บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 691 - บทที่ 700

หลายวันต่อมา ทีมทนายความของเหอเมิ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ สามารถตัดความเกี่ยวข้องเรื่องที่เธอเป็นคนบงการสวี่เว่ยออกไปได้อย่างสะอาดหมดจด แถมยังนำหลักฐานออกมาแสดงได้เสียด้วยซ้ำถึงแม้ว่าสวี่เว่ยจะยืนกรานคำเดิมอย่างหัวชนฝาว่าเป็นเพราะเหอเมิ่งเป็นคนบงการสั่งการ แถมยังขอให้ผู้จัดการคลับเดินทางมาเป็นพยานที่สถานีตำรวจ ทว่าเขากลับคาดไม่ถึงเลยว่า ในคำให้การของผู้จัดการคลับจะไม่มีการเอ่ยถึงชื่อของเหอเมิ่งเลยแม้แต่น้อยในที่สุดเวลานี้สวี่เว่ยก็ได้รับรู้ถึงรสชาติของการถูกใส่ร้ายป้ายสี ร้องเรียกฟ้าดินก็ไม่รับรู้ ร้องขอความช่วยเหลือไม่มีใครได้ยิน ไร้ซึ่งผู้ใดมายืนยันความบริสุทธิ์ให้ยามเช้าตรู่ เสิ่นฮ่าวเดินทางกลับมาทำงานที่บริษัท เพื่อนร่วมงานภายในบริษัทพากันชะเง้อมองหน้าเขา พร้อมกับจับกลุ่มกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กันเบา ๆ “ตกลงเรื่องระหว่างเขากับสวี่เว่ยมันคือยังไงกันแน่นะ?”“ก็โดนสวี่เว่ยหักหลังแทงข้างหลังน่ะสิ นึกไม่ถึงเลยว่าไอ้สวี่เว่ยคนนี้จะเป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง”“ฉันว่าส่วนใหญ่ต้องเป็นเพราะ ซุนเสี่ยวหยา ชอบเสิ่นฮ่าวแน่ ๆ เลย ทำให้สวี่เว่ยรู้สึกไม่ส

ความวิตกกังวลและความหวาดกลัวบนใบหน้าของหยุนซีเป็นของจริง เสิ่นชูมองออกว่าประโยคเหล่านี้ไม่ได้เป็นแค่การพูดไปเรื่อยของเธอในเมื่อฉินจิ่งซูยื่นเงื่อนไขนี้ให้หยุนซี และเธอก็ได้เงินไปช่วยพ่อปลดหนี้สินไปแล้วมากกว่าครึ่ง นั่นแสดงว่าความสัมพันธ์แบบหลอกใช้ระหว่างคนทั้งสองยังคงดำรงอยู่หากเธออยากจะเดินจากไป ย่อมสามารถหลบหนีออกไปได้ด้วยตัวเอง เพราะยังไงเป้าหมายในการเข้าหาฮั่วจินเฉินก็บรรลุผลสำเร็จแล้ว แถมคนนอกต่างก็หลงเชื่อกันหมด สำหรับฉินจิ่งซูแล้ว เธอไม่มีประโยชน์อีกต่อไปทว่าเธอกลับมาเอ่ยปากขอร้องให้ตนเองช่วยเหลือดูท่าคงเป็นเพราะฉินจิ่งซูไม่ยอมปล่อยตัวไป และเธอคงเกรงกลัวว่าหากหนีเอาตัวรอดไปเฉย ๆ จะถูกฉินจิ่งซูแก้แค้นเอาล่ะสิสำหรับคนไร้ซึ่งอำนาจและไร้เบื้องหลังยึดเหนี่ยว ความหวาดกลัวย่อมเป็นเรื่องปกติธรรมดา“คุณเสิ่นคะ ฉันรู้ว่าการขอร้องให้คุณช่วยเรื่องนี้อาจจะทำให้คุณต้องลำบากใจ แต่ฉันหมดหนทางแล้วจริง ๆ ค่ะ ช่วงนี้แค่เขาเมาเหล้า เขาก็จะมาหาฉันที่นี่ พอฉันคิดจะย้ายออกจากคอนโด ด้านล่างก็เต็มไปด้วยคนของเขา ฉันรู้ดีว่าเขาเห็นฉันเป็นตัวแทนของคุณ แต่ฉันไม่อยากเป็น คนของเขายังคงเฝ้าอยู่ข้างน

เขาเงียบไป ไม่พูดไม่จา พลางก้มหน้าลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่“จริงสิ พี่จะไปจุดธูปกราบไหว้คุณพ่อคุณแม่สักหน่อย ส่วนเราก็นั่งศึกษาวิธีทำบะหมี่เส้นทำมือไปเรื่อย ๆ เถอะนะ”เมื่อมองดูเงาร่างของเธอที่กำลังเดินผละจากไป เขาก็เอ่ยถาม “ไม่ต้องให้ผมไปเป็นเพื่อนเหรอครับ?”เสิ่นชูโบกมือปฏิเสธ ก่อนจะถือกระเป๋าเดินเปิดประตูออกจากบ้านไป…ฝางถัวรับหน้าที่ขับรถพาเสิ่นชูมุ่งหน้าไปทางสุสานของสองสามีภรรยาตระกูลเสิ่น หิมะตกหนักเพิ่งผ่านพ้นไป เส้นทางคมนาคมสัญจรจึงขรุขระเดินทางลำบาก นอกหน้าต่างรถทัศนียภาพระหว่างฟ้าดินขาวโพนและสะอาดสะอ้าน กิ่งไม้ริมทางหลุดร่วงจนโกร๋น มองไม่เห็นแววความเขียวชอุ่มเลยแม้แต่น้อยสายตาของเสิ่นชูทอดมองไปยังดอกเบญจมาศสีขาวที่วางอยู่ข้างกาย รวมถึงเครื่องเซ่นไหว้และธูปเทียนที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้า ในใจพลันเกิดความรู้สึกตลบอบอวลที่ยากจะเอื้อนเอ่ยรถเคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า บดทับเกล็ดหิมะที่หลงเหลือแล่นขึ้นไปบนภูเขา จนกระทั่งเดินทางมาถึงทางเข้าสุสานฝางถัวจอดรถเรียบร้อย เสิ่นชูก็ถือเครื่องเซ่นไหว้และช่อดอกเบญจมาศสีขาวเดินตรงเข้าไปในบริเวณสุสานจนกระทั่งเดินมาพบป้ายหินฝังศพร่

หลังจากทั้งสองตระกูลปรึกษาหารือเกี่ยวกับเรื่องงานหมั้นหมายเรียบร้อยแล้ว ยามที่คนตระกูลฉินเดินแยกย้ายจากไป พ่อบ้านก็ก้าวเดินเข้ามาด้านใน “ท่านครับ คุณหนูเมื่อคืนนี้ไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน พอคนของเราไปพบเธอเข้า เธออยู่ที่……”สีหน้าของฮั่วเฉิงหยุนมืดมนลงทันตา “อยู่ที่ไหน?”“อยู่ที่โรงแรมครับ กับ……” พ่อบ้านไม่กล้าเอ่ยปากพูดต่อทว่ามีหรือที่ฮั่วเฉิงหยุนจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของพ่อบ้าน ว่ามีแมลงวันตัวไหนคอยบินว่อนวนเวียนอยู่ข้างกายลูกสาวของตนเองบ้าง เขารู้ดีแก่ใจเขาไม่ใช่คนหัวโบราณคร่ำครึอะไร ผู้ใหญ่ที่โต ๆ กันแล้ว ไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิง ก่อนหน้านี้จะเที่ยวเล่นสนุกอย่างไรก็ช่างเถอะ ขอแค่ไม่มีข่าวฉาวหลุดรอดออกไป เขาก็พอจะหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่งละเว้นให้ได้ทว่าในเวลานี้ใกล้จะถึงวันงานหมั้นหมายแล้ว เธอยังกล้าทำเรื่องแบบนี้อีก!ฮั่วเฉิงหยุนสะกดอารมณ์เดือดดาลเอาไว้สุดชีวิต “แกส่งคนไปพาตัวเธอกลับมาเดี๋ยวนี้! จำไว้ อย่าให้พวกนักข่าวถ่ายรูปไปได้เด็ดขาด”พ่อบ้านค้อมหัวรับคำ “ครับ”…ยามที่รถของตระกูลฮั่วเดินทางมาถึงโรงแรม ฮั่วเจินเจินก็กำลังเดินออกมาจากลิฟต์พอดี พอเพิ่งจะก้าวพ้น

ในยามนี้ หยุนซีได้วางแผนเส้นทางการเดินทางหลบหนีออกจากที่นี่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว——นอกจากบัตรประจำตัวประชาชนและบัตรธนาคาร เธอไม่ได้ตั้งใจจะพกข้าวของสัมภาระอื่นใดไปเลย แม้กระทั่งโทรศัพท์มือถือเธอก็จะทิ้งไว้ที่นี่เธอเฝ้ารอคอยให้วันนั้นเดินทางมาถึงด้วยหัวใจอันเปี่ยมล้นไปด้วยความหวังเสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ดึงเธอกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริงอย่างกะทันหัน เธอรีบซ่อนสมุดโน้ตไว้ทันที ก่อนจะทรงตัวลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอนเขาไม่ได้ไปเป็นเพื่อนคุณหนูฮั่วลองชุดแต่งงานหรอกเหรอ?ทำไมถึง……ทันทีที่ประตูเปิดออก หยุนซีก็ชะงักอึ้งอยู่กับที่ทันตาชายฉกรรจ์สองสามคนบุกรุกพรวดพราดเข้ามาในห้อง ควบคุมตัวเธอไว้โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง หยุนซีทั้งตกใจและหวาดกลัว พยายามดิ้นรนสุดชีวิตพลางตะคอกถาม “พวกคุณจะทำอะไรน่ะ——”ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเอ่ยปากตอบ ฮั่วเจินเจินก็ค่อย ๆ ปรากฏตัวขึ้นตรงนอกประตูอย่างไม่เร่งรีบหยุนซีชะงักไปอีกครั้ง “เป็นคุณเหรอ?”ฮั่วเจินเจินก้าวเท้าเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองห้องคอนโดขนาดใหญ่ที่อบอุ่นหลังนี้ด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะแค่นหัวเราะ “ฉินจิ่งซูเนี่ยเลือกสถานที่ได้ไม