกับว่าเป็นสิ่งที่ฉินจิ่งซูตระเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วเขาเดาออกว่าเธอจะต้องปฏิเสธที่จะมาร่วมงาน แต่กลับอยากจะส่งผ่านสารบางอย่างมา เพื่อหวังให้เธอตอบรับมาร่วมงานให้ได้เมื่อคิดได้ดังนี้ เสิ่นชูจึงยื่นมือไปรับการ์ดเชิญมา “ตกลงค่ะ ฉันจะไปร่วมงาน”“ถ้าอย่างนั้นผมไม่รบกวนเวลาคุณแล้วครับ” อีกฝ่ายโค้งเป็นการบอกลา จากนั้นจึงก้าวขึ้นรถไปและรีบเคลื่อนรถออกไปอย่างรวดเร็วฝางถัวมองส่งรถของอีกฝ่ายจนหายลับสายตาไป ก่อนจะก้มลงมองการ์ดเชิญงานหมั้นในมือของเธอ “คุณชายฉินคนนี้ต้องการจะทำอะไรกันแน่ครับ? เรื่องที่คุณหนูหยุนซีฆ่าตัวตายเขาก็จงใจปิดข่าวแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับจงใจส่งการ์ดเชิญมาให้อึดอัดใจอีก แล้วทำไมคุณถึงยังตอบรับว่าจะไปล่ะครับ”ปลายนิ้วของเสิ่นชูไล้ผ่านขอบการ์ดเชิญที่ปั๊มทองอย่างเบามือ “งานหมั้นครั้งนี้ เกรงว่าจะคึกคักและวุ่นวายยิ่งกว่าที่เราคิดไว้ซะอีก”...วันนี้เป็นคืนวันเคานต์ดาวน์ส่งท้ายปีเก่า เสิ่นฮ่าวและเสิ่นชูร่วมรับประทานอาหารเย็นด้วยกันที่บ้าน ในขณะที่กำลังดื่มด่ำมื้ออาหาร จู่ ๆ ก็มีสายโทรศัพท์สายแล้วสายเล่าโทรเข้ามาหาเสิ่นฮ่าว ทว่าเ

ฉินจิ่งซูประคองเธอไว้ได้ทันเวลา ก่อนจะมองตามสายตาของเธอไป ครั้นเห็นเสิ่นชูซึ่งละสายตากลับไปแล้ว เขาก็เข้าใจถึงปฏิกิริยาของฮั่วเจินเจินในทันที ทว่าในดวงตาของเขากลับไร้ซึ่งความเวทนา แม้ภายนอกจะประคองเธอขึ้นมาอย่างอ่อนโยน แต่กลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาประหนึ่งเกล็ดน้ำแข็ง เป็นความดังที่พอให้เธอได้ยินเพียงคนเดียว “รู้จักกลัวเหมือนกันเหรอ?”มือของฮั่วเจินเจินสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมจนไม่กล้าเอ่ยปากตอบคำใดเหอเมิ่งสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเป็นคนแรก จึงรีบก้าวเข้ามาหวังจะช่วยประคองฮั่วเจินเจิน ทว่าพอฮั่วเจินเจินทำท่าจะเอนกายไปทางผู้เป็นแม่ ฉินจิ่งซูกลับยื่นมือออกไปโอบไหล่ของเธอไว้ แล้วรั้งร่างของเธอเข้ามาพิงอิงชิดตัวเขาในสายตาของคนนอก ภาพที่เห็นเป็นเพียงความรักหวานชื่นและลึกซึ้งอย่างยิ่งของคนทั้งสองเท่านั้น“แม่ยายครับ ในเมื่อเจินเจินหมั้นหมายกับผมแล้ว จากนี้ไปผมก็คือคู่หมั้นอย่างถูกต้องตามกฎหมายของเธอ ในเมื่อร่างกายเธอไม่ค่อยสบาย ย่อมต้องเป็นหน้าที่ของผมที่ต้องดูแลเธอครับ” ใบหน้าของฉินจิ่งซูประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับคล้ายแช่พิษร้ายเอาไว้พวยพุ่งไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและดุ

ฮั่วเฉิงหยุนและเหอเมิ่งมองไปยังเขากับฮั่วจินเฉินด้วยความสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก เห็นเพียงฉินเจิ้งเลิกคางไปทางด้านหลัง ผู้ช่วยที่ยืนสแตนด์บายอยู่ข้าง ๆ ก็ก้าวขึ้นหน้ามา พร้อมยื่นเอกสารที่เพิ่งพิมพ์เสร็จฉบับหนึ่งส่งให้ตรงหน้าฮั่วเฉิงหยุนฮั่วเฉิงหยุนรับเอกสารมาด้วยความตระหนกและคลางแคลงใจ พลันเปิดออกดู เพียงแค่กวาดสายตาอ่านไปได้แค่สองบรรทัด สีหน้าของเขาก็พลันเขียวคล้ำลงในทันใด “นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน?”เหอเมิ่งแย่งเอกสารฉบับนั้นมาไว้ในมือ มันคือรายงานผลการตรวจความสัมพันธ์ทางสายเลือดด้วยดีเอ็นเอค่าความสมบูรณ์แบบทางดีเอ็นเอระหว่างฮั่วเฉิงหยุนกับหงอวี้ซิ่วสูงถึง 25% ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ทางสายเลือดแบบ พี่น้องต่างมารดา!“ทุกท่าน วันนี้เดิมทีควรจะเป็นงานเลี้ยงหมั้นหมายที่ทุกคนปีติยินดี และยังเป็นงานมงคลใหญ่ที่ตัวฉันรอคอยมาเนิ่นนาน! ทว่าฉันเพิ่งจะได้มารู้ความจริงเอาในวันนี้เองว่า ในงานเลี้ยงหมั้นหมายครั้งนี้ ตระกูลฉินของพวกเรากลับกลายเป็นผู้เสียหายที่น่าสงสารที่สุด!” ฉินเจิ้งทอดสายตามองไปยังบรรดาแขกเหรื่อในงาน ทุกถ้อยคำเอื้อนเอ่ยออกมาก้องกังวานและหนักแน่น “อวี้ซิ่ว ลูกสะใภ้ของฉัน แท้จริ

“เห็นก็เห็นไปสิ” เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่แยแส “พรุ่งนี้ถ้าข่าวจะเขียนว่าผม ฮั่วจินเฉิน เป็นพวกพ่อพันธุ์คลั่งรัก ห่างจากอดีตภรรยาไม่ได้ ผมก็จะยอมรับมันแต่โดยดี”เธอส่งเสียงถุยเบา ๆ ในลำคออย่างนึกหมั่นไส้ “คนหน้าด้าน”ฝางถัวและคนขับรถของฮั่วจินเฉินกำลังยืนรออยู่เบื้องหน้ารถยนต์สองคัน ข้างในเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างพวกเขาไม่อาจทราบแน่ชัด แต่ส่วนใหญ่ก็พอจะคาดเดาได้ เพราะอย่างไรเสียรถพยาบาลก็รุดมาถึง แขกเหรื่อผู้มีเกียรติก็สลายตัวไปอย่างกะทันหัน แถมรถของฮั่วเจินเจินและเหอเมิ่งยังขับออกจากประตูหลังไปอีก ต้องเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นแน่นอนเมื่อเห็นคนทั้งสองเดินจับมือเคียงคู่กันออกมา ฝางถัวก็คิดในใจว่า เอาละ ดูท่าเขาคงไม่ต้องอยู่เป็นก้างขวางคอแล้วล่ะเขารู้ความและก้าวเดินตรงไปยังหน้ารถของฮั่วจินเฉินด้วยความเคยชิน แล้วเปิดประตูรถออกคนขับรถที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตะลึงอึ้งไปหลายวินาทีเสิ่นชูเห็นดังนั้นจึงเอ่ยต่อว่า “คุณเปิดประตูคันไหนกันน่ะ...”“มีไหวพริบดีใช้ได้ ไม่เลว” ฮั่วจินเฉินเอ่ยขัดคำพูดของเธอพลางจ้องมองฝางถัว ก่อนจะหันหน้ากลับมาโอบท่อนแขนรัดรอบเอวเสิ่นชูไว้ “อย่างไรก็เป็นคนที่ผมจ้างม