บททั้งหมดของ รักแรก รักเธอ รักเดียว ( NC 18+): บทที่ 11 - บทที่ 20

มือเรียวที่ลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลา ไล่มาถึงหน้าอกหนั่นแน่นของบุรุษเพศและกล้ามเนื้อขึ้นลอนบนหน้า รูปลักษณ์ของภาพหรือ ‘ภาพวาด’ งดงามเหมือนภาพวาดสมชื่อ “วิว อา...เธอ” เขาร้องครางดังมากกว่าเดิมเมื่อฉันบีบเคล้นหน้าอกแน่นของเขา ไล้ปลายนิ้วตรงยอดกระจิริดสีชมพูเข้ม ฉันบีบและบี้หัวนมเล็กอย่างมันมือ เขาเจ็บและตอบแทนฉันมาด้วยการกดสะโพกตอกตรึงเข้าร่างฉันไม่หยุด อา...ดีจัง สัมผัสที่คิดถึง กับผู้ชายคนเดิม ฉันกระตุกเกร็งเพราะความสุขสม ทั้งยังร้องครางบอกเขาอย่างหน้าไม่อาย ภาพจัดการพลิกร่างฉันให้นอนคว่ำให้กายของเราสองสอดประสานกันลึกขึ้น ทุกจังหวะที่จ้วงแทง ทุกจังหวะที่หน้าขาเขากระทบกับแก้มก้นของฉัน ให้ความรู้สึกทรมานแต่สุขสม ฟันคมของเขาครูดบนหัวไหล่ฉัน มือหนาบีบรอบลำคอฉัน เราสองจูบกันแม้จะเป็นจูบในท่ายากแต่กลับให้ความรู้สึกสุดยอด ปากของฉันถูกเขารุกล้ำด้วยจูบเร่าร้อน หน้าอกคล้อยลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกและถูกมือหนาข้างหนึ่งกอบกุมไว้ ร่างกายท่อนล่างโยกตามจังหวะของคนที่ควบขี่อยู่ข้างบน อา...น้ำหวานกลางกายของฉันไหลรินลงสองข้างขาด้านใน มันสุขสุดยอดเกินกว่าจะบรรยายและลืมเลื

พู่กันที่เอ่ยปากชวนเมียรัก เดี๋ยวนี้มีเรียก ที่รง ที่รัก ได้ยินแล้ว ‘ขนคิงลุก’ หมายถึงขนลุกนั่นแหละแต่มันลุกทั้งตัวด้วยความสะอิดสะเอียน นังจิน‍นี่มันจะชอบว่าอาการของฉันเป็นอาการของคนขี้อิจฉา อิจฉาคนมีผัว “วิวคงเหนื่อย” ฉันมองหน้าเจ้าของโฮม‍ส‍เตย์ที่พูดเนี่ยไม่อยากให้ฉันไปละสิ “เราไม่เหนื่อย นอนกลางวันแล้ว” “อุ้ย! ผัวเมียตีกัน” “อีจินกูได้ยิน” “กูกระซิบกับผัวกู ทำไมมึงยังได้ยินอีก” “อีนี่!” “พอ ๆ อย่าตีกัน อิ่มยัง ไปกันเถอะ” เป็นเสียงพู่กันที่เป็นเพื่อนในกลุ่มตั้งแต่เด็ก มองสองคนนั้นแล้วฉันก็อดนึกถึงคู่ของตัวเองไม่ได้เลย คู่เราสองคนเริ่มต้นความรักก่อนจิน‍นี่กับพู่กัน แต่เราสองคนไปไม่ถึงฝั่งฝัน ----- ภาพทำที่ดูดาวเหมือนอย่างที่เคยพูดไว้จริง ๆ ฉันเคยบอกว่าอยากได้บ้านหลังเล็ก ๆ ที่มีระเบียงโล่งออกไปเพื่อดูดาว อยากให้บ้านปลูกอยู่บนเนินสูงกลางทุ่งนา โฮม‍ส‍เตย์ของเขาเหมือนภาพในหัวของฉัน เหมือนสิ่งที่เราสองคนวาดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อตอนจบมอหก ฉันออกเดินตามความฝันของตัวเอง โดยการเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลั

“ไอ้ภาพ มึงอย่าตึงมากกับชีวิตได้ไหมวะ หย่อนบ้างก็ได้ ทำตามหัวใจบ้าง เปิดโอกาสให้ตัวเองมีความสุขบ้าง ชีวิตคนเรามันสั้น ทำไมมึงต้องรอเวลาให้มีความสุข มีความสุขในทุก ๆ วันของชีวิตสิวะ ชีวิตจะได้มีแรงเดิน” “ก็จริงของมึง” ไม่ใช่แค่ไอ้พู่กันเท่านั้นที่บอกผม หลายคนบอกผม แต่ผมมันคนหัวรั้นหรือเปล่านะถึงทำไม่ได้สักที เสียงคุยกันของสองสาวยังดังงุ้งงิ้ง ๆ แต่จับใจความไม่ได้ เสียงหัวเราะดังเป็นระยะ ๆ เป็นอย่างนี้เสมอ ตั้งแต่ตอนไหนกันนะที่ผมกับไอ้พู่หลงรักพวกเธอ จิน‍นี่เป็นคนเจ้าบงการ ส่วนไอ้พู่กันชอบเป็นผู้ตาม ความรักของทั้งคู่จึงลงตัว เข้าตำราเมียว่าไงผัวว่างั้น ส่วนคู่ผมกับภาพวิวเราต่างออกไป เราสองคนเคารพสิทธิ์ซึ่งกันและกัน น้อยครั้งที่เราสองคนจะทะเลาะกัน ครั้งเดียวที่เราทะเลาะและเลิกกันก็เรื่องเรียนต่อนั่นแหละ “มึงแต่งงานแล้วเป็นไงบ้าง” สี่เดือนแล้วที่พู่กันกับจิน‍นี่เปลี่ยนสถานะเป็นครอบครัวเดียวกัน “ดี ได้นอนกอดกันทุกคืน ไม่ดียังไงไหว” ผมได้แต่กลอกตาในความมืด “เมื่อก่อนมึงก็หลอกพาจิน‍นี่ไปนอนกอดประจำ” เพื่อนผมมันหื่นแค่ไหน ทำไมผมจะไม่รู้

