หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง のすべてのチャプター: チャプター 171 - チャプター 180

“เธอน่ะเหรอ! เธอสบายดี! มีคนเฝ้ามันอยู่ ไม่ตายง่าย ๆ หรอก” หลิวอีเซี่ยวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกแววตาของซูย่างเต็มไปด้วยความวิตกกังวล หรงอินมีปมในใจ เปราะบางต่อแรงกระตุ้นอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้มาถูกลักพาตัวอีก ไม่แน่ว่าอาการอาจจะกำเริบขึ้นมาก็ได้“อินอินมีอาการทางจิต รับแรงกระตุ้นไม่ได้ พาฉันไปหาเธอเถอะ ถ้าเห็นว่าเธอปลอดภัยดี ฉันจะรีบเขียนให้เธอทันที!”ซูย่างพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูผ่อนคลายลงที่สุด เธอสังเกตเห็นปฏิกิริยาของหลิวอีเซี่ยว ดูออกว่าเธอเองก็น่าจะใกล้สติหลุดเต็มทีบางทีอาจเป็นเพราะเรื่องวิทยานิพนธ์ที่ไปกดดันจนทำให้เธอตัดสินใจทำเรื่องบ้าระห่ำแบบนี้ ซูย่างจึงลองพูดเกลี้ยกล่อมด้วยเสียงที่อ่อนลงอีกครั้ง “อาจารย์หลิวอีเซี่ยว อย่าลืมสิคะว่าก่อนที่จะถูกไล่ออก คุณเองก็เคยเป็นอาจารย์มาก่อน คุณเคยบอกว่าสอนอยู่ที่มหาลัยเอมาตั้งหลายปี หรงอินเองก็เป็นลูกศิษย์ของคุณ คนเป็นอาจารย์ควรจะปกป้องลูกศิษย์ไม่ใช่เหรอคะ ฉันเชื่อว่านี่ไม่ใช่เจตนาที่แท้จริงของคุณหรอกค่ะ ตอนนี้เรื่องยังไม่บานปลาย คุณยังถอยทันนะ คุณอยากได้วิทยานิพนธ์ ฉันช่วยคุณเขียนได้ แต่คุณเคยคิดไหมว่า ครั้งก่อนที่คุณขโมยผลงานไปก็ยั

ทันใดนั้น ซูย่างก็กระโดดลงไปที่ระเบียงพักอย่างแรง ซึ่งเป็นชั้นที่คั่นอยู่ระหว่างชั้นสองกับพื้นดินเธอกระโดดลงจากระเบียง แล้ววิ่งหนีออกไปทางประตูใหญ่หลิวอีเซี่ยวรีบขับรถไล่ตามออกมาทันที ซูย่างจึงตัดสินใจวิ่งมุ่งหน้าไปในเส้นทางทุรกันดารที่รถยนต์เข้าถึงยาก จนในที่สุดเธอก็สามารถสลัดหลุดจากการติดตามของหลิวอีเซี่ยวได้สำเร็จทว่าเธอกลับไม่กล้าออกไปใช้ถนนใหญ่ เพราะเกรงว่าจะถูกพบตัวเข้าเธอวิ่งอย่างบ้าคลั่งไปตามทางเล็ก ๆ จนฝ่าเท้าเสียดสีเป็นแผลพุพอง โทรศัพท์มือถือก็ไม่ได้ติดตัวมา บนเส้นทางสายเปลี่ยวนี้ เธอวิ่งมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้วแต่กลับไม่พบผู้คนเลยแม้แต่เงาเดียวเสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้า ซูย่างไม่รู้เลยว่าที่นี่คือที่ไหน รอบกายมีเพียงทุ่งนาเวิ้งว้าง แม้แต่ที่หลบฝนสักแห่งก็ยังไม่มีเธอทำได้เพียงกัดฟันวิ่งต่อไปข้างหน้า ทว่าสายฝนเริ่มโปรยปรายลงมากระทบศีรษะ ทำให้เส้นผมเปียกชุ่ม และร่างกายของเธอก็ถูกน้ำฝนชะโลมจนเปียกโชกไปทั้งตัวความหนาวเหน็บแล่นขึ้นมาจากฝ่าเท้า เสื้อผ้าแนบไปกับลำตัวเพราะความเปียกชื้น ยามลมพัดผ่าน หลงเหลือไว้เพียงความหนาวสะท้านเธอกอดอกเดินฝ่าฝนไปตามป้ายบ

