บททั้งหมดของ The Billionaire's Canary: บทที่ 91 - บทที่ 100

"Ate Avery," Si Rosalie. Agad akong bumaba ng kwarto ko ng marinig kong may naghahanap sa akin at sinabing kapatid ko daw. "Rosalie," Agad ko siyang nilapitan at niyakap ito. Naawa ako sa kanya dahil halata ang pangangayayat nito. "Anong nangyari? Bakit ka nandito?" nag aalala kong tanong sa kanya matapos ko siyang niyayang maupo. Mag aapat na buwan na rin ang dinadala ko kaya napatingin sa umbok ng tiyan ko si Rosalie ng mapansin iyon. Wala pang nakakaalam sa kanila simula ng inaway ako nina mama at papa sa harap ng eskwelahan. Hindi ko na rin naman siya nakikita dahil nawalan na ako ng kumunikasyon sa kanya dahil parang pinagbawalan na rin ito nina mama na gumamit ng cellphone. At nang tangkain kong puntahan sila sa bahay ay nalaman ko na lang na lumipat na sila. Gusto ko pa sanang ipahanap sila kay Kendrick pero nanahimik na lang ako dahil alam kong mag aalala siya sa akin. Naisip ko naman na hanapin na lang sila kapag nakapanganak na ako pero hindi ko akalain na si Rosalie

"Ate Avery..." tila humihingi ng saklolo si Rosalie sa kanya. "Bahay ito ng asawa ko, at wala sa akin ang desisyon. Hindi ko sariling pera ang mga ginagastos ko. Kaya wala na akong maitutulong pa sayo." matigas na sagot ni Avery sa kapatid. Tama nga naman si Kendrick. Pero hindi naman iyong tipong mahihirapan ito sa trabaho kung sakaling tanggapin nito. "Think before you answer, dahil hindi na ako mag aalok sa pangalawang beses. Kung wala ka pang maisasagot sa mga sinabi ko sayo ay maari ka ng umalis. Bumalik ka kung nakapagpasya ka ng tanggapin ang maliit na maitutulong namin sayo." "S-sige, pumapayag ako." ilang sandali pa ay narinig nilang pagsagot ni Rosalie. "Good then." Binalingan ni Kendrick ang katulong nila. "Mrs. Cardenas, samahan niyo siya sa kanyang magiging silid." utos ni Kendrik dito. "Ms. Sanchez, halika ka na." Tumango na lang si Rosalie at sumama na sa kanilang katulong. Ngunit hindi nakaligtas sa paningin nilang dalawa ang pagkuyom ng mga kamao nito habang s

Nakamasid ako kina Ate Avery at asawa nito habang kumakain kami. Kahit na pinagtatrabaho nila ako ay isinasabay naman nila ako sa kanilang pagkain. Kaya napag aaralan ko ang kanilang kilos. Matapos ang hapunan ay umakyat na sa kanilang kwarto si Ate Avery, habang ang asawa ni Ate ay deretso pa ito sa office room nito. Maagang natutulog si Ate Avery dahil sa buntis ito. Kaya madalas itong inaantok. Palaging madaling araw kung pumasok sa kwarto nila ang asawa niya kaya may pagkakataon ako ngayon ituloy ang plano ko. Ngunit itinuloy ko parin ang plano namin ni Natalie. Hinawaan kong nakabukas ang pinto sa likod para makapasok ito. Pero hindi para tuparin ang plano niya kundi para palabasin na ito ang may gawa kaya ako nakatabi sa pagtulog ng asawa ni ate. Nagdala ako ng baso ng wine para dito. At nilagay ko ang droga na binigay sa akin ni Natalie. Nagsuot na din ako ng manipis na damit na halos makita na ang katawan ko. Hindi na ako ang dating mataba. Pumayat na ako kahit papano. Hin

"Ano pala ang ipinarito niyo, tita Helen?" tanong ni Natalie na parang gusto ng ilihis ang usapan iyon. "Gusto lang sana namin na personal iparating sa inyo ang inbitasyon para sa pagdiriwang ng pagbabalik ng anak namin," "M-maraming salamat, tita Helen at hindi niyo kami nakakalimutang imbitahan na importanteng okasyon na iyon." nakangiti si Natalie. "Pero hindi iyan ang pinakaimportanteng sadya dito," patuloy ni tita Helen na sumeryoso ang tingin kay Nataie. Hindi maitago ang pagkakakumot ng noo ni Natalie. "Ano naman iyon, tita Helen?" "Narito kami para tanungin ang tungkol sa anak namin, about what happen that year ago. Noong panahon na iyon, natagpuan ng papa mo ang bangkay ng anak namin? Saan niyo natagpuan ang anak namin bakit niyo sinabing iyon ang anak namin kung ngayon ay buhay na buhay siya at kasama na namin," mahabang sabi nito at hindi na maitago ang paghihinala. "Mama," napahawak ako sa kamay niya ngunit hindi ko na ito napigilan. Hindi na talaga nito natiis na t

"Sa tingin mo ba ay makakaalis ka kung hindi pa natatapos ang sinimulan mong gulo?" sabi ni Kendrick. Pero ang akala ko ay ang babaeng nasa harap lang namin ang manggugulo pero hindi pala. Dumating ang mga magulang na kinagisnan ko. Na nagpupumilit makapasok sa loob ng mansion, Dahil sa dami ng mga bisita ay hindi na napigilan ng mga guard ang pagpasok nila. "Wag kayong maniwala sa babaeng iyan," sigaw ng ina na aking nakagisnan. Nanlilisik ang mga mata nitong nakatingin sa akin. Kung hindi naging alisto si Kendrick ay ako na ang nabasa ng isinaboy nitong tubig. Hindi lang iyon basta tubig. Parang galing pa sa kanal iyon kaya nangamoy ng isaboy na iyon. Ngunit hindi naman alintana ni Kendrick ang pagkakabasa ng tubig na isinaboy nito. "Hindi niyo ba alam na nawala ang babaeng iyan ng limang taon sa amin. Nagpapadala siya ng malaking pera buwan buwan. Ang akala namin ay galing sa magandang paraan ang mga perang pinapadala niya ay iyon pala ay iba't ibang lalaki galing ang mga iy