หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง의 모든 챕터: 챕터 191 - 챕터 200

ฝู่เฉินซีสูดหายใจเข้าลึก "อืม มีคนมาพาตัวลูกสาวเธอไปแล้วน่ะ""ทีนี้จะทำยังไงต่อดีครับ?""คุณกลับไปก่อนเถอะ"ตอนนี้ฝู่เฉินซีเองก็หัวหมุนไม่น้อย ขืนกลับบ้านไปแม่เขาก็คงเอาแต่ซักไซ้ไม่จบไม่สิ้น หรือต่อให้ไม่กลับบ้าน ท่านก็คงระดมโทรมาไม่หยุดแต่ที่แย่ยิ่งกว่านั้นก็คือ เขาพบว่าคนของตระกูลหรงกำลังเคลื่อนไหว ถึงขั้นเริ่มเล่นงานหุ้นบริษัทตระกูลฝู่แล้วทุกอย่างดูคล้ายจะเป็นบทสรุปที่แน่ชัด เขาจึงได้แต่วางหูโทรศัพท์ลงเท่านั้นณ ห้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา มหาวิทยาลัยเอ ศาสตราจารย์เวินส่งดอกไม้มาให้ อธิการบดีหลินเองก็กล่าวคำอวยพร วิทยานิพนธ์ของซูย่างได้รับการตีพิมพ์ลงวารสารจิตวิทยา ถือเป็นการจารึกหน้าประวัติศาสตร์บทใหม่ให้กับมหาวิทยาลัยเอแห่งนี้หญิงสาวเดินอุ้มช่อดอกไม้ออกมาจากประตูมหาวิทยาลัย คนที่ตามมาด้วยในครั้งนี้ยังมีหลินลู่ซีและจ้าวเสี่ยวชี"ย่างย่าง พวกเราไปรีสอร์ตตากอากาศกันเถอะ!" หลินลู่ซีถือตั๋วเข้าชมพลางมองซูย่างด้วยความตื่นเต้นซูย่างรู้จักรีสอร์ตที่เธอพูดถึงดี หลินลู่ซีอยากไปที่นั่นมานานแล้วเที่ยวบ่นกรอกหูเธอไม่ต่ำกว่าห้าครั้ง แต่ถามว่าทำไมเธอถึงไม่ไปน่ะเหรอ ก็เพราะรีสอร์ตเพ

แววตาของเขาฉายประกายอ่อนโยนวูบหนึ่ง ภายในห้องลอยอ้อยอิ่งด้วยกลิ่นหอมบางเบาในอากาศชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง บนผืนผ้าห่มนั้นยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นกายของซูย่างหัวใจของซูย่างเต้นระรัว ขณะมองดูเงาสะท้อนของตนเองในกระจกด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าแดงซ่านเขินอาย พยายามนึกถึงเรื่องเมื่อคืน แต่ในหัวเจ้ากรรมกลับว่างเปล่าขาวโพลนเธอเปิดก๊อกน้ำ หลังวักน้ำเย็นขึ้นลูบหน้า ถึงค่อยสงบสติอารมณ์ลงได้บ้างเธอรีบผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ก็พบว่าบนลำคอมีรอยแดงปรากฏหรา!ถ้าอีกเดี๋ยวต้องเจอหน้าหลินลู่ซีกับหรงอินจะแก้ตัวยังไง? แล้วก็ยังมีอีตาจ้าวเสี่ยวชีคนนั้นอีก เขาจะต้องหัวเราะเยาะเธอแน่ ๆ !เส้นผมเปียกชื้นที่แนบติดกับแก้มนวลนั้นยิ่งขับเน้นสภาพอันน่าอับอายของเธอ ซูย่างอยากจะหนีไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่ก็คงหนีไม่พ้นสายตาของหรงอวี้อยู่ดีเธอไม่อาจสงบใจ โดยเฉพาะพวงแก้มที่ร้อนผ่าวจนแทบทอดไข่ได้เลยด้วยซ้ำ นี่เธอนอนในอ้อมกอดของหรงอวี้มาทั้งคืนเชียวหรือเมื่อซูย่างเดินออกมาจากห้องน้ำ หรงอวี้ก็ยังคงนอนอยู่บนเตียง ขณะทอดสายตามองมาที่เธอ นัยน์ตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มซูย่างคิดจะหนี แต่วินาทีถัดมา ข้อมืออันบ

"ที่มาวันนี้หลัก ๆ ก็เพื่อพูดคุยเรื่องบริจาคอุปกรณ์การแพทย์ชุดใหม่ให้ทางโรงพยาบาลน่ะครับ" หรงอวี้ปรายตามองฝู่เฉินซี "คิดไม่ถึงเลยว่าประธานฝู่ก็อยู่ที่นี่ด้วย ไม่ทราบว่าตั้งใจมารับฝู่หยาฮุ่ยกลับบ้าน หรือแค่มาเยี่ยมเธอครับ?"ฝู่เฉินซีหลุบตาลงต่ำ "ผมแค่มาเยี่ยมน้องสาว""งั้นตอนนี้ก็คงเยี่ยมเสร็จแล้วสินะ?" หรงอวี้ถามเสียงเรียบฝู่เฉินซีกัดฟันกรอด "เสร็จแล้วครับ คุณหรงมาได้ถูกจังหวะจริง ๆ ""เยี่ยมเสร็จแล้วก็รีบกลับเถอะครับ" หรงอวี้ชำเลืองมองท่านผู้อำนวยการแวบหนึ่งท่านผู้อำนวยการจึงรีบพูดขึ้นทันทีว่า "ประธานฝู่ ทางเราจะดูแลน้องสาวคุณให้อย่างดีเชียวครับ ไม่ต้องกังวลนะครับ"เมื่อฝู่เฉินซีมองกลุ่มคนที่อีกฝ่ายพามาด้วย ก็รู้ได้ทันทีว่าจะต้องมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายกฎหมายรวมอยู่ด้วย หากถูกพบเห็นข้อพิรุธเข้า ในอนาคตก็อย่าหวังเลยว่าจะพาตัวฝู่หยาฮุ่ยออกไปได้อีกเขาพยักหน้าส่งสัญญาณให้ฝู่หยาฮุ่ย แต่กลับพบว่าน้องสาวเอาแต่จ้องมองหรงอวี้ตาไม่กะพริบวินาทีที่ฝู่หยาฮุ่ยเห็นหรงอวี้ ใบหน้าก็พลันแดงเรื่อ ด้วยรูปลักษณ์อันหล่อเหลาไร้ที่ติและสถานะอันสูงส่งเหนือใคร ทำให้เธอเฝ้าฝันนับครั้งไม่ถ้วนว่าตนเองจะได้คบ

สภาพการณ์ของอีกฝ่ายเลวร้ายเพียงใด ซูย่างย่อมทราบเป็นอย่างดีฝู่เฉินซีส่งคนไปคอยดูแลฝู่หยาฮุ่ย ส่วนหรงอวี้เองก็จัดแจงส่งคนตามไปเช่นกัน โดยกำชับให้ปฏิบัติต่อฝู่หยาฮุ่ยเช่นผู้ป่วยทั่วไปขณะที่ซูย่างกำลังนั่งทำงานอยู่นั้น พัสดุก็ถูกนำมาส่ง เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินพนักงานส่งพัสดุเรียกชื่อตนเองเธอรับกล่องพัสดุมาด้วยความงุนงง เมื่อเปิดออกดูจึงพบว่าเป็นภาพถ่ายใบหนึ่ง นี่เป็นภาพที่หรงอวี้แอบถ่ายไว้หลังเธอผล็อยหลับไปเมื่อคืนวาน ในภาพนั้นเธอหลับสนิท โดยมีมือข้างหนึ่งกำลังลูบไล้เส้นผมของเธออยู่ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันใดขณะเก็บรูปถ่ายใบนั้นใส่ลิ้นชัก เสียงเตือนข้อความเข้าพลันดังขึ้น เป็นข้อความจากกหรงอวี้ "ได้รับของแล้วใช่ไหมครับ?"เธอพิมพ์ตอบกลับไปว่า "ได้แล้วค่ะ ว่าแต่ทำไมต้องส่งพัสดุมาด้วยล่ะ ทั้งที่..." เดี๋ยวเลิกงานก็ได้เจอกันแล้วแท้ ๆ"อดใจไม่ไหวน่ะครับ" ซูย่างรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาราวกับความรักในวัยเรียน แม้บางอย่างจะดูเด็กน้อยไปบ้าง แต่มันก็มีความสุขดีนี่คงเป็นช่วงแรกรักสินะ? เธอไม่เคยสัมผัสความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน ชีวิตคู่กับฝู่เฉินซีที่ผ่านมาล

นักศึกษาสาวไม่ได้พูดอะไร เพียงผงกศีรษะรับคำอย่างหนักแน่นเท่านั้นฝู่เฉินซีโทรมาหาซูย่างอีกครั้งตอนเธอเลิกงาน ซูย่างไม่อยากรับจึงตัดสายทิ้งไปเมื่อออกจากห้องทำงาน หรงอินและหรงอวี้ก็เดินทางไปเข้าร่วมงานประมูลแล้ว ด้วยความที่มหาวิทยาลัยอยู่ไม่ไกลจากคอนโดมิเนียม แม้ซูย่างเดินกลับเองก็ใช้เวลาไม่นานนักแต่เธอเพิ่งจะมองเห็นประตูทางเข้าคอนโดเท่านั้น รถคันหนึ่งก็แล่นปราดมาจอดตรงหน้า กระจกรถเลื่อนลง และเธอก็ต้องประหลาดใจเมื่อได้เห็นกู้อวี่หนิง ตามมาด้วยเสียงตะโกนอย่างร้อนรนว่า “คุณซู คุณปู่หมดสติไปแล้วค่ะ!”ดวงตาของซูย่างหดเกร็ง “ว่าไงนะ!?”“ขึ้นรถมาก่อนเถอะค่ะ!”ซูย่างไม่ลังเลอีกต่อไป รีบขึ้นรถของกู้อวี่หนิงทันที ไม่แน่ที่ฝู่เฉินซีโทรหาเธอไม่หยุดเมื่อครู่นี้อาจเป็นเพราะเรื่องนี้ก็ได้ แต่เธอกลับไม่ได้ใส่ใจเมื่อถึงโรงพยาบาล ฝู่เฉินซีก็กำลังยืนพิงกรอบประตูห้องผู้ป่วย พยาบาลเดินเข้าออกวุ่นวายกำลังฉีดยาให้คุณปู่ฝู่ซูย่างขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเดินเข้าไปถาม “คุณปู่เป็นอะไรคะ?”ใบหน้าของฝู่เฉินซีดูซูบซีด แววตาฉายความอึดอัดใจวูบหนึ่ง “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน พ่อบ้านเป็นคนโทรมาบอก”ขณะกู้อวี่หนิงม