บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 741 - บทที่ 750

หลังจากเขานั่งลง มองดูใบหน้าที่ยังคงซูบซีดโรยแรงด้วยอาการป่วยของแม่ ลูกกระเดือกของเขาก็ขยับขึ้นลงอยู่หลายครั้ง ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “แม่ครับ ผมขอโทษ”เขาเคยมีความขุ่นเคืองใจต่อผู้เป็นแม่ แต่ในช่วงเวลาหลายวันที่แม่นอนสลบไสลอยู่นั้น เขาก็ปล่อยวางไปตั้งนานแล้วเขาติดค้าง และยังทำให้ความคาดหวังของแม่ต้องสูญเปล่าแต่เขาก็ไม่อยากจะใช้ชีวิตตามความปรารถนาของเธอไปตลอดเช่นกัน ดังนั้นสิ่งที่เขาทำได้จึงมีเพียงแค่คำขอโทษเดิมทีคิดว่าแม่ที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้คงจะมีอารมณ์วูบวาบสะเทือนใจอยู่บ้าง ทว่ากลับไม่มีเลยเธอทำเพียงส่ายหัวเบา ๆ รวบรวมกำลังยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ยื่นมืออันสั่นเทาไปหาเขา พลางเอียงหน้ามองไปยังฮั่วเฉิงเยี่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สายตามองเวียนสลับไปมาระหว่างคนทั้งสองอยู่สองสามรอบ ในที่สุดก็หยุดลงที่ใบหน้าของฮั่วจินเฉิน หางตาค่อย ๆ ปรากฏหยาดน้ำตาคลอเบ้าออกมาทีละน้อยฮั่วจินเฉินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ยื่นมือไปกุมมือของผู้เป็นแม่ที่ยังคงเย็นชื้นจากการฉีดน้ำเกลือ “ผมกับพ่อจะอยู่เฝ้าแม่ที่โรงพยาบาลนะครับ”หลี่ม่านยวี่กลอกตาขึ้นเล็กน้อย ดูท่าสองพ่อลูกคู่นี้คงจะไม่เข้าใจควา

ช่วงเวลาตั้งแต่คืนส่งท้ายปีเก่าไปจนถึงวันที่สองของปีใหม่ เสิ่นชูค่อนข้างยุ่งอยู่ตลอด ทั้งเดินสายเยี่ยมญาติ แค่เงินอั่งเปาที่ได้รับมารวม ๆ กันก็แทบจะซื้อบ้านในเมืองระดับสามระดับสี่ได้สักหลังแล้ว อย่าว่าแต่ท่านผู้อาวุโสตระกูลฉีที่เปย์หนักมือแล้ว แค่ที่คุณตาให้มาเพียงคนเดียว ก็เป็นจำนวนเงินที่มหาศาลพอสมควรแล้วเดิมทีข่าวเรื่องเธอตั้งครรภ์นอกจากคนในครอบครัวแล้วก็ไม่มีใครอื่นรู้อีก แต่เพราะคุณน้ารองเป็นคนช่างสังเกต จับสังเกตได้ว่าเธอเริ่มเลือกรสชาติอาหารแถมหน้าท้องยังนูนเด่นขึ้นมานิดหน่อย จึงเอ่ยถามขึ้นว่ากำลังตั้งท้องอยู่หรือเปล่าการตั้งครรภ์ ถือเป็นเรื่องมงคลแม้ว่าตอนนี้เธอกับฮั่วจินเฉินจะหย่าขาดจากกันแล้ว แต่คนในครอบครัวต่างก็เฝ้ารอคอยเด็กคนนี้ด้วยความตื่นเต้นยินดีซึ่งรวมถึงตัวเธอเองด้วยเช่นกันเช้าวันที่สาม เสิ่นชูเดินลงมาจากชั้นบนเพื่อรับประทานอาหารเช้า พอไม่ต้องคอยปกปิดท้องที่เริ่มนูนออกแล้วก็รู้สึกผ่อนคลายลงไปมากตรงโต๊ะอาหารนอกจากผู้เป็นแม่และพี่ชายแล้ว ก็ไม่เห็นเงาร่างของผู้เป็นพ่อ เธอจึงเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง “พ่อล่ะคะ?”ฉีเวินเหยียนยกแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นค่อย ๆ จิบ “ออก

ตู้ เตียง และเฟอร์นิเจอร์อื่น ๆ ต่างสะท้อนถึงความเก่าแก่ แม้แต่บนผนังก็ยังทาสีขาวสลับเขียวเอาไว้ แต่มันกลับให้ความรู้สึกเสมือนมีเสน่ห์แบบย้อนยุคอย่างบอกไม่ถูกหงซินเยว่ยินยอมนั่งอยู่บนรถเข็นวีลแชร์ไฟฟ้าตามเดิม สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างยังช่องเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลนหงอวี้ซิ่วค่อย ๆ เดินเข้าไปหยุดอยู่ด้านหลังของเธอ ลังเลอยู่นานครู่ใหญ่กว่าจะเอ่ยปากเรียกลอย ๆ “...แม่คะ”“แกมาทำไม” หงซินเยว่ไม่ได้หันหลังกลับมา น้ำเสียงแฝงความเย็นชาอยู่หลายส่วนความห่างเหินและความเฉยชาเช่นนี้ ยังคงทำให้ภายในใจของหงอวี้ซิ่วเกิดความรู้สึกอึดอัดและเจ็บปวดขึ้นมาลึก ๆ เธอวางกล่องของขวัญที่ถือติดมือมาลงบนโต๊ะอย่างสงบ “พวกเขาบอกว่าแม่อยู่ที่นี่ หนูเลยแวะมาเยี่ยมค่ะ ความเปลี่ยนแปลงและเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตระกูลฉิน แม้หนูไม่อยากจะเอ่ยปากถาม แต่ในใจหนูรู้ดีว่าตลอดหลายปีมานี้ จริง ๆ แล้วแม่ยังคงวางไม่ลงกับเรื่องราวระหว่างแม่กับพ่อ...”“หุบปาก!” ใบหน้าของหงซินเยว่เครียดขรึมลงทันที เธอเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “จนตายแล้วเขายังไม่กล้าแม้แต่จะรับแกเป็นลูกเลยด้วยซ้ำ คำว่าพ่อน่ะ แกยังกล้าเอ่ยปากเรียก

ฉีซื่อเอินได้ฟังแล้วก็ชะงักไป เขาเก็บหนังสือพิมพ์ในมือให้เรียบร้อย แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อยู่ดี ๆ ทำไมถึงจะไปต่างประเทศล่ะ?"เสิ่นชูบอกเรื่องสถาบันวิจัยการแพทย์ของประเทศ M ให้ผู้เป็นพ่อฟัง เธออาจจะกลัวพ่อเป็นกังวล จึงพูดเสริมว่า "ไปอยู่แค่สามเดือนเองค่ะ""มันไม่ใช่เรื่องว่าจะไปอยู่นานแค่ไหน" ฉีซื่อเอินมองเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังและแฝงไปด้วยความห่วงใย "ลูกกำลังท้องกำลังไส้อยู่นะ ไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตัวคนเดียว พ่อจะไปวางใจได้ยังไง?"เสิ่นชูกำลังจะพูดบางอย่าง แต่ฉีซื่อเอินก็ยกมือขัดขึ้นทันที "พ่อรู้ ลูกเองก็ทำเพื่อแม่ของลูก แถมโอกาสครั้งนี้ก็หายากสำหรับลูก แล้วลูกต้องไปแน่ ๆ พ่อไม่ขัดขวางลูกหรอก แต่ถ้าลูกจะไปประเทศ M ก็ได้ แต่ต้องให้พี่ชายของลูกไปด้วย"เสิ่นชูชะงัก "แต่ว่าที่บริษัท...""ก็มีพ่ออยู่ไม่ใช่เหรอ?" ฉีซื่อเอินพูดอย่างจริงจัง "พ่อยังไม่ตายสักหน่อย จะดูแลบริษัทไม่ได้เชียวหรือ?"เสิ่นชูเขยิบเข้าไปนั่งข้าง ๆ เขา "พูดเรื่องตายทำไมกันคะ พ่อจะต้องอยู่อายุยืนถึงร้อยปีต่างหาก""โอ๊ย ร้อยปีคงไม่ไหว หรอก แก่ตายตามธรรมชาติได้ก็ดีมากแล้ว" ฉีซื่อเอินโบกมือ พูดจบก็หันมามองเธอ

ตอนที่พนักงานบริการนำอาหารมาเสิร์ฟ เสิ่นชูยังคงติดต่อกับเจ้าของบ้านผ่านเว็บไซต์เพื่อนัดเวลาเข้าชมบ้านพักตากอากาศไม่นานนัก อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทางออนไลน์ว่า เช้าวันพรุ่งนี้ถ้าดูบ้านแล้วถูกใจก็สามารถเซ็นสัญญาได้เลย ค่าเช่าเดือนละหนึ่งพันเก้าร้อยดอลลาร์สหรัฐเธอยื่นโทรศัพท์มือถือให้ฉีเวินเหยียนดูฉีเวินเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตกลงเซ็นสัญญาง่ายดายขนาดนี้ บ้านหลังนั้นคงไม่ได้มีปัญหาอะไรแอบแฝงอยู่หรอกนะ?”เสิ่นชูชะงักไปนิด ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือ นำช้อนส้อมขึ้นมาคลุกพาสต้า “คงไม่หรอกมั้งคะ”“หาหลังใหม่ดีกว่าไหม?”“แต่ว่าฉันชอบรูปแบบบ้านของเขามาก ๆ เลยนี่คะ” เสิ่นชูก้มหน้า คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ลองไปดูก่อนแล้วกันค่ะ ถ้ามีปัญหาขึ้นมาจริง ๆ ค่อยพิจารณาอีกหลังก็ยังไม่สาย”“โอเค เอาตามที่เธอว่า”…ฮั่วจินเฉินกับโจวอวี้กำลังนั่งดูการแข่งขันอยู่ที่สนามแข่งรถทว่าตลอดการแข่งขัน เขากลับดูไร้ความสนใจ ราวกับมาเป็นเพื่อนโจวอวี้เท่านั้น“ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ นายก็เอาแต่นั่งเหม่อลอยอยู่สภาพนี้ตลอด ฉันขอบอกนะ ถ้านายอยากตามหาเมีย ทำไมไม่ซื้อตั๋วเครื่องบินบินตามไปประเ