All Chapters of ด้วยมนตราแห่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“ตกลงจ้ะ แต่มีข้อแม้ว่าต้องดูแลตัวเองให้ดี พอไปถึงต้องรีบโทรมาบอกพ่อกับแม่ หรือต้องโทรมาหาเป็นระยะ ตกลงไหมลูก” “ตกลงค่ะ ขอบคุณมากค่ะคุณพ่อคุณแม่ หนูจันทร์รักคุณพ่อกับคุณแม่มากที่สุดเลย” สาวน้อยโอบกอดมารดา ก่อนจะเดินไปกอดบิดาอีกคน “ถ้างั้นหนูจันทร์ขอตัวไปเก็บเสื้อผ้าก่อนนะคะ เดี๋ยวรถยัยภาก็คงใกล้จะมารับแล้ว” “จ้ะ” ศศิวิมลเก็บกระเป๋าเสร็จพอดีเมื่อรถของภารินีมารับ ทั้งหมดลาพ่อกับแม่ของศศิวิมลก่อนออกเดินทาง เมื่อศศิวิมลและเพื่อนออกเดินทางไปได้สักพัก รถสปอร์ตสีขาวราคาแพง ก็ตีวงเข้ามาจอดหน้าบ้าน ชลาทิศลงจากรถพร้อมกระเช้าของขวัญที่นำมามอบให้เจ้าของบ้าน “ต๊ายพ่อชลาทิศ ไม่ได้เจอกันซะนานเลย น้านึกว่าลืมน้าไปซะแล้ว” คุณศศิมณีดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบชายหนุ่ม ที่ไม่ได้เจอกันมานาน 4 ปีกว่าแล้ว “สวัสดีครับคุณอากฤษ คุณน้ามณี ผมกลับจากอิตาลีได้สักพักแล้วล่ะครับ แต่ยังยุ่งๆ อยู่ เลยไม่มีโอกาสได้มาไหว้คุณอากับคุณน้า พอดีช่วงนี้ว่างก็เลยมาเยี่ยม คุณอากับคุณน้าสบายดีหรือเปล่าครับ” “สบายดีจ้ะ พ่อช

เสียงประตูห้องน้ำเปิด ชลาทิศหันไปมองตามเสียงนั้น เขาได้เห็นร่างอวบอิ่มในชุดเสื้อตัวเดียวของเขา ตัวเสื้อยาวลงมาแค่ต้นขา อวดเรียวขาขาวเนียนสวยให้ประจักษ์แก่สายตาชายหนุ่ม เส้นผมยาวสยายเปียกลู่แนบไปกับศีรษะทุยสวย ดวงหน้าหวานปานน้ำผึ้งที่บัดนี้พวงแก้มผ่องซับเลือดให้เป็นสีชมพูเข้มขึ้นกว่าเดิม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวนั้น ไม่มีอาภรณ์ชิ้นใดปกปิดอีกแล้ว ชลาทิศกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่ แต่สายตาก็ยังไม่ละไปจากเรือนร่างอันน่าปรารถนานั่นเลย “เอ่อ... พี่ชาร์ลคะ ข้างนอกนั่นฝนซาลงบ้างหรือยังคะ” เสียงหวานนั่นทำให้ความคิดของเขาหยุดชะงักลง ชายหนุ่มเดินไปแง้มบานหน้าต่างออกดู “ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกเลยจ้ะ” เขาหันมาบอก พอดีกับที่ร่างบางมาหยุดยืนอยู่ใกล้ เพราะศศิวิมลก็พยายามจะมองออกไปนอกหน้าต่างเช่นเดียวกับเขา ตาต่อตาประสานกัน หัวใจสองดวงเชื่อมต่อกัน ทิฐิที่เคยมีในใจของศศิวิมลเลือนหายไป เปรี้ยง เปรี้ยง เสียงฟ้าผ่าติดกันสองครั้งทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง และแล้วไฟก็ดับลง “ว้าย” ด้วยความที่เป็นคนกลัวความมืด ทำให้สาวน้อยพ

ชลาทิศตามมานั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างเธอ ตลอดเวลาที่นั่งทานข้าวอยู่ เขาและเธอก็ไม่ได้พูดจากันเลย เพราะชายหนุ่มรูปหล่อนั้นโดนพวกเพื่อนๆ ขาเม้าท์ เม้าท์แตกให้ฟังอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งอาหารมื้อนั้นจบลง ทุกคนก็พากันกลับที่พัก สาวๆ ลงความเห็นว่าช่วงสายๆ แบบนี้ น่าจะลงเล่นน้ำทะเล หรือไม่ก็นอนอาบแดด เพราะถ้าหากใกล้เที่ยงแล้วแดดแรงคงจะไม่ได้เล่นไปจนถึงบ่ายๆ สาวๆ ทั้งสี่คน จึงเข้าไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดว่ายน้ำต่างแบบต่างสไตล์กันออกไป ศศิวิมลนั้นใส่ชุดทูพีชสีขาวไม่มีลวดลาย ไม่ใช่ว่าหล่อนชอบชุดนี้ แต่เป็นเพราะชุดนี้เปรี้ยวซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อเดือนที่แล้ว และบังคับให้หล่อนเอามาใส่ในวันนี้ด้วย และชลาทิศก็ร้อนวูบวาบ เมื่อเห็นว่าชุดนี้แทบจะปิดบังอะไรต่อมิอะไรของศศิวิมลไม่มิด แต่จะให้หญิงสาวไปเปลี่ยนก็ใช่เรื่อง ศศิวิมลเลือกนอนอาบแดดหลังจากให้ภารินีเป็นผู้ทาครีมกันแดดให้แล้ว ส่วนคนอื่นๆ เลือกลงเล่นน้ำกันก่อน ชลาทิศนั่งบนเก้าอี้ผ้าใบอยู่ใกล้ๆ หญิงสาว เขานั่งกันไม่ให้มีชายอื่นเมียงมองหญิงสาว แม้แต่พี่ชายของภารินี แต่ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะไม่ได้ให้ความสนใจในตัวศศิ

“จะไปไหนล่ะ” เขาถาม ดลลดาหันมามองเขานิดนึง ก่อนตอบ “ดิฉันไม่ต้องการมายืนดูวิวอะไรทั้งนั้น และตอนนี้ก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว ดิฉันจะกลับเข้าไปในงาน” “แต่เธอจะเดินหนีฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะดลลดา” เสียงของเขาเข้มขึ้น เมื่อเริ่มไม่สบอารมณ์ขึ้นมา เท้าเรียวในรองเท้าคัชชูสีเข้าชุดกัน หยุดชะงัก “นี่ไม่ใช่ในเวลางานที่คุณจะมาสั่งดิฉันได้นะคะเจ้านาย” ดลลดาบอก “แต่นี่มันในงานเลี้ยงพนักงานของบริษัท ซึ่งถือเป็นกิจกรรมหนึ่งของบริษัท และฉันก็ยังอยู่ในฐานะเจ้านายของเธอ ถ้าฉันสั่งเธอต้องทำตาม ไม่มีข้อแม้” เสียงห้าวห้วนของเขาดังจนดลลดากลัวว่าจะมีใครได้ยิน ซึ่งนั่นจะทำให้เธอได้อาย หญิงสาวก็เลยต้องเงียบไม่ต่อปากต่อคำกับเขา ชวนนท์เห็นดลลดาเงียบก็เบาเสียงลง ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ร่างอรชรแสนสวย เขาจับมือบางให้ควงแขนของตัวเอง ดลลดาพยายามดึงออก แต่เมื่อโดนขู่ เธอเลยต้องยินยอมคล้องแขนกับเขา “ถ้าเธอดึงมือออกจากแขนของฉัน ฉันจะจูบเธอต่อหน้าคนในงานแน่” ทั้งสองกลับเข้าไปในงานอีกครั้ง ครั้งนี้กลับไม่มีแค่สายตาที่มองมาอย่างตกใจระคนสงส

“จุ๊จุ๊ อย่าเกร็ง ปล่อยตัวตามสบาย เชื่อฉัน” เขากระซิบที่ข้างใบหูหอมกรุ่นเบาๆ แต่ก็สามารถทำให้ดลลดาคลายความกลัวลงได้บ้าง เมื่อเห็นว่าร่างบางหายกลัวแล้ว เขาก็ผลักดันตัวเองเข้าไปจนสุด ซอกทางที่คับแน่นนั้น ทำให้เขาแทบทนไม่ได้ แต่ชายหนุ่มก็อดทนเพื่อจะพาสาวน้อยไปยังดินแดนแห่งสรวงสวรรค์พร้อมๆ กัน เขาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เร็วขึ้น จนกระทั่งพาหญิงสาวข้ามไปสู่ดินแดนฉิมพลี ก่อนจะพาตัวเองตามเข้าไป หัวสมองน้อยๆ ของดลลดาพร่างพราว ปลอดโปร่งโล่งสบาย ชายหนุ่มถอนตัวออกจากกายสาว ทั้งที่ร่างของเขากำลังจะลุกขึ้นมาอีกครั้ง แต่เมื่อรู้ว่าหญิงสาวต้องการเวลาปรับตัวเขาก็ทำได้เพียงพลิกร่างบางให้ขึ้นมานอนซบอกเขาไว้เท่านั้น มือใหญ่ลูบเส้นผมนุ่มสลวยของหล่อนแผ่วเบา ชวนนท์ยื่นหน้าไปจุมพิตหน้าผากมนที่ตอนนี้ชื้นเหงื่อ และปิดเปลือกตาลง ก่อนจะหลับใหลไปด้วยความเหนื่อยอ่อน เสียงของเจ้าขนฟูที่ใช้กรงเล็บตะกุยประตูห้องน้ำเพื่อจะเปิดออก ปลุกหญิงสาวให้ตื่นขึ้น เธอมองใบหน้าคมเข้มที่ยังหลับใหลด้วยความรู้สึกนานัปการ แต่ที่แน่ๆ มี 2 ความรู้สึกที่เด่นชัด คือรัก และเกลียดชายคนที่กำลั