หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง의 모든 챕터: 챕터 181 - 챕터 190

เธอผละจากที่นั่งราวกำลังหลบหนีอะไรบางอย่าง เมื่อกลับเข้าห้องนอนแล้ว ก็รีบวิ่งไปที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง พลางจ้องมองใบหน้าอันแดงระเรื่อของตนเอง จ้าวเสี่ยวชีหมายความว่ายังไงกันแน่?เขาจีบเธออยู่งั้นเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก!ถึงแม้เธอจะพอรู้ความในใจของหรงอวี้อยู่บ้าง แต่ฟังจากน้ำเสียงของจ้าวเสี่ยวชีแล้ว ดูเหมือนเขาจะชอบเธอมานานมากแล้ว แถมยังตามจีบเธออีก นี่มันออกจะ...หลังเดินออกมาจากห้องอีกครั้ง ก็เห็นหรงอินงีบหลับอยู่กับโต๊ะ ส่วนจ้าวเสี่ยวชีและหลินลู่ซีนั้นเมาหมดสภาพไปเรียบร้อย ว่าแต่หรงอวี้ล่ะ?ในห้องครัวมีเงาร่างสายหนึ่งเคลื่อนไหวไปมา เธอเห็นหรงอวี้กำลังใช้หม้อดินต้มอะไรบางอย่าง ครั้นเดินเข้าไปใกล้จึงได้กลิ่นขมฝาดที่คุ้นเคย ยาจีนอีกแล้วเป็นไปตามคาด หรงอวี้ถือหม้อยาจีนเดินออกมา "ออกมาแล้วเหรอ? ดื่มนี่สิ ผมเห็นยาจีนในตู้เย็นไม่ค่อยพร่องลงไปเท่าไหร่ คุณคงไม่ได้ดื่มแน่ ๆ ตอนนี้พอดีเลย คุณต้องดื่มอะไรร้อน ๆ หน่อย"เมื่อมองดูน้ำยาสีน้ำตาลเข้มแล้ว เธอก็แทบอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ได้แต่ฝืนซดทีละคำ เดิมทีเป็นหวัดก็รับรสไม่ค่อยได้อยู่แล้ว ยิ่งดื่มยาจีนก็ยิ่งขมเข้าไปใหญ่จนกระทั่งดื่มหมด หร

ทันทีที่เปิดประตูห้องของซูย่างและได้เห็นเธอ หัวใจของเขาก็พลันหยุดเต้นไปชั่วขณะใครจะรู้ว่าเพียงสัมผัส ตัวเธอก็ร้อนเป็นไฟเขาไม่กล้าชักช้า รีบอุ้มซูย่างตรงไปโรงพยาบาลทันทีตั้งแต่ตีสองลากยาวไปจนตีห้ากว่า ไข้ของเธอถึงเพิ่งจะลดลง ส่วนเขาไม่กล้าข่มตานอน ได้แต่จ้องมองขวดน้ำเกลือด้วยความกังวลใจ ไม่ลืมที่จะคอยสังเกตอาการของเธออยู่ตลอดเวลา"คุณห้ามออกจากโรงพยาบาลอีกนะ" น้ำเสียงของหรงอวี้เด็ดขาดจนไม่อาจโต้แย้งซูย่างเห็นสีหน้าของเขา ก็รู้ดีว่าเวลานี้หรงอวี้คงกำลังโกรธมากแน่ ๆ"รบกวนคุณแย่เลย" เธอหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนกล่าวออกไปหรงอวี้ถึงกับโกรธจนหลุดขำ เธอพูดว่าตัวเองรบกวนเขาอีกแล้ว ทำไมถึงต้องทำตัวห่างเหินกันขนาดนี้ด้วยนะ"รบกวนเหรอ? ห้ามพูดคำนี้อีกเชียวนะ" หรงอวี้พลันโน้มตัวลงไปหาซูย่างหญิงสาวตกใจสะดุ้งโหยง ก่อนขยับตัวถอยหนีด้วยความกระอักกระอ่วน "คุณอย่าเข้ามาใกล้ฉันมากสิ เดี๋ยวก็ติดหวัดหรอก"พูดจบ เธอก็ยกมือปิดปากไอแค่ก ๆแต่หรงอวี้กลับไม่ยอมถอย และจ้องมองเธออย่างจริงจังมากขึ้น ดวงตาคู่งามนั้นพยายามหลบสายตาที่เขาจับจ้อง ยิ่งดูก็ยิ่งน่ารักทันใดนั้น ความหุนหันพลันแล่นบางอย่างก็พวยพุ

เมื่อกู้อวี่หนิงเห็นปฏิกิริยาของฝู่เฉินซี ก็ให้รู้สึกขุ่นเคืองเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร"เธอต่างหากที่ไร้ยางอาย! คนอะไรหน้าด้านจริง ๆ ! พวกเรามาครั้งนี้ก็ตั้งใจมาไกล่เกลี่ยกับเธอนะ อยากได้เงินไม่ใช่หรือไง? ก่อนหน้านี้อุตส่าห์ให้เงินไปตั้งเยอะแถมยกบ้านให้อีกก็ยังไม่พอใจใช่ไหม? สรุปว่าเธอต้องการเท่าไหร่ล่ะถึงจะไม่ยุ่งกับหยาฮุ่ยอีก?" แม่ฝู่จ้องเขม็งไปที่ซูย่าง"เงินพวกนั้นฝู่เฉินซีติดค้างฉันอยู่นะคะ ส่วนเรื่องไกล่เกลี่ยที่คุณพูดถึง ฉันไม่มีทางตกลงอยู่แล้ว""เธอคิดว่าไม่ตกลงแล้วจะมีประโยชน์งั้นเหรอ?" แม่ฝู่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยิ้มเยาะพลางพูดต่อ "อย่าคิดว่าตระกูลหรงจะคุ้มกะลาหัวเธอไปได้ตลอดชีวิต คนอย่างหรงอวี้ไม่มีทางมาชอบเธอหรอก อย่าเห็นว่าตอนนี้เขาปกป้องเธอนักหนา แต่ความจริงเขาก็แค่เล่นสนุกกับเธอเท่านั้น ซูย่าง อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย เขาไม่เคยยอมรับเธอด้วยซ้ำ""ไม่ทราบว่าคุณกำลังพูดอะไรกับแฟนผมครับ?" เสียงที่เย็นเยียบพลันดังขึ้นหรงอวี้ถืออาหารเช้าเดินเข้ามา วางของลงบนโต๊ะก่อนเดินไปหยุดข้างกายซูย่าง และมองแม่ฝู่อย่างไม่สบอารมณ์นัก "ผมว่าสองปีมานี้ตระกูลฝู่ชักจะกำเริบเสิบสานใ

ในที่สุด ฝู่เฉินซีก็หันมามองกู้อวี่หนิง นั่นสินะ นี่เขาเป็นอะไรไป?ทำไมถึงได้เหมือนโดนมนต์สะกดแบบนี้ คนที่เขาชอบก็คือกู้อวี่หนิง หญิงสาวที่เขาเฝ้าใฝ่ฝันมาอยู่ข้างกายแล้ว เขายังมัวคิดถึงอะไรอยู่อีก!เขารวบตัวกู้อวี่หนิงเข้ามากอดแนบอก เรือนผมของเธอส่งกลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนโชยขึ้นมาบางเบาฉับพลันนั้น ก็คล้ายกับมีลำแสงสายหนึ่งผลักบานประตูห้องให้เปิดออกซูย่างเดินเข้ามา ส่งถ้วยชาให้เขาด้วยท่าทีอ่อนหวาน เส้นผมของเธอยังคงเปียกชื้น หยดน้ำที่ร่วงหล่นลงบนชุดนอนนั้นช่างดูเย้ายวนใจเขาเห็นตัวเองรับถ้วยชาใบนั้นมาด้วยท่าทีเย็นชา และทำเมินเฉยต่อซูย่างซูย่างเอนศีรษะซบลงบนไหล่เขาอย่างขี้เล่น จงใจให้เขาได้กลิ่นหอม พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า "คุณลองดมดูสิคะ แชมพูที่ฉันเพิ่งซื้อมาใหม่ หอมไหม?"เขาผลักเธอออกไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ซ้ำยังทิ้งคำพูดที่เย็นยะเยือกไว้ว่า "อย่ามากวนผม หัดพูดให้รู้เรื่องหน่อย" ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องหนังสือฝู่เฉินซีพลันรำพึงขึ้นว่า "ผมขอโทษ"กู้อวี่หนิงชะงักกึก เข้าใจผิดคิดว่าเขากำลังขอโทษเธอ จึงยกสองแขนขึ้นคล้องคอฝู่เฉินซี และกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือว่า "เฉินซี

"อะแฮ่ม อินอิน..." ซูย่างส่งเสียงออกไปด้วยความขัดเขินเสียงจากปลายสายพลันเงียบหาย สัญญาณถูกตัดทิ้งไป แต่โทรศัพท์มือถือของซูย่างก็ดังขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีให้หลัง"พี่ซูย่างคะ อาการดีขึ้นหรือยังเนี่ย เมื่อกี้หนูแค่ล้อเล่นเฉย ๆ พี่อย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะ" หรงอินพูดเสียงอ่อยด้วยความหวาดหวั่นซูย่างหัวเราะแผ่วเบา "ดีขึ้นมากแล้วจ้ะ ไข้ลดแล้วละ""ดีแล้วค่ะ ดีแล้ว งั้นหนูวางสายก่อนนะ"หลังให้น้ำเกลือหมดขวด และทานโจ๊กหมดเกลี้ยง เธอก็หลับไปตื่นหนึ่ง เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าหรงอวี้กำลังใช้มือเท้าคางงีบหลับอยู่เขาเป็นคนพาเธอมาส่งตั้งแต่เช้ามืดเมื่อวานนี้ ซ้ำยังเฝ้าไข้อยู่ตลอด ตอนนี้คงง่วงนอนมากแล้วใบหน้ายามหลับใหลนั้นลดทอนความดุดันลงไปไม่น้อย และก็ดูอ่อนโยนขึ้นอีกหลายส่วนเช่นกัน แพขนตาของเขาดกหนางอนยาว เมื่อเธอเอื้อมมือไปลูบไล้แผ่วเบา ก็สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลไล่มาแตะที่จมูก ลูบที่แก้ม และก็ริมฝีปากนั่น ซึ่งจูบเธอไปตั้งหลายครั้งแล้วคืนนั้นตอนที่เขาวางมือลงบนริมฝีปากเธอ เธอก็นึกอยากทำแบบนี้เหมือนกันดวงตาคู่นั้นพลันเบิกโพลง เธอคิดจะชักมือกลับแต่ก็ถูกคว้าเอาไว้เสียก่อน ลมหายใจจึงเ