All Chapters of หย่าครั้งนั้น ฉันเกิดใหม่ในเส้นทางของตัวเอง: Chapter 261 - Chapter 270

ซูย่างไม่อยากจะสนใจเรื่องราววุ่นวายบนโลกโซเชียล ข่าวลือต่าง ๆ แพร่สะพัดไปทั่วตลอดทั้งวัน พอตื่นขึ้นมาวันนี้ เธอรู้สึกปวดท้องจนต้องตะเกียกตะกายลุกจากเตียงเธอกัดฟันข่มความเจ็บปวดรวดร้าวเพื่อแต่งตัวและสวมรองเท้า หรงอินเองก็ตื่นแล้วเช่นกันความเจ็บปวดแบบนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเพราะรอบเดือนมายิ่งเป็นช่วงเวลาแบบนี้ เธอยิ่งหวนนึกถึงสิ่งที่หรงอวี้เคยทำให้ พาเธอไปโรงพยาบาล คอยต้มยาจีนให้เธอทานจำได้ว่าตอนที่มีรอบเดือนครั้งก่อน หรงอวี้คอยดูแลเธอไม่ห่างคนเราก็เป็นเสียแบบนี้ ทุกครั้งที่คิดว่าลืมใครสักคนได้แล้ว ภาพความทรงจำที่คุ้นเคยต่าง ๆ ก็มักจะหวนคืนมากระตุกหัวใจให้คิดถึงเธอให้หรงอินช่วยพยุงไปโรงพยาบาล ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากบ้านตระกูลซูนักภายในโรงพยาบาลอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ และที่ปลายจมูกของเธอก็ไม่มีกลิ่นหอมของไม้ซีดาร์ที่คุ้นเคยอีกต่อไปเธอถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนว่าทำไมหรงอวี้ถึงเปลี่ยนไปกะทันหัน หรือบางทีอาจจะไม่ใช่เรื่องกะทันหัน ก็แค่เวินจ่านกลับมาแล้วเท่านั้นเองถ้าอย่างนั้น เรื่องราวต่าง ๆ ที่พวกเขาเคยผ่านร่วมกันมาเป็นเพียงฟองสบู่ที่แค่ปัดเบา ๆ

เวินจ่านรีบก้าวเท้าตามเขาไปอย่างกระชั้นชิด “พี่อวี้ คุณปู่บอกให้พี่ดูแลฉันให้ดีนะ แล้วคุณปู่หรงก็กำชับมาแล้วด้วย ถ้าพี่ดูแลฉันไม่ดี ฉันจะฟ้องพวกท่านแน่!”หรงอวี้สะกดกลั้นความกรุ่นโกรธในแววตาลง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมผ่อนฝีเท้าให้ช้าลงณ ตระกูลฝู่นับตั้งแต่เรื่องคราวก่อนรู้ไปถึงหูฝู่เฉินซี เขาก็เมินเฉยกู้อวี่หนิงจนแทบจะกลายเป็นคนแปลกหน้ากู้อวี่หนิงยกกาแฟเข้าไปให้ในห้องหนังสือ เขาก็ไม่แม้แต่จะปรายตามองเพียงแค่สองวันสั้น ๆ กู้อวี่หนิงก็สัมผัสได้ถึงความกดดันอย่างถึงที่สุด เธออยากจะหนีไปให้พ้น ๆ จนในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปและระเบิดอารมณ์ออกมา“ฝู่เฉินซี คุณจะเอายังไงกับฉันกันแน่? ในใจคุณยังลืมซูย่างไม่ได้ใช่ไหม? บทความพวกนั้นฉันก็ลบออกไปหมดแล้วไง!” เธอกล่าวทั้งน้ำตาฝู่เฉินซีมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างเย็นชา “แค่ลบก็จบแล้วเหรอ? แล้วความเสียหายที่เกิดกับซูย่างล่ะ?”กู้อวี่หนิงแทบจะยืนไม่อยู่ เธอมองฝู่เฉินซีอย่างไม่อยากจะเชื่อ “แล้วยังไงคะ? จะให้ฉันไปขอโทษเธอเหรอ? ฝู่เฉินซี คุณอยากให้ฉันไปขอโทษเธองั้นเหรอ?”“หรือคุณคิดว่าไม่ควรทำกัน?” ฝู่เฉินซีย้อนถามกู้อวี่หนิงร้

บรรยากาศในบ้านตระกูลหรงคึกคักเป็นพิเศษเนื่องในโอกาสที่คุณปู่หรงออกจากโรงพยาบาล ไม่เพียงแต่คนในตระกูลหรงเท่านั้นที่มาร่วมงาน แต่ยังมีคุณปู่เวินมาร่วมด้วย โต๊ะอาหารของบ้านตระกูลหรงเป็นโต๊ะไม้แกะสลักทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า คุณปู่หรงนั่งประจำที่ตรงหัวโต๊ะ ถัดมาคือที่นั่งของคุณปู่เวิน รองลงมาเป็นเวินจ่าน ส่วนทางด้านขวามือคือที่นั่งของหรงอวี้“หนูเวินมานั่งตรงนี้ มานั่งข้างฉัน” คุณปู่หรงชี้ไปที่เก้าอี้ของหรงอวี้ด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดแกมบังคับ เวินจ่านยิ้มให้หรงอวี้เล็กน้อยก่อนจะสลับที่นั่งกับเขา“ยินดีด้วยนะคะที่คุณปู่หรงออกจากโรงพยาบาลแล้ว หนูขอดื่มอวยพรให้คุณปู่แก้วหนึ่ง คุณปู่ดื่มชาเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูดื่มเหล้าเอง” เวินจ่านยกแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด“สมกับเป็นหลานสาวตาเฒ่าเวินจริง ๆ ใจถึงไม่เบา” คุณปู่หรงเห็นแก่หน้าเธอ จึงยกถ้วยชาขึ้นดื่มจนหมดเช่นกันระหว่างรับประทานอาหาร เวินจ่านเหลือบมองโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นทันที เหมือนจะออกไปรับใครบางคนเมื่อพาคนเข้ามา หรงอวี้ก็เห็นหรงอิน และคนที่เดินตามหลังเธอมาก็คือ... ซูย่างเวินจ่านมองหรงอวี้แล้วพูดขึ้นว่า “พี่อวี้คะ วันนี้คุณปู่หรงออกจากโรง

เวินจ่านขยับเข้ามาพูดปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “อินอิน คุณปู่รอเธออยู่ทางโน้น ท่านเป็นห่วงเธอมาก เธอไปทักทายท่านก่อนดีไหม?”คนอื่น ๆ ต่างก็พากันเกลี้ยกล่อมหรงอิน แต่เธอกลับไม่ตอบสนองใด ๆ มือข้างนั้นยังคงบีบข้อมือซูย่างไว้แน่นพลางส่ายหน้าไปมาซูย่างเห็นสายตาขอความช่วยเหลือของเวินจ่าน เธอจึงค่อย ๆ แกะมือของหรงอินออกอย่างเบามือ “อินอิน ฉันไม่ไปไหนหรอก เธอไปหาคุณปู่แล้วเดี๋ยวฉันก็กลับมา เหมือนตอนอยู่บ้านพี่ชายไง ฉันเดินเล่นเสร็จก็จะกลับมาหา”ที่น่าแปลกใจคือ หรงอินยอมปล่อยมือเธอ และเดินตามเวินจ่านขึ้นไปที่ชั้นสองซูย่างเดินเลี่ยงออกมาที่สวนด้านหลังเพียงลำพัง เธอเข้าใจความกังวลของคุณปู่หรงดี เรื่องราวในโลกออนไลน์กำลังลุกลามใหญ่โต การที่หรงอินมาอยู่ในการดูแลของเธอแต่อาการกลับทรุดหนักลง เป็นใครก็ต้องกังขาทั้งนั้นยิ่งเป็นตระกูลหรงด้วยแล้ว เดิมทีคุณปู่หรงก็ไม่ค่อยชอบหน้าเธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้วแสงจันทร์เริ่มสาดส่องเข้มขึ้น ซูย่างยืนรอหรงอินอยู่ท่ามกลางความเงียบของสวนหลังบ้านขณะที่เธอกำลังรู้สึกเบื่อหน่าย หรงอวี้ก็เดินเข้ามาใจของเธอกระตุกวูบ ไม่ได้มีช่วงเวลาที่ได้อยู่กันตามลำพังสองคนแ

ศาสตราจารย์หวังมีสีหน้างุนงงเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ “ใช่ครับ”“คุณรู้ตัวไหมคะว่าอาการของหรงอินแบบนี้ ใช้วิธีจำลองสถานการณ์บำบัดไม่ได้?” เธอเอ่ยถามศาสตราจารย์หวังขมับเต้นตุบด้วยความฉุนเฉียว รีบแก้ต่างทันที “คุณซู โดยปกติแล้วคนที่มีปมในใจล้วนใช้วิธีนี้กันทั้งนั้น ผมมีประสบการณ์ทางคลินิกมาหลายปี การที่คุณจะไม่รู้ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะคุณก็เป็นแค่นักจิตวิทยาให้คำปรึกษาในมหาลัยเท่านั้น”ซูย่างแค่นหัวเราะเบา ๆ “กรณีของหรงอินไม่ใช่ปมในใจธรรมดาทั่วไป เธอได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจเป็นครั้งที่สองแล้ว การบีบให้เธอหวนนึกถึงความทรงจำเหล่านั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับการทำร้ายเธอซ้ำสอง”“ผมก็แค่เจตนาดีอยากช่วยคุณหรง คุณซูไม่เห็นต้องโจมตีผมขนาดนี้เลยนี่ครับ เอาเป็นว่าแนวทางการรักษาของหมอแต่ละคนไม่เหมือนกัน การที่ผมจะลองวิธีใหม่ ๆ ก็คงไม่ผิดใช่ไหมล่ะ?” ศาสตราจารย์หวังโต้กลับแต่ซูย่างคร้านจะใส่ใจเขาอีก “ตอนนี้อาการของหรงอินสำคัญที่สุด ฉันไม่อยากจะเสียเวลาคุยกับคุณแล้ว”ใบหน้าของซูย่างฉายแววโกรธเคืองอย่างเห็นได้ชัด กว่าจะกล่อมให้หรงอินสงบลงได้ก็แทบแย่ ทว่าผลสุดท้ายเด็กสาวก็ยังคงกอดแขน