บททั้งหมดของ หกปีไร้ใจ สามีเลวเพิ่งรู้ว่ารักหลังหย่า: บทที่ 731 - บทที่ 740

“หนูเปล่านะ! หนูไม่ได้...” เธอลนลานสะบัดหน้าปฏิเสธ ใบหน้าพลันถอดสีแปรเปลี่ยนเป็นซีดขาว“ฮั่วเจินเจิน ถามใจตัวเองดูสิ ถ้าเรื่องไม่ได้จบลงด้วยความพ่ายแพ้ยับเยินอย่างวันนี้ เธอจะมายืนยอมรับผิดต่อหน้าพี่ไหม”ฮั่วเจินเจินถึงกับพูดไม่ออก ริมฝีปากสั่นระริก หยาดน้ำตาหยดโตร่วงกราวลงบนหลังมือจนขยายเป็นวงชื้นแฉะคำพูดของฮั่วจินเฉินเปรียบเสมือนมีดอาบน้ำแข็งที่กรีดแทงลงบนความขลาดกลัวซึ่งซุกซ่อนอยู่ลึกที่สุดในใจเธอได้อย่างแม่นยำ เธอหวาดกลัวแล้วจริง ๆ กลัวที่จะต้องรับผลกระทบทั้งหมด กลัวว่าเมื่อถูกทุกคนทอดทิ้งแล้ว แม้แต่ผ้าบังหน้าชิ้นสุดท้ายก็จะไม่เหลือไว้ให้ปกปิด การที่มายืนร้องไห้คร่ำครวญเผยความอัดอั้นอยู่ตรงนี้ แท้จริงแล้วก็แค่อยากเรียกร้องความสงสาร และหาทางลงให้ตัวเองถอดตัวรอดได้เท่านั้น“ฮั่วเจินเจิน ฉันเคยจริงใจกับเธออย่างบริสุทธิ์ใจ แม้เธอจะเป็นลูกสาวของเหอเมิ่งก็ตาม เธอจะเอาแต่ใจหรือเย่อหยิ่งแค่ไหน ตราบใดที่ยังอยู่ในขอบเขตที่ฉันรับได้ ฉันก็พร้อมจะหลับตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มาโดยตลอด”“แต่เพราะเสิ่นชู พี่ถึงคิดจะส่งหนูไปต่างประเทศ!” ในที่สุดฮั่วเจินเจินก็ปลดปล่อยอารมณ์ที่อัดอั้นอยู่ใ

ร่างกายของเสิ่นชูเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย เธอหลบสายตาไปทางอื่นโดยไม่รู้ตัว “สงสัยช่วงนี้คงกินเยอะไปหน่อย...”เขาตอบรับเบา ๆ ในลำคอ นิ้วมือเฉียดผ่านแก้มของเธอไปอย่างแผ่วเบา “มีน้ำมีนวลขึ้นหน่อยก็ดีแล้ว”“จริงเหรอ?”“ลองถามน้องคุณสิ”คำถามถูกโยนมาที่เสิ่นฮ่าวซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เจ้าตัวไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่พยักหน้าตามน้ำไปอย่างให้ความร่วมมืออยู่ ๆ เสิ่นชูก็กระซิบถามเสียงเบา “แล้วถ้าวันไหนฉันอ้วนขึ้นมาจนเหมือนหมูตัวหนึ่งละ?”ฮั่วจินเฉินจ้องมองเธอ “งั้นก็คงเป็นหมูที่สวยตัวหนึ่ง”เสิ่นฮ่าวหัวเราะ “พรืด” ออกมา เขารีบก้มหน้า หลุบตาอดกลั้นอาการขำจนทรมานชมคนแบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?เสิ่นชูหันไปค้อนขวับใส่เขาหนึ่งที แล้วยืดตัวนั่งตรงตามเดิม พร้อมสบถเบา ๆ “ปากหวานกะล่อนจริง ๆ ”“ถ้าพวกเรามีลูกด้วยกันสักคนก็คงจะดี”พอได้ยินคำนี้ ทั้งเสิ่นฮ่าวและเสิ่นชูก็ตกใจจนเกือบจะนั่งไม่ติดพื้น ทั้งสองสบตากันก่อน จากนั้นก็หันไปมองฮั่วจินเฉินพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายเขาตั้งใจพูดแบบนี้ชัด ๆ ...หรือว่าเขารู้เรื่องอะไรเข้าแล้ว?เสิ่นชูข่มความสับสนในใจไว้แล้วลองเอ่ยปากเลียบเคียง “ทำไมล่ะ?”ฮั่วจินเฉิน

เมื่อไฟล์เสียงจบลง หวังน่าก็แสดงสีหน้าตกตะลึงประหลาดใจ “คนขับรถรับเงินไปจริง ๆ ด้วยค่ะ แต่พวกเราเคยตรวจสอบบัญชีของเขาแล้วนะคะ...”“ถ้าผ่านบัญชีจะถูกตรวจพบได้ง่าย แต่ถ้าจ่ายเป็นเงินสด มันจะไม่เหมือนกัน” ฮั่วจินเฉินพับปิดคอมพิวเตอร์ลง สีหน้าดุดันเย็นชาขึ้นมาทันที“ถ้าอย่างนั้นเรื่องก็ฟังดูสมเหตุสมผลแล้วค่ะ คนขับรถรับเงินไป แต่กลับต้องมาสังเวยชีวิตฟรี ๆ ฉินเจิ้งไม่เชื่อใจคุณชายสอง เลยแอบซ้อนแผนในอุบัติเหตุทางรถยนต์เพิ่มอีกชั้นหนึ่ง แต่ว่า...” หวังน่าส่ายหน้า เอ่ยด้วยความงุนงงสับสนอีกครั้ง “ไฟล์เสียงอัดนี้มาอยู่ในมือของคุณชายสองได้อย่างไรคะ ถ้าคุณชายสองรู้แผนการของฉินเจิ้งตั้งนานแล้ว งั้นเขาก็...”ฮั่วจินเฉินใช้นิ้วบีบสันจมูก เงียบเสียงไปครู่ใหญ่ น้ำเสียงแฝงความเหนื่อยล้าที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่ทันตระหนักรู้ “เขากับฉินเจิ้งก็นิสัยพวกเดียวกันแต่แรกแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่เก็บสิ่งเหล่านี้เอาไว้ข่มขู่อีกฝ่ายหรอก”หวังน่าไม่ได้กล่าวอะไรต่ออีกไม่ต้องพูดถึงว่าเหอเมิ่งกับฮั่วเจินเจินจะเป็นอย่างไร อย่างไรเสียฮั่วเฉิงหยุนก็เป็นลูกแท้ ๆ ในอกของนายหญิงผู้เฒ่าฮั่ว ทั้งที่เขาสามารถช่วยเธอให้รอดพ้นจ

เสิ่นชูเอี้ยวตัวหลบสายตาของเขา พลางเอ่ยอธิบาย “ระบบย่อยอาหารไม่ค่อยดีน่ะ ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว โชคดีที่ชิงช้าไม่ได้สูงมาก เลยไม่ได้เจ็บตรงไหน”เมื่อเห็นฝางถัวยังคงทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่นั้น เสิ่นฮ่าวก็ขยับเข้ามาบังตัวเธอไว้ “รีบไปกวาดหิมะของคุณต่อเถอะครับ เดี๋ยวผมพาพี่เข้าบ้านก่อน”พูดจบ เสิ่นฮ่าวก็ประคองเสิ่นชูกลับเข้าด้านในบ้านเขาพาเสิ่นชูไปนั่งลงบนโซฟา แล้วเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “พี่ ไม่เป็นไรแน่นะ? ไปโรงพยาบาลไหม...”“ไม่เป็นไรจริง ๆ ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกเจ็บตรงไหนเลย แค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง” เธอทอดถอนหายใจยาว โชคดีที่ตอนนั้นเธอหยุดชิงช้าไว้ก่อน ไม่ได้กำลังแกว่งอยู่ ไม่อย่างนั้นคงได้เจ็บตัวหนักแน่“รู้แบบนี้ไม่น่าทำชิงช้านั่นขึ้นมาเลย...” เสิ่นฮ่าวเอ่ยโทษตัวเองเสิ่นชูมองเขา “วันหลังยังไงก็ต้องได้ใช้ เพียงแต่รอบนี้พี่แค่นึกอยากลองนั่งดูพอดี”เสิ่นฮ่าวคอตก เสียงพูดฟังดูอุดอู้ “แต่ก็นั่นแหละ เป็นเพราะผมยึดโครงชิงช้าไว้ไม่แน่นเอง ถ้ารู้แบบนี้เมื่อวานน่าจะตรวจเช็กใหม่อีกสักรอบ”เสิ่นชูยื่นมือไปแตะไหล่เขา พลางปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลลงเพื่อปลอบ “เอาละ เรื่องนี้ให้มันผ่านไปเถอะ อย่าเก็

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็อย่านึกเสียใจทีหลังแล้วกัน” เสิ่นชูเม้มริมฝีปากล่างเบา ๆ ยังไม่ทันขาดคำ และไม่รอให้ฮั่วจินเฉินได้ทันตอบสนอง เธอก็หมุนตัวเดินเข้าบ้านพร้อมปิดประตูลงทันทีเธอเกรงว่าหากรั้งอยู่ต่ออีกเพียงวินาทีเดียว ตัวเองอาจจะเปลี่ยนใจขึ้นมาจริง ๆ ส่วนฮั่วจินเฉินเมื่อกลับขึ้นมาบนรถ เขาก็จอดรออยู่จนกระทั่งดวงไฟในห้องนอนของเธอสว่างขึ้น ถึงได้ขับรถจากไป...วันถัดมา ณ สนามบินเสิ่นฮ่าวจอดรถไว้ที่บริเวณทางเข้าอาคารผู้โดยสาร T2 จากนั้นก็ลงจากรถพร้อมกับเสิ่นชู แล้วช่วยขนกระเป๋าเดินทางของเธอออกมาจากฝากระโปรงท้ายรถ“พี่ ถึงทางโน้นแล้วอย่าลืมส่งข้อความมาบอกผมด้วยนะ”เสิ่นชูรับกระเป๋าเดินทางมา พลันเอ่ยตอบยิ้ม ๆ “จ้ะ”จากนั้นเธอก็เข็นกระเป๋าเดินทางมุ่งหน้าไปยังทางเข้าหลังจากผ่านจุดตรวจค้นความปลอดภัย เสิ่นชูก็เดินเข้าไปนั่งพักผ่อนรอขึ้นเครื่องที่ห้องรับรองพิเศษบริเวณประตูทางออกขึ้นเครื่องเธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถดูฟีด ทว่าไม่รู้ว่าสายตาไปสะดุดเข้ากับอะไร พลันชะงักค้างไปทันทีหลี่ลี่เองก็อยู่ที่สนามบินอย่างนั้นเหรอเธอคงไม่ได้...เสิ่นชูโทรหาหลี่ลี่ในทันทีสายถูกรับอย่างรวดเร็ว