Lahat ng Kabanata ng EACHEN HAN, The Obsessive CEO: Kabanata 191 - Kabanata 200

Mag iisang buwan na mula nang mapadpad si Rex sa isla. Nagising si Fleur na papasikat pa lang ang araw, ngunit gising na ang paligid, ang marahang tunog ng alon, huni ng ibon, at hangin na dumadampi sa kanyang balat. Dahan-dahan siyang bumangon, pero bago pa tuluyang makaupo, kusa nang gumalaw ang mga mata niya at hinanap ang isang bulto na malimit na niyang gawin sa tuwing magigising. Bahagya siyang napakunot-noo. “Rex?” mahinang tawag niya. Walang sumagot kaya naman mabilis siyang tumayo at lumabas ng kubo. Hindi niya alam kung bakit may kung ano sa loob niya na nangangamba na bigla itong mawala. Nakahinga siya ng maluwag ng makita ito na naroon sa gilid ng kubo, nakayuko at inaayos ang mga kahoy. Parang kanina pa ito gising. Huminto si Fleur sandali, hindi siya agad lumapit, hinayaan niya ang sarili na panoorin ito. Kung paanong natural na ang galaw nito sa lugar. Kung paanong hindi na ito mukhang estranghero... na parang…bahagi na rin ito ng buhay niya. “Ang aga m

Tuwang-tuwa si Fleur nang iabot ni Aling Bebang ang bayad sa kanila. Ramdam niya ang bigat ng perang hawak hindi lang dahil sa halaga, kundi dahil sa ginhawang dala nito. “Marami tayong mabibili ngayon,” masigla niyang sabi habang naglalakad sila papunta sa pamilihan. “Tara, samahan mo akong bumili ng mga kailangan natin sa bahay.” Tahimik na sumunod si Rex sa likuran niya, dala ang ilang pinamili. Isa-isa nilang pinuntahan ang mga tindahan—bigas, asin, mantika at iba pa. Paminsan-minsan ay tinatanong niya si Rex kung okay ba ang kukunin niya, at kahit maiksi lang ang sagot nito, ramdam niyang kasama niya ito sa bawat desisyon. Hindi na rin niya gaanong iniisip ang pagiging tahimik ng binata. Parang naging normal na iyon sa pagitan nila. Habang naglalakad sila pauwi, nadaanan nila ang isang maliit na convenience store. Napahinto si Fleur. “Hm… namimiss kong kumain ng ice cream,” sabi niya, bahagyang napangiti. “Tara, bumili muna tayo.” Tumango ang binata at sumunod sa lo

Napasinghap si Fleur nang makita niyang dahan-dahang inilalapit ni Rex ang mukha nito sa kanya. “Are you sure you want to feel my lips again, Fleur?” masuyong tanong ng binata. Napalunok siya bago marahang tumango nang sunod-sunod. Hindi na muling nagsalita ang binata. Dahan-dahan nitong tinawid ang natitirang distansya sa pagitan nila. At sa sandaling maramdaman niya ang malambot nitong labi, kusa siyang napapikit. Akala niya ay sandaling pagdampi lang iyon. Ngunit hindi ito agad humiwalay. Sa halip, mas lalo nitong pinalalim ang halik. Napamulat siya nang bahagya sa gulat. Bahagyang umawang ang kanyang mga labi upang makahinga, ngunit tila iyon pa ang naging dahilan upang mas lalo nitong angkinin ang kanyang labi. Rex kissed her passionately. Mainit at maingat, ngunit punong-puno ng damdaming matagal nang pinipigilan. Sa una, hindi niya alam kung paano tutugon. Nanigas pa siya sandali, nalulunod sa kakaibang pakiramdam na dulot ng mga halik nito. Pero habang tumataga

“Very good, Fleur…” bulong ni Rex habang nakatitig sa kanya. “That’s your first climax.” Napapikit si Fleur, mabigat pa rin ang kanyang paghinga, pilit inaayos ang sarili. “Then… let me take care of you again,” mas mababa at mas paos nitong dagdag. Dahan-dahang humiwalay si Rex. Sandaling nagbago ang hangin sa pagitan nila. Tahimik ang paligid, tanging dagat at hangin lang ang saksi. Muli itong kumilos, hinubad ang suot na pang-itaas. Sunod nitong ibinaba ang zipper ng pantalon. Napasinghap siya at nanlaki ang kanyang mga mata. Hindi niya inaasahan ang kanyang nakikita. Bigla siyang kinabahan, napalunok habang umatras nang bahagya ang kanyang hininga. “Rex…” mahinang usal niya, halos hindi makapaniwala. Ngayon lang siya nakakita ng pribadong parte ng isang lalaki. Hindi niya lubos maisip na ganoon pala ang itsura niyon sa malapitan. At tila pinagpala si Rex..mahaba at malaki iyon. Hindi niya mapigilang kabahan. Hindi siya sigurado kung kakayanin ba niya ito.

Sa malayong bahagi ng dagat, unti-unting nagsimulang magtipon ang maiitim na ulap. Mula sa payapang bughaw na kalangitan, dahan-dahang nag-iba ang kulay nito, naging kulay abo, hanggang sa tuluyang bumigat ang dilim sa abot-tanaw. Ang hangin na kanina’y banayad lamang ay nagdala ngayon ng kakaibang lamig na tila may kasamang babala. Napahinto si Fleur sa kanyang ginagawa. Nakatayo siya sa labas ng kubo, hawak ang basang tela habang tahimik na nakatanaw sa papalapit na unos. “May bagyo…” mahina niyang sambit. Sa loob ng kubo, agad napatingin si Rex sa direksyon niya. Napansin din nito ang biglang pagbabago ng paligid kaya mabilis itong lumabas at tumabi sa kanya. “Gaano kalala?” tanong nito habang pinagmamasdan ang dagat. Hindi siya agad sumagot. Nakatingin lamang siya sa papalapit na madidilim na ulap. “Hindi ko pa sigurado,” sagot niya maya-maya, bakas ang pag-aalala sa kanyang mukha. “Pero mabilis ang galaw ng hangin… mukhang malakas ito.” Hindi na sila nag-aksaya pa