เสิ่นชูแค่นเสียง เหอะ ออกมา “ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่าคุณแกล้งหลับ”“งั้นเหรอ?” ฮั่วจินเฉินลืมตาขึ้น ทอดสายตามองเธอด้วยท่าทีเกียจคร้าน “งั้นทำไมคุณถึงไม่ปลุกผมล่ะ?”“ก็ปล่อยให้คุณแกล้งหลับไปสักพักไง” เธอเอ่ยพลางทำท่าจะผลักประตูลงจากรถท่อนแขนของฮั่วจินเฉินสอดผ่านด้านข้างลำตัวเธอเข้ามาแนบชิดติดกันอย่างแนบแน่น และเอื้อมไปคว้ามือของเธอที่กำลังจะเปิดประตูเอาไว้ทันที ภายในรถเปิดเครื่องทำความร้อนไว้อย่างอบอุ่นอยู่แล้ว เมื่อแผ่นอกกว้างของเขาแนบติดกับแผ่นหลังของเธอ อุณหภูมิรอบกายจึงยิ่งพุ่งสูงขึ้นจนร้อนผ่าวไปหมดเสิ่นชูกลัวว่าเขาจะจู่โจมโอบเอวเธอขึ้นมา จึงรีบคว้ามืออีกข้างของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ “คุณทำอะไรน่ะ?”คางของฮั่วจินเฉินเกยอยู่บนไหล่ของเธอ ลมหายใจอุ่นเป่ารดเส้นผมบริเวณหลังใบหู “วันนี้คุณดูแปลกไปนะ”เสิ่นชูชะงักงัน “แปลกตรงไหนกัน...”เขาไม่ได้ตอบคำถาม แต่กลับลดเสียงให้ต่ำลง “ผมขออยู่ต่อได้ไหม?”เธอจมดิ่งลงในความรู้สึกนั้นเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาในเสี้ยววินาทีถัดมา“ไม่ได้!”ถ้าเขาอยู่ต่อ มีหวังเรื่องที่เธอกำลังตั้งครรภ์คงไม่ใช่ความลับอีกต่อไป!“ทำไมล่ะ?” ฮั่วจินเ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