ฉันมองเลยไปยังห้องพักจำนวนเจ็ดหลังของภาพและกำลังมีการก่อสร้างหลังที่แปด บ้านดินมุงด้วยหญ้าคา ข้างในเย็นสบายเพราะว่าดินเป็นชนวนกันความร้อนได้ดี ที่นี่มีไฟฟ้าเข้ามาถึงแล้ว แต่ภาพเน้นใช้พลังงานแสงอาทิตย์ สี่ปีที่ฉันเรียนอยู่เมืองกรุงต้องยอมรับว่า ทั้งเรียนทั้งเที่ยวและใช้ชีวิตฟุ้งเฟ้อเท่าที่ลูกหลานเศรษฐีบ้านนอกคนหนึ่งจะทำได้ ทั้งยังโกรธเขาว่าเขาเห็นแก่ตัวไม่รักฉันอีก เขาไม่ได้เที่ยวเล่นไปวัน ๆ เหมือนฉัน เด็กอายุสิบเก้าที่ต้องสร้างทุกอย่างให้เป็นรูปเป็นร่างและเลี้ยงตัวเองได้อย่างวันนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด เขาต้องใช้กำลังใจแค่ไหนกันกว่าจะผ่านมันมาได้ โดยที่ฉันหันหลังให้เขา ไม่แม้แต่จะโทรมาสอบถามหรือให้กำลังใจ สุดท้ายคนที่ทำได้ดีกว่าคือเขา แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้ความรู้ที่ฉันมี ฉันจะนำมาช่วยพ่อให้ไร่กระเทียมของเราขายได้มากกว่าปัจจุบันสักสองสามเท่า ว่าแต่ทุกวันนี้พ่อขายได้เท่าไหร่นะ พ่อบอกว่าตัดกระเทียมรอบนี้ได้กี่ตันนะ สองร้อยตันไหมนะถ้าจำไม่ผิด กิโลกรัมละยี่สิบห้าบาท เดี๋ยวนะ ห้าล้าน พ่อทำไร่กระเทียมเสร็จแล้วก็จะทำผักอย่างอื่นต่อตามฤดูกาล แบ่งที่ดินบ

เขาทำงานหนัก “ภาพรับคนงานเพิ่มไหม” ฉันเอ่ยถาม เพราะตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี ช่วงนี้ไร่กระเทียมก็เก็บเกี่ยวแล้ว พ่ออยู่ในช่วงพักหน้าดินและหนีเที่ยว “ทำอะไรได้บ้าง” ภาพมองหน้าฉันยิ้ม ๆ “ค่าแรงวันละเท่าไหร่” จะทำงานก็ต้องถามค่าแรงก่อน “วันละสามร้อยห้าสิบบาท” “อะไรนะ ทำไมถูกจัง” ฉันพึมพำวันละสามร้อยห้าสิบค่ากาแฟกับเค้กเมื่อกี้ก็หมดแล้วไหม “แพงกว่าค่าแรงขั้นต่ำอีกนะ ค่าแรงขั้นต่ำสามร้อยสามสิบสองบาท” แพงกว่าแค่สิบกว่าบาทเนี่ยนะ “อีกอย่างทำงานไม่ถึงวันละแปดชั่วโมง มีข้าวเที่ยงให้กิน กาแฟฟรีวันละแก้ว” พอได้ยินคำว่าข้าวฟรีกาแฟฟรีใจฉันค่อยดีขึ้นมาหน่อย “ถามแต่ค่าแรง ตกลงทำอะไรได้บ้าง อีกอย่างคนงานเราก็มีเยอะแยะ ลูกค้ามา” เขาละมือจากแซนด์วิชตรงหน้ารีบล้างมือเพื่อต้อนรับลูกค้าที่เพิ่งเดินขึ้นมาสั่งกาแฟ กินยังไม่ทันอิ่มเลย สี่ปีที่ผ่านมาเราคงใช้ชีวิตต่างกันมาก ฉันที่รายล้อมไปด้วยเพื่อนและรุ่นพี่ กินหรูอยู่แพง ใช้เงินเหมือนใบไม้ เพราะขอเงินจากพ่อได้เต็มที่ แต่ภาพไม่ใช่เลยไลน์กลุ่ม วิศวะรักบ้านเกิด วิวสวยมา