ดวงตาของหลิวอีเซี่ยวมีม่านหมอกปกคลุมชั้นหนึ่ง ขณะริมฝีปากสั่นระริก "แต่เธอต้องไม่ปล่อยฉันไปแน่ ต่อให้ไม่มีเรื่องวันนี้ ฉันก็ทำผิดกฎหมายอยู่ดี""แต่ตอนแรกฉันก็ตั้งใจจะปล่อยเธอไปแล้วนะ เธอถูกไล่ออกจากมหาลัย วิทยานิพนธ์ฉันได้ตีพิมพ์ใหม่ ทางวารสารกับสมาคมนักจิตวิทยาก็แย่งกันติดต่อมายืนยันกับฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องบีบคั้นให้เธอถึงขั้นต้องตายกันไปข้างสักหน่อย"ซูย่างมองหลิวอีเซี่ยวด้วยความจริงใจ ไม่เหมือนกำลังโกหกแม้แต่น้อยหลิวอีเซี่ยวจ้องมองซูย่าง รู้สึกไม่อยากเชื่อ "เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้!" เธอดิ้นรนพร้อมตะโกนลั่น "ก็เด็กนั่นบอกฉันว่าเธอจะขัดขวางฉันทุกทาง! ในเมื่อฉันโดนไล่ออกแล้ว ฉันเองก็อยากเปิดคลินิกของตัวเองเหมือนกัน แต่เด็กนั่นก็บอกว่าเธอจะไม่ยอมปล่อยฉันไป ฉันหมดหนทางแล้ว ฉันหมดหนทางจริง ๆ ถึงได้คิดให้เธอเขียนแทนฉันแบบนี้"ซูย่างย้อนถาม "ถึงฉันเขียนให้เธอ แต่เธอจะเอาไปตีพิมพ์ได้เหรอ?""ได้สิ! เด็กนั่นบอกว่าจะช่วยฉัน บ้านหล่อนมีอิทธิพลขนาดนั้น ต้องช่วยฉันได้แน่"ซูย่างถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง "นี่เธอคิดว่าฉันมีอิทธิพลล้นฟ้าถึงขนาดขัดขวางเธอได้ทุกทางจริง ๆ เหรอ?"หลิวอีเซี่ยวเหลื

"ฉันไม่เข้าใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร? หรงอิน! ดูให้ดี ๆ สิ ที่นี่มันมหาลัยนะ เธอมาตบตีฉันแบบนี้ได้ยังไง?" ซ่งหยาลี่พูดไปก็ร้องไห้ไป"ไม่เข้าใจใช่ไหม? งั้นฉันจะทำให้เธอเข้าใจเดี๋ยวนี้!" หรงอินกระชากผมซ่งหยาลี่ "เมื่อวานเธอแอบปิดมือถือฉัน แล้วก็เอาไปซ่อน! เธอจงใจไม่ให้ฉันรับโทรศัพท์!"เธอค้นกระเป๋าหนังสือของซ่งหยาลี่และหยิบมือถือออกมาทันที จากนั้นก็จับมืออีกฝ่ายกดสแกนนิ้วเพื่อปลดล็อกด้วยความแข็งกร้าว ก่อนจะเปิดไปที่ประวัติการแชทกับฝู่หยาฮุ่ย ยิ่งดูก็ยิ่งเดือดดาล ฝู่หยาฮุ่ยเป็นคนสั่งให้ซ่งหยาลี่เข้ามาตีสนิท และชวนไปถ่ายรูปแก้เบื่อ พร้อมทั้งสั่งให้ซ่อนโทรศัพท์มือถือของเธอจริง ๆ ด้วยเป็นเพราะซ่งหยาลี่คนเดียว พี่ซูย่างถึงติดต่อเธอไม่ได้ สุดท้ายก็เกิดเรื่องขึ้น! งานนี้เธอไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด!"หลักฐานคาตาขนาดนี้ มีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?" หรงอินถามเสียงเย็นเยียบเธอกวาดตามองคนรอบข้าง "คนคนนี้ขโมยมือถือฉันไปเมื่อวาน แถมยังวางแผนกับฝู่หยาฮุ่ยเข้ามาตีสนิทฉันอีก! พวกเธออยากจะออกหน้าช่วยหล่อนหรือไง?"เหล่านักศึกษาต่างส่ายหน้ากันรัว ๆ ขณะถอยหลังไปหลายก้าวซ่งหยาลี่ทั้งโดนรังแกทั้งเสียหน้าจนรับไม่

นี่คือน้องสาวเขาทั้งคน เขาต้องไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับเธออยู่แล้วบนทางหลวง รถมายบัคสีดำคันหนึ่งพุ่งทะยานด้วยความเร็วราวสายฟ้า เมินเฉยต่อป้ายจำกัดความเร็วและช่วงตรวจจับความเร็ว คนขับเหยียบคันเร่งแทบมิด เขารู้สึกได้ว่าแทบคุมพวงมาลัยไม่อยู่แล้วแต่ฝู่หยาฮุ่ยกลับรู้สึกว่ายังเร็วไม่พอ หลังขึ้นรถเธอก็รีบจองตั๋วเครื่องบินซึ่งเครื่องจะออกในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า ขอเพียงไปถึงทันเวลา เธอก็จะหนีไปต่างประเทศได้อย่างปลอดภัยแต่จังหวะที่เธอกำลังจะมองเห็นสนามบินถนัดตา รถมอเตอร์ไซค์ตำรวจคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้างตัวรถ พร้อมกับเสียงไซเรนที่ดังผ่านตัวลำโพง "จอดรถ จอดเดี๋ยวนี้!""ไม่ต้องจอด!" ฝู่หยาฮุ่ยกรีดร้อง คนขับไม่กล้าขัดคำสั่ง จึงกระทืบเท้าลงบนคันเร่ง ตัวรถพุ่งทะยานออกไปอีกครั้งในขณะที่เธอยังคงขวัญหนีดีฝ่อ กลุ่มมอเตอร์ไซค์ตำรวจก็พุ่งออกมาจากทั้งสองข้าง ซ้ำยังมีรถตำรวจไล่กวดมาทางด้านหลังอีกหลายคัน เสียงไซเรนดังกึกก้องไปทั่วทั้งท้องถนนหัวใจของฝู่หยาฮุ่ยเต้นระรัว เธอมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความหวาดกลัวคนขับเริ่มตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก "จะทำยังไงดีครับคุณหนู?""ทำยังไงอะไรเล่า! ก็หนีต่อไปสิ